Le cage

Parijs, putje zomer. Stommelings opgesloten in het Musée National du Sport. Hoe lang zou het duren eer iemand mij mist, ongerust wordt en een zoekaktie op poten zet?
Door de muren hoor ik Massive Attack. Hey, hey, hey... Ik klop met mijn vuisten. Is daar iemand? Niemand?
Het is hier kil. Veel te fris voor mijn botten maar noodzakelijk om het proces van de vergankelijkheid der artefacten te vertragen. Zalen vol vergane glorie en onsterfelijke roem. Ooit levende kampioenen, nu namen en foto's in glazen kooien in een poep-chic museum.
Ik bekijk alles opnieuw en nogmaals tot ik niets nieuws meer ontdek. Ik zit op  een draaimolen en alle sportlieden wuiven en lachen. Hier zijn we! Kijk naar ons! Bewonder ons! Maar haal ons hier weg. We willen naar huis.
Angstzweet alarmeert me dat het nu echt tijd wordt. Time to move on. Time to go home. Een koud kunstje met de hedendaagse communicatietechnologie. Ik stuur een tekstberichtje naar Scotty. Beam me up. De kampioenen laat ik koelbloedig achter. Men kan niet altijd winnen.

Gedichtendag

Gedichtendag twintig-tien. Helaas kan ik u niets bieden, heb niets om over te dichten. Niets dan de leegte die het dichten niet waard is. 
De onopvulbare leemte en het grote gat. Niet gedicht door de massa water waarin ik kilometers zwem of de eindeloze uren die ik loop. Ik durf haar niet in de ogen kijken. 
De akelige leegte. Het niets dat mij omhelst, elk gevoel van geluk wegzuigt en me ijskoud achterlaat. Zoals de poes de merel op het terras. 
Morsdood te kijk gezet.
De alles verterende leegte en het gemis. Niet opgevuld door dubbele diensten te draaien of door onderdompeling in mensen en muziek. Ik huiver van haar. 
De eenzame leegte. Ze drijft me in het nauw, verlamt en versteent me.
Misschien moet ik haar verwelkomen. Omarmen. Koesteren. Het laat me koud.

Lichtjes

Ik wandelde in de schermerzone. Zomaar. Daar ontmoette ik jou. Ik knikte groetend. Wacht eens even, zei je in een nauwelijks verstaanbaar dialect. Ik ken jou, heb je al eens ontmoet. Waar was dat ook al weer? We hadden geen idee.
Jij ging op reis. Naar nergens en overal. Always on the road. Of ik niet mee wou gaan. Dat is goed, antwoordde ik en we stapten verder.

Why don't you blame me?

Om 02:05AM kom ik je ophalen. Want je bent al 3,666 dagen niet meer buiten gekomen. Doe iets. Spreek tegen iemand. Wind, regen, kou, allemaal uitvluchten. Ik breng je naar de dokter. In Brussel. Doctor Vinyl. Hij heeft zelfs platen van den Eddy. Echtig. Hef je luie kont op en dans. Dans!

Wat hij - Eddy niet, neen - toen uit zijn laptop te voorschijn haalde, was weliswaar de moeite waard om enkele uren uit mijn kot te komen. Luister even:

Why dont you (blame me) by Dawi

Zuchtjes in de wind

Hier ben ik dan.
Again.
Vraag me niet waarom.
Waar ik was.
Je leest het wel.
Misschien.
Misschien niet.
Het is niet erg.
Natuurlijk is het niet erg.
Iedereen is vergankelijk.
Vervangbaar.
Misbaar.
Vroeg of laat.
No escape.
Zandkorreltjes op het strand.
Waterdruppels in de douche.
Zuchtjes in de wind.
Soms keer je terug.
Soms beter.
Soms slechter.
Maar altijd anders.

Interferentie

De droogkast maakte klikkende draaiingen. De vlammen likten gretig aan het mirabellenhout. Mijn iPhone interfereerde gedurig met mijn 24" iMac en stuurde trillende geluidsgolven door de werkkamer. Teleurstellend. Het had niets met inkomende oproepen of tekstberichtjes van doen. Waarom belt hij niet? Op de koop toe liep de Facebook interface herhaaldelijk strop. Net nu ik besefte dat de achteloosheid waarmee ik ongegeneerd foto's had gepost mij zuur zou kunnen opbreken.

Niemand hoefde nog maar te vermoeden dat wij elkaar kenden. Laat staan een relatie hadden. Het kon hem zijn carrière kosten en ik slaagde er door oprispingen van de server niet in de gewraakte afbeeldingen te verwijderen. Damn. Mijn glanzend witte computer zoemde. Mijn gestroomlijnde muis klikte er op los in de tevergeefse lus supprimer-chargement-OOps: erreur-supprimer.

Hoe groot was de kans dat minstens 1 van mijn 6896 Facebook-friends de foto's zagen en erger nog, met cmd+shift+4 een screenshot namen? Tussen 1u14 en 1u19. Het tijdsbestek dat de foto's online stonden. De spannendste 5 minuten van alweer een somber en eentonig etmaal.

Den duivel

In dagen van slopende eenzaamheid placht ik wel eens een filmpje mee te pikken. Van Antichrist tot Avatar in 3D, ik heb ze de laatste maanden allemaal aanschouwd. Liefst in 't STUK. Pakken politiek correcter, gothic gezelliger en micro-economisch voordeliger dan zakkenroller Kinepolis.

Waar Avatar nog pijn deed aan mijn ogen en portemonnée, deerde Lars’ Antichrist mijn zuiver zieltje nauwelijks. Dat het ukje in de proloog jammerlijk verongelukte met een kettingreactie aan pijnlijke gevolgen, was uiteraard intriestig maar de film is in de eerst plaats een sterk staaltje eersteklas vakmanschap. Von Triestig. Onafgeborstelde kwaliteit. Muziek, dialogen en beelden die dwars door merg en been schuren.

Het is maar fictie, hé. Waarom moet ik mij verantwoorden dat ik niet vind dat Von Trier de grenzen van het fatsoen met zijn meesterwerk overschreed? Mannekes! Creativiteit van de geest. Symboliek. Uw hersenen een beetje aan het werk zetten. Is dat teveel gevraagd? Akkoord, Charlotje toonde zich niet van haar fraaiste kant. (Wat trouwens behoorlijk positief voor mijn zelfbeeld was.) Maar om zoveel keet te schoppen in een era waarin al wie ooit eens op café zat met de actuele killer van de grote media een forum krijgt... Pffft, dat is pas griezelig. Non-fictie-miserie uitsmeren ware het een vette laag choco op een boterham. Het smaakt mij niet.

Laat mij maar ronddolen in de bossen van Eden. Op eigen risico.