17.6.10

Het ochtendgloren

Ik open mijn dakvenster en zie overal druppels in mijn groene zee. Aan het zilveren web dat een spin deze nacht onder mijn raam spon en nu als een accordeon uit elkaar getrokken wordt. Aan de bladeren van de lindebomen, de boomgaard en de 30 reusachtige buxusbollen, de lange grassprieten. Nochtans regent het niet. Het is de oude nacht die de jonge ochtend een sprei van parels en diamanten schonk. Vogels fluiten en brengen eten naar hun nesten.

Straks ga ik picknicken in het park. Ik zal mijn mooiste jurk en mijn rode schoenen aantrekken, mijn fonkelende ogen en volle lippen. We zullen pasta eten en champagne drinken, grapjes maken en anekdotes uit een ver verleden opvissen.

Ik laat de douche lopen, was mijn haren en zeep me in van kop tot teen. Het ontbijt sla ik voor één keer over. Mijn huid tintelt en ik heb geen honger. Het is tijd om te vertrekken.

Hij zal me in de ogen kijken en in tegenstelling tot de honderd keren ervoor zal ik niet weg kijken. Ik heb niets te verbergen, niets te verliezen maar ook niets te bieden. Dat zal hij zien en hij zal over iets onbenulligs beginnen om de aandacht te heroriënteren.

Daarna zal ik naar huis gaan, de schapen aaien en de ganzen voederen. De kippen hun eieren ontvreemden en de overblijfselen van de katten hun prooien verwijderen. Ik zal brandnetels plukken voor thee en soep, rabarbertaart bakken en invriezen. Ik zal me in de divan nestelen, op mijn Nintendo spelen tot het donker wordt en moe maar tevreden mijn bed opzoeken.

2 opmerkingen:

Katrien S zei

Zo grappig dat op mijn nintendo spelen. Voor mij is dat iets dat ik enkel met de kids associeer. :-*

dP zei

aarch ... zo'n soort mix van fictie en feiten roept zoveel op!
geen idee of 't aan mij of aan jouw tekst gelegen is, maar wat 't dan zoal oproept, is mooi maar evengoed pijnlijk, maar evengoed mooi, maar eve ...