29.6.10

Gemakkelijke pompoentaart in 10 stappen


Als je nog pompoenblokjes van vorige herfst in je diepvrieser hebt, is deze groententaart snel gemaakt.

Wat heb je nodig?
  • 1 rol blader- of kruimeldeeg
  • 600 gram pompoen
  • 200 gram feta
  • 100 gram gemalen kaas
  • 3 eieren
  • 3 sjalotten
  • plakjes tomaat
  • verse munt en tijm
  • scheut olijfolie
Werkwijze:
  1. Fruit de in ringen gesneden sjalotten in een beetje olie.
  2. Verkruimel de feta in een grote kom en voeg de pompoenblokjes, eieren, munt, tijm en peper toe.
  3. Overgiet met een scheut olijfolie en roer even.
  4. Voeg de sjalot toe.
  5. Mix het mengsel grof.
  6. Roer er de gemalen kaas door maar houd nog wat opzij om de taart straks te bestrooien.
  7. Verdeel het mengsel over het deeg.
  8. Dep de schijfjes tomaat droog met keukenrol en leg ze op de taart.
  9. Verdeel de rest van de kaas over de taart.
  10. Bak 40 minuten op 200°C in een voorverwarmde oven.
Klaar is Kees! Ook lekker om koud te eten.

17.6.10

Het ochtendgloren

Ik open mijn dakvenster en zie overal druppels in mijn groene zee. Aan het zilveren web dat een spin deze nacht onder mijn raam spon en nu als een accordeon uit elkaar getrokken wordt. Aan de bladeren van de lindebomen, de boomgaard en de 30 reusachtige buxusbollen, de lange grassprieten. Nochtans regent het niet. Het is de oude nacht die de jonge ochtend een sprei van parels en diamanten schonk. Vogels fluiten en brengen eten naar hun nesten.

Straks ga ik picknicken in het park. Ik zal mijn mooiste jurk en mijn rode schoenen aantrekken, mijn fonkelende ogen en volle lippen. We zullen pasta eten en champagne drinken, grapjes maken en anekdotes uit een ver verleden opvissen.

Ik laat de douche lopen, was mijn haren en zeep me in van kop tot teen. Het ontbijt sla ik voor één keer over. Mijn huid tintelt en ik heb geen honger. Het is tijd om te vertrekken.

Hij zal me in de ogen kijken en in tegenstelling tot de honderd keren ervoor zal ik niet weg kijken. Ik heb niets te verbergen, niets te verliezen maar ook niets te bieden. Dat zal hij zien en hij zal over iets onbenulligs beginnen om de aandacht te heroriënteren.

Daarna zal ik naar huis gaan, de schapen aaien en de ganzen voederen. De kippen hun eieren ontvreemden en de overblijfselen van de katten hun prooien verwijderen. Ik zal brandnetels plukken voor thee en soep, rabarbertaart bakken en invriezen. Ik zal me in de divan nestelen, op mijn Nintendo spelen tot het donker wordt en moe maar tevreden mijn bed opzoeken.

10.6.10

Balen

Vandaag zit het niet mee. Terwijl ik dit vaststel, staat een grote bonte specht vliegensvlug zijn bek in het gazon te klopboren. Waarom hij dat elke ochtend doet, zal mij worst wezen. Gewoonten leer je niet snel af. Het zou 21 dagen van een mens vergen. Bij vogels een jaar of 21.
Het gaat niet vooruit zo zonder koffie. Toch weiger ik hardnekkig het zwarte spul nog binnen te kappen, te degusteren en alles wat zich daar tussen bevindt.  Ongeveer 6 jaar heeft het me gekost om met koffie te stoppen. Twijfelen en aarzelen tot ik er gek van word maar eens een beslissing valt, kom ik er zelden op terug. Koppigheid of volharding. Het is maar hoe je het bekijkt.
Nee, deze dag valt tegen. Het werk wil niet vlotten. Uit het hoofd delen door 45 wil maar niet lukken. Mijn gele markeerstift kleurt zwart van de inkt die uit mijn printer gespoten wordt. HP Photosmart all-in-one, mijn voeten. Brol, ja. Teleurstellende dossiers. De poetsvrouw die straks rochelend en hoestend in mijn weg komt lopen. De soundtrack van The Lion King die non-stop in mijn hoofd bonkt. Mijn telefoon die ik weiger op te nemen en de mailbox met een stoflaag. Iedereen mag de boom in vandaag.
Bovendien heb ik last van een muishond. Mijn poes is er bang van. Aanvankelijk verwarde ik hem met een rat, pakte mijn spade, sloeg erop maar hij was sterker en slimmer dan dat en koos het hazenpad. Google leerde me dat het geen rat was maar een wezel. Misschien beschermd in zijn soort. Eenduidige informatie hierover vinden, leidde me te ver weg van de hoofdzaak. Ja, ja, ik ken ze ondertussen al goed, de valkuilen van het wereldwijde web. Alsmaar doorklikken op hyperlinks, verblind door schijnbaar interessante informatie en plots kraaien de hanen, fluiten de vogeltjes en is de nacht verdwenen. Daar trap ik niet meer in. Grenzen stellen. Aan mezelf, omgeving, werk en de virtuele wereld. De touwtjes zelf in handen houden. Niet toelaten dat ik een radarwieltje van de machine word.
Ik ben moe. Zo zonder koffie.
Over de eenzaamheid zal ik het vandaag niet hebben. Morgen. Misschien. Ik twijfel nog.