4.3.10

Galileo

Elke dinsdagochtend wanneer ik mij te goed doe aan de yoga van mijn goeroe, spookt een zinnetje door mijn hoofd. Letters die kalligrafisch op handgeschept papier in een kader tegen de muur pronken. Het lijkt wel een mantra.
Je kunt de ander niets leren. Je kunt hem alleen helpen het in zichzelf te ontdekken.
Ik probeer het geluk te zien. Hoopvol. Ooit. Vandaag.

Labels:

5 opmerkingen:

Katrien S zei

En je kunt de ander niet veranderen.
x

4 maart 2010 20:30
dP zei

mmmmm
van mooiiii

en waar als 't over dingen gaat die (volgens mij dan) echt tellen

5 maart 2010 02:03
[muggenbeet] zei

een ros poesje had ik niet meteen bij je verwacht.

PS de spam doet ook bij mij lelijk, vandaar je woordverificatie neem ik aan. :)

8 maart 2010 19:46
Heidi zei

Maar als je die helpende hand kunt toesteken, heb je toch iets moois gedaan!

9 maart 2010 16:48
Anoniem zei

...en het Gevondene blijkt ook veranderlijk te zijn...

9 maart 2010 17:00

Een reactie plaatsen

Abonneren op: Reacties plaatsen (Atom)