1.2.10

Monday morning blues

Half acht en nog geen uur wakker. Gepakt en gezakt trok ik mijn laptop trolley door de sneeuw op het perron. De geautomatiseerde handelingen van tientallen pendelaars waren gericht op het aanschuiven, snel instappen en voetje voor voetje doorschuifelen om een zitplaatsje te bemachtigen in de bijna volle wagons. Gemakkelijk uit te voeren algoritmes. Perfect programmeerbaar. Ik probeerde niemands knieën te raken met mijn harde koffertjes en bereikte een vrij plaatsje. 
Om de smalle doorgang en de instapprocedures niet te belemmeren, hief ik in één kordate beweging mijn trolley de hoogte in. Wat ben ik sterk, dacht ik. Ik plaatste hem op het bagagerek. In de zetel zat een jonge man half liggend te slapen. Een niet ongewoon tafereel op de ochtendtrein. Zijn treinkaart stond rechtop in de ventilatiegleuf van het venster. Klaar voor controle. Tous les réseaux, las ik naast zijn pasfoto. Ik ging naast hem zitten.
Dan zag ik het gebeuren. De wet van de zwaartekracht gecombineerd met variabele temperatuur en vaste stof die vloeistof werd. De ondertussen gesmolten sneeuw aan de wielen van mijn koffer op het bagagerek begon te druppelen. Plens. Een natte kring op zijn jeans. Ik schrok. Hij ontwaakte. Ce n’est pas grave, mompelde hij en sliep verder. 
Ik had toen moeten ingrijpen. Ik had toen moeten weten dat het niet zou ophouden bij die kleine hoeveelheid vocht. Onder mijn trolley had zich een plasje gevormd dat druppels bleef lekken. Bijgevolg zette ik mijn bagage alsnog in de doorgang, nam een zakdoekje en veegde het rek droog. 
In zijn slaap wreef zijn hand over de natte plekjes op zijn dijbenen. Ik schaamde mij diep en koos een andere zitplaats in de wagon toen de eerste lading reizigers in Brussel uitstapte. Twee haltes verder zag ik hem ontwaken en nogmaals over zijn broek wrijven. Hij moest uitstappen. Mijn ogen waren gefixeerd op zijn natte jeans. Hem aankijken durfde ik niet. Dat hij maar snel weg was... 
Onverwacht kwam hij naar me toe en wou me iets geven. C’est à vous. Vous avez oublié votre iPhone. Heel even voelde ik mij als een dametje dat per ongeluk haar zakdoek had laten vallen opdat het heerschap hem zou oprapen en fatsoenlijk aanbieden. C’est à cause du neige. Sur le quai, stotterde ik. Hij glimlachte en ging verder.

1 opmerking:

Heidi zei

Netelig... 'k voel 'm helemaal. Tof beschreven.