17.2.10

Ik ben bij een vrouw geweest


Ik ben bij een vrouw geweest. Op bezoek. Ze is even oud als mijn moeder en tegelijk even jong. Het was meer dan vijf jaar geleden dat ik haar zag. Toen was ze nog niet op pensioen. Ze was tien jaar mijn collega en vriendin. Elk jaar was ik me ervan bewust dat ze op een dag zou vertrekken. Dat er op het werk een speech zou komen om haar te bedanken voor de bewezen diensten. Met een lach en een traan. De geladenheid van het afscheid zou verdoezeld worden met grapjes en opgeviste herinneringen. Bloemen, kaartjes en een geschenk van de baas. Ik wist dat ik die dag zou huilen.
Ik had nooit gedacht dat ik eerder dan haar zou vertrekken. Zonder plechtig afscheid. Want mijn vertrek was geen logisch gevolg van het verstrijken der tijd. Mijn leven was drastisch veranderd en ik verhuisde naar de andere kant van het land. Klaar voor een nieuw avontuur. Toen ze drie jaar geleden stopte met werken, is dat aan mij voorbij gegaan. Geen tranen in mijn ogen.
We zouden elkaar opzoeken maar je weet hoe dat gaat. Drukke agenda’s vol verplichtingen en grote afstanden. Meer is er niet nodig om welgemeende voornemens te laten oplossen in het niets. Kaartjes rond Nieuwjaar. Tekentjes van leven. Uit het oog maar niet uit het hart.
Maar vandaag ben ik dus bij haar geweest. Ik keek er echt naar uit. Nochtans stond niets spectaculairs op het programma. Wat praten over vroeger en nu bij een kopje koffie. Een wandeling met haar hond. Net zoals vroeger.
Haar naam is van geen belang maar als ik hem hoor, tovert hij een glimlach op mijn gezicht.

3 opmerkingen:

[muggenbeet] zei

laat me eens raden: haar naam is Joke. Op zijn Engels uitgesproken.

AnamCara zei

Mooie Post, mooie illustratie. Zijn naam is alvast Magritte ;o)

Heidi zei

Hoe jij het toch steeds voor mekaar krijgt om in zo weinig woorden een heel boek te openbaren... knap geschreven hoor!