30.1.10

Le cage


Parijs, putje zomer. Stommelings opgesloten in het Musée National du Sport. Hoe lang zou het duren eer iemand mij mist, ongerust wordt en een zoekaktie op poten zet?
Door de muren hoor ik Massive Attack. Hey, hey, hey... Ik klop met mijn vuisten. Is daar iemand? Niemand?
Het is hier kil. Veel te fris voor mijn botten maar noodzakelijk om het proces van de vergankelijkheid der artefacten te vertragen. Zalen vol vergane glorie en onsterfelijke roem. Ooit levende kampioenen, nu namen en foto's in glazen kooien in een poep-chic museum.
Ik bekijk alles opnieuw en nogmaals tot ik niets nieuws meer ontdek. Ik zit op  een draaimolen en alle sportlieden wuiven en lachen. Hier zijn we! Kijk naar ons! Bewonder ons! Maar haal ons hier weg. We willen naar huis.
Angstzweet alarmeert me dat het nu echt tijd wordt. Time to move on. Time to go home. Een koud kunstje met de hedendaagse communicatietechnologie. Ik stuur een tekstberichtje naar Scotty. Beam me up. De kampioenen laat ik koelbloedig achter. Men kan niet altijd winnen.

1 opmerking:

Katrien S zei

mag ik het nog zeggen? Dat ik er echt van geniet om dit te lezen. Echt super dat je dit kan!
x