Wolverine

Ruim een half jaar geleden dat ik nog eens naar de cinema ging. Ik was bijna vergeten hoe lang het duurt voor de film effectief begint, hoe de luide klanken je overdonderen en met welke snelheid sommige beelden op je af komen. Sommige films wil ik echt niet zien wegens te wreed. Ik houd telkens mijn hart vast bij de previews en hoop dat er niet te veel beelden en geluiden passeren die ik eigenlijk niet wil zien. 

Meestal baseer ik me op de inhoud en rating KNT/KT. Zo ga je mij niet in een zaal zien zitten waar SM-rechter of driedimensionele wreedheden als My Bloody Valentine gedraaid worden.

Wolverine dus. Proloog van de X-Men trilogie, gebaseerd op de gelijknamige comic-reeks. Ingrediënten: mutanten, voorspelbaarheid, verraad in de liefde, broederliefde, oppervlakkige dialogen, good guys versus bad guys, spectaculaire vernielingen en gevechten. Dat hoort zo te zijn in zulke films, maar toch... Het was mij ietsje té gemakkelijk, te gladjes, too American, te goedkoop amusement. Ondanks het vermoedelijke productiebudget. Ach, ik zal gewoon niet tot de doelgroep behoren dus laat ik als volgt quoteren: Wolverine viel niet echt tegen maar om mij te bekoren moet je meer gewicht in de schaal leggen.

Over de rating KT oftewel de gewelddadigheid houd ik wijselijk mijn mond.

Point of no return

Zij zwegen enige tijd. Tenslotte sprak Aragorn. "Ik zal voortgaan zoals ik begonnen ben. Wij komen nu aan de rand waar hoop en wanhoop verwant zijn. Aarzelen staat gelijk met ondergang."

Afscheid van Last.fm?

Er ging bijna geen dag voorbij dat ik niet naar Last.fm luisterde. Elke nieuwe groep die ik via StuBru of waar dan ook oppikte en goedkeurde, voegde ik toe aan mijn library op Last.fm. Gratis bestaat natuurlijk niet. Mijn prof van marketing zei altijd: TANSTAFeL. There ain't such a thing as a free lunch. Dat was in de web2.0-loze era maar kan uiteraard doorgetrokken worden naar vandaag. Genoeg webgoerroe's die daar peperdure seminars over vol praten. (Ik zweer het, ik ben 10 jaar te vroeg geboren.)

Bij deze neem ik afscheid van mijn account op Last.fm. Sommige dingen zijn geen kwestie van bedragen maar van principes. Maar stel nu, dat ik voor $3 per maand altijd zelf kan bepalen welke liedjes uit deze jukebox komen. Laat het jaarbedrag nu toevallig overeenstemmen met het budget dat mijn verwanten in de zijlijn elkaar gunnen voor kerstmis. Hmm, even afwachten?

13

Ik had dit bericht ook de titel 'Tot overgevens toe lopen' kunnen geven maar dat leek me ten eerste wansmakelijk en ten tweede is het gelukkig niet zo ver gekomen. 

De roomboter-bladerdeeg-zoutjes van de Hema die anderhalf uur voor mijn training het hongerig gevoel bij gebrek aan brood moesten verzadigen, speelden namelijk van trampoline in mijn maag. Dom van mij en niet voor herhaling vatbaar. Dat hebben we dan weer bijgeleerd. Toe te voegen aan het aan den lijve ondervonden not-to-consume-before-running-lijstje waarop onder andere al sinaasappelen met koffie staan (cocktail met gasproducerende eigenschappen). Of een halve liter Coke Zero (broebeltjes). Volkoren boterhammen met kaas (baksteen-effect). 

Gisteren liep ik zonder ongemakjes 7,99 km. Als dat niet knap gemikt is. Maar een 8 is natuurlijk psychologisch veel meer dan een 7,99. In de winkels foefelen ze toch ook met 1 of 5 eurocent om de klanten op te zadelen met idee dat het minder dan ... kost?

Vandaag was ik dus zeer content met mijn 13. Zeker als ik de omstandigheden erbij betrek. Naast hoger beschreven problematiek vond ik het nodig om wat hellingen in mijn training te stoppen om niet van mijn stokje te vallen op Brusselse heuvels op 31 mei. Bij gebrek aan heuvels in de polders moesten bruggen over de E40 en een braaf mountainbike parcours dienen. Over de snelweg lopen is heel fijn, wist u dat? Ik deed er de uiterst interessante ontdekking dat de baan richting binnenland ongeveer een meter hoger ligt, dan de baan richting kust. Lopen is een ontdekkingsreis.

Tot bloedens toe lopen

Lopen is ook: beginnen, rusten en herbeginnen. Dat laatste vind ik mentaal heel moeilijk. Dan heb ik bijna letterlijk een trap onder mijn achterste nodig. Enkele weken geleden had ik herhaaldelijk last van bloedblaren aan de binnenkant van mijn rechtervoet. Pijnlijk en frustrerend. Want na hard trainen zit je conditie goed maar dan komt zo'n loopkwaal de pret bederven. Loopschema overhoop. Een week niet lopen wordt plots twee weken. Gooi daar nog wat externe factoren bovenop en voor je het weet heb je excuses zat om drie weken je loopschoenen niet aan te raken.

Maar maandag ben ik terug gestart. Ondanks een iPod die plat was. Ha ja, ik had er zo lang niet meer naar omgekeken. Om 20u toen de vogeltjes gaan slapen waren, zette ik voorzichtig aan. Lekker temperatuurtje langs het zeekanaal met bermen vol lentegroen jong gras. Het bloeiende hondsdraf leek mij uit te lachen. Waf, waf. De zwemmende eendenkoppels waren nog kinderloos. De melkkoeien staarden me arrogant aan en graasden verder. Alles schreeuwde dat ik veel te lang niet meer had gelopen. Na een dikke 20 minuten draaide ik om en bekeek alles in de andere richting. Ik zag de oranjerode zon en liep naar haar toe. Het water leek minder donker. De hondsdraf hield zijn bek. De koeien deden wat ze altijd doen. De eenden zwommen onverstoord verder. Mijn driekwartier zonder Nike+ zaten er op. Ik was weer op dreef.

(Vandaag liep ik dezelfde duurloop mét registratie.)

Ik trek steeds monsters aan

Ha, ik hoef niet naar Graspop te gaan om Monster Magnet visueel en muzikaal te beleven. Ik hoef zelfs niet zolang te wachten want een kleine week eerder brengen ze hun space- en stonerrock naar Eindhoven. 

Softmetal voor drugskikkers en pornoboeren, zegt u? Zou kunnen, maar daar trek ik mij niets van aan. Sinds begin jaren '90 ben ik een liefhebber van het werk van deze viezerikjes.  Hun muziek brengt dan ook schitterende herinneringen bij me naar boven.

O ja, pas op als je straks op toemaatje doorklikt naar YouTube. Je zal je geboortedatum moeten bevestigen. Van belachelijke drempels voor simpele leeghoofdigheid gesproken. Ik zou toch niet graag een kerel in huis hebben die positief onder de indruk is van deze filmpjes. Met nog een toemaatje voor de liefhebbers van plastic vleeswaren. Ik zal geen namen noemen.

Éowyn wil ten strijde trekken

"Ik kan rijden en het zwaard hanteren, en vrees pijn noch dood."

"Wat vreest ge dan wel, Vrouwe?"

"Een kooi," zei ze. "Om achter tralies te moeten blijven totdat gewoonte en ouderdom zich erbij neerleggen, en alle kans om grote daden te verrichten is verkeken en het verlangen ertoe gedoofd."

Uitlaatklep

Ik haat het, miljaar! Onnozelaar van het zevenendertigste knoopsgat. Ezel. Ik wil je niet meer zien. Ik wil je zien. Nu. Dan kan ik eens vertellen wat er allemaal op mijn lever ligt. Ik loop er lastig van en prop me vol chocolade. Gij zeveraar. Praatjesmaker. Dikke egoïst. Lafaard. Seut. Nerd. 

Maar je weet zelf ook wel dat wanneer je zal vragen van Hé hallo, oewist? ik braafjes zal antwoorden met ça va, ça va, alles OK en met u? Maar op een dag scheld ik u de huid vol. 

Eindelijk nog eens een stokje?

Hèhè, ik dacht dat de blog van Gigadesign dood was. Tot ik merkte dat ze mij het stokje gaven van 7 dingen die men misschien nog niet over je wist. Hier komen ze...

1. Ik ben helemaal geen poetsvrouw. Dat was een spelletje in het eerste deel van mijn blog om ten eerste te zien hoe blogland daarop zou reageren en ten tweede omdat ik veel respect heb voor poetsvrouwen. Een persoonlijke blog is niets voor mij. Way to creepy. 
2. Ik ben al die tijd blij verbaasd geweest hoe open en ruimdenkend blogland is. 
3. Mijn blog is mijn geesteskindje en het kan me niet schelen of sommigen het onnozel vinden.
4. Ik ben professioneel bezig met ICT en kan moeilijk de grens trekken tussen ICT voor het werk en ICT uit interesse. Call me geek, if you want to.
5. Ik woon op een veredelde boerderij op de boerenbuiten and I love it.
6. Ik heb mijn dagelijkse portie muziek nodig en drijf volledig mee op haar golven.
7. Ik wou dat ik goed kon fotograferen maar heb daar voorlopig geen tijd voor. Ik geniet van enkele goede fotoblogs zoals Charmantwerpen en Herman Hosten.

Ik geef dit stokje door aan:

1. elke
2. bloem
3. muggenbeet
4. gentse zwijger
5. ntone
6. dominiek
7. tijdtussendoor

Aangezien de laatste trend luidt: wie het stokje hebben wil, pak het, ben ik benieuwd of ze het zullen aannemen...

Wallpaper zonder Wall•E

Zeg me wat er op jouw bureaublad staat en ik zeg je wie je bent. 

Zelf verander ik regelmatig. Zo om de 2 maanden. Een kleine opsomming van de laatste schermornamenten: keien, fontein in park Den Brandt, een kind, een bloem, een katje, een mandala en sinds kort een van de eerste liefdes uit mijn leven: R2-D2, de sympathiekste robot aller tijden. 

En zo verveelt een mens zich nooit. Morgen een post over de kleur van mijn toiletpapier?

Kinderhandjes

Kinderhandjes zijn vaak smerig. Bedekt met een laagje kleverige troep van allerlei oorsprong. Etens- en andere resten onder de nageltjes en langs de nagelriempjes. Selfmade tatoeages van balpen en viltstift. Losgepeuterde bloedkorstjes. Als het vuil hen stoort, vegen ze hun handjes zonder verpinken met hun kleren schoon. Of met de jouwe. 

Zolang deze handjes de eerste zonnestralen en het gras trotseren, de eerste bloempjes plukken en ze met de woorden: "Voor jou!" naar de keuken brengen, is er hoop. Hoop op lente en zomer vol bruisend leven. Herfst en winter met serene rust. Hoop dat de cyclus nooit ophoudt.

Onheilspellend

In de nacht werd hij door een licht gewekt en hij zag dat Gandalf was teruggekeerd en door de kamer heen en weer liep. Hij hoorde de Tovenaar zuchten en mompelen.

"Hallo," zei Pepijn "Ik ben blij je terug te zien. Het is een lange dag geweest."

"Maar de nacht zal te kort zijn, " zei Gandalf. "Ik ben teruggekomen want ik moest wat rust hebben, alleen. Je behoorde te slapen, zolang je dat nog kunt doen. De Duisternis is begonnen. Er zal geen dageraad zijn."

Help, I'm alive

Een uur keihard indoor sporten zodat je elke vezel in je lijf voelt. Dan een verkwikkende douche met lekkere geurtjes uit de Bodyshop die je doen dromen van verre, warme oceanen. Fris buiten stappen en een lentebriesje je huid en haar voelen strelen. Het helemaal niet erg vinden dat je naar je werk gaat. Toevallig in je achteruitkijkspiegel opmerken dat je ogen blinken van tevredenheid. 

Light up, light up

Soms zijn dingen zo overweldigend dat je ze niet op orde kunt zetten en dan hoor je muziek waarin je net die dingen herkent.