3.6.09

Wedstrijdverslag 20 km Brussel

"Waarom doet die Georgina weer zo raar op haar blog?" hoor ik sommigen al denken. "Wij willen feiten over de loopkoers. Geen bedenkingen vanuit de zijlijn."
Met enige vertraging - ik ben geen vliegende reporter - ben ik hier dan.

Mijn personal coach en ik meldden ons aan bij het onthaal van het Nike+ House. We hoefden enkel de rode loper doorheen Autowereld te volgen naar een ruime, rustgevende lounge met gezonde hapjes en drankjes, lekkere sofa's, BV's, kleedkamer, eigen toiletten. Het contrast met een gewone deelname was er wel. Amai. Tien op tien voor Nike+ en natuurlijk ook Talking Heads. Zonder hen had ik niet alleen deze mooie infrastructuur gemist, ik zou niet eens deelgenomen hebben aan de 20 km van Brussel. Omdat ik dacht dat ik dat niet kon. Bij deze bedank ik jullie dan ook van harte!

Samen met de andere bloggers Jess en Pieter, ging ik naar onze startersbox. Onze super loopster Lies was er ook maar met haar palmares was er geen denken aan om in haar nabijheid te komen tijdens het lopen. Respect! 
Wij zouden aan 10 km per uur samen lopen maar zonder verplichtingen. Onze iPod hadden we niet nodig, vond iedereen. De hoeveelheid adrenaline in Brussel moet fenomenaal geweest zijn. We hoorden het Belgisch volkslied en het startschot. Yes! The game was on. 
We liepen de eerste kilometers aan 10,7 km/u. Na 4 km en een tunnel waarin ik dreigde flauw te vallen door zuurstofgebrek, liet ik Pieter en Jess los. Anders zou ik het niet blijven volhouden. Op zulke momenten ben je blij dat je regelmatig getraind hebt. Je herkent de signalen van je lichaam. Je voelt perfect aan waar je beperkingen liggen en je accepteert ze. "Ietsje langzamer!" commandeerde mijn loopgeheugen.
Het was verschrikkelijk warm en ik vreesde de Brusselse hellingen. Terecht. Mijn Noorse vriendin is zelfs moeten stoppen. Ik vond het zo erg voor haar maar ze had geen andere keuze.
De volgende 16 km liep ik alleen tussen de tienduizenden andere lopers. Het was opletten geblazen dat je niet op de andere mensen botste of niet over de flesjes struikelde. Heel soms was het frustrerend dat ik niet sneller kon lopen omdat er teveel volk was. Ik had geen flauw idee welke tijd ik zou halen. Telkens ik het moeilijk had, dacht ik aan het grote en kleine leed van de wereld. Dan kon ik toch wel even afzien.
De laatste vier kilometers vond ik verschrikkelijk. Mijn coach had gezegd: "Je zal vanaf daar denken dat je doodgaat, maar iedereen zal met dat gevoel zitten. Je moet gewoon doorlopen." Dus ik liep door maar dacht: "Nooit meer!"
Ik nam een 75 cl-fles Spa Reine in ontvangst en dronk die helemaal leeg. Even verder duwden ze me een grote Mars in mijn handen. Nog nooit van mijn leven heeft een Mars mij zo gesmaakt. Ik stapte verder en kreeg een medaille. Ik had het gedaan! Ik was super fier. Het was gebeurd in 2u04.
In het Nike+ House was iedereen moe maar content. Ik was kletsnat van het zweet en het water dat ik langs het parcours over me heen had gegoten. Drinken heb ik tijdens de wedstrijd nauwelijks gedaan omdat mijn maag op voorhand al verzadigd was. Dat mag ik niet meer doen want ik had braakneigingen tijdens het lopen van het grote volume vloeistof in mijn maag. 
Opgefrist, droge kleren aangetrokken, een banaan en Alpro pudding gegeten. Weer gedronken. Afgerond met een korte sessie yoga met mijn coach. Volgend jaar weer? Natuurlijk!

Lees ook bij Kristof. Zijn filmpje geeft perfect de sfeer weer.
Klik ook even door voor de belevenissen van Jess en Pieter.

6 opmerkingen:

Menck zei

Een welgemeende proficiat!

dP zei

Eerst denken "Nooit meer!" en eens 't achter de rug is "Natuurlijk!". Doet mij denken aan een (vlot verlopende) bevalling.

Los daarvan: 'k blijf het doorzettingsvermogen dat men daarvoor moet hebben straffen toebak vinden.

elke zei

2u04 is zeer goed, mijn gedacht, ik zou er een week over doen ;-)
En met dat weer, was het zeker een gevecht. Proficiat!

Anoniem zei

't doet me twijfelen of ik toch ook weer niet zou beginnen lopen. Zo'n massaloop moet inderdaad super zijn... Wie weet volgend jaar...
Alvast nog eens een dikke proficiat!
Bernadette

Van de Pot Gerukt zei

Op naar de marathon van New York!
Gelukwensen voor deze 20 km.

Was getekend

zapnimf zei

Amaai! Gefeliciteerd met uw prestatie.

En dan nu een kleine bedenking. Als iedereen sterft op 16... MAAK DAN ER DAN TOCH DE 16 KM VAN BRUSSEL VAN?! Is 20 een magisch getal ofzo?