Ik ben de hele dag binnen geweest en heb geen woord gezegd. Niemand gezien. Niemand gehoord. Wanneer de nacht al lang gevallen is, ga ik naar buiten. De straat op. De duisternis heeft een gele schijn door de straatverlichting. Ik loop tussen de slapende wagens en de huizenrij. De voordeuren, huisnummers en deurbellen ken ik van buiten. Ik wandel tot aan het kruispunt op de ring. Verder wil ik niet want daar stopt de wereld. Ik wil er niet afvallen.
Ik kan onmogelijk verbaal uitdrukken hoe ik me voel. Daarvoor zijn de emoties te intens. Te vers. Te aanwezig. Ik kan ze niet aan elkaar vastknopen. Niet ordenen. Niet wegdenken maar ze ook niet doordringen. Ik kan ze niet benoemen maar ik voel ze. Ik ruik ze. Ze kleuren mijn wezen en mijn perceptie.
Een zachte wind waait de stad binnen. Ik voel hem op mijn gezicht. Als een kat die valt, zal ik op mijn pootjes terecht komen. Dat moet. Dat geloof ik. Dat wil ik. Om te beginnen moet ik morgen mensen zien. Eender wie. Tegen hen praten. Vermijden dat ik ’s nachts weer ga slapen zonder één woord gesproken te hebben.
Ik keer terug naar huis, voeder mijn vissen en fluister slaapwel tegen mijn eigen.
10 opmerkingen:
ik ruik ze ook en ze ruiken naar bakvis.
Als ik ooit op mijn weblog een opvolger zou moeten aanduiden of een gastschrijverschap zou moeten toekennen, dan weet ik het wel. Liefs.
Moge het tij snel keren.
@melancholia: merci
@menck: het is een flash back, so do not worry.
Mooi ..
Af en toe een dag zonder woorden kan deugd doen. Je schrijft het heel mooi neer.
Laat ons hopen dat de mensen jou morgen willen zien!
Ik wil ook en gastschrijver op mijn fantastisch blog.
En U kwam inderdaad op uw pootjes terecht toen ik U zag.
Was getekend
Melancholia heeft gelijk.
Een reactie plaatsen