14.6.09

Hoog boven de wolken

Ze zat in de trein en beluisterde haar favoriete muziek op de iPod. Ze voelde de kleuren die ze met zich meedroeg. De kleuren deden het plaatje helemaal kloppen. Ze leek onaantastbaar. Onoverwinnelijk. Dat was de buitenkant.
Toch voelde ze zich wegzinken en zocht in het venster punten om haar blik op te focussen. Ze probeerde dwars doorheen het vage spiegelbeeld te kijken en met haar voeten stevig de vloer te voelen. Ze liet de liefde los maar dreigde hierbij zichzelf los te laten. Een kind dat het koordje van zijn ballon door zijn handen voelde glippen.
Ze vocht tegen haar tranen en probeerde aandacht te hebben voor wat er was in plaats van wat er niet was. Er was niets en tegelijk alles. Ze zou zo veel voor hem doen. Naar de andere kant van de wereld verhuizen en nog veel meer. Want telkens als ze hem zag, scheen het licht over haar planeet. Het leven is een vlucht. Ze maakte zich geen illusie.

7 opmerkingen:

Jannemans zei

<3
Echt.
Thx :-)

MELANCHOLIA zei

Jedesmal hurts me more, als iemand dat toch ooit begrijpen kon...

[muggenbeet] zei

maar meiske toch...

katrien S zei

de wereld in ruzie.
Mooi hoor. Goed dat je het gepubliceerd hebt.
x

G zei

Het is een klein stukje fictie, niet echt. Dus geen zorgen maken en zo.

dP zei

Fictie of non-fictie, ingrediënten uit een leven van lang geleden of uit één waar je jezelf in ziet spelen, ... maakt allemaal niet zoveel uit, maakt het niet minder 'echt'.
Tenminste niet op die momenten waarop wat een mens voelt als echt mag gezien worden en feiten als wat praktische bijkomstigheden.

En zo ligt het toevluchtsoord niet meer buiten de realiteit, is wat we niet hebben er evengoed en vinden we meer dan wat onze zintuigen ons bezorgen.

M.a.w. ik denk dat 't goed is om nu en dan in onze verhalen te kruipen.

[muggenbeet] zei

btw: uw beloofde groentenquiches zijn nog steeds niet aangekomen of het moet zijn dat de postbode ze heeft opgegeten.