19.6.09

De spiegel

Ik ben de hele dag binnen geweest en heb geen woord gezegd. Niemand gezien. Niemand gehoord. Wanneer de nacht al lang gevallen is, ga ik naar buiten. De straat op. De duisternis heeft een gele schijn door de straatverlichting. Ik loop tussen de slapende wagens en de huizenrij. De voordeuren, huisnummers en deurbellen ken ik van buiten. Ik wandel tot aan het kruispunt op de ring.  Verder wil ik niet want daar stopt de wereld. Ik wil er niet afvallen.

Ik kan onmogelijk verbaal uitdrukken hoe ik me voel. Daarvoor zijn de emoties te intens. Te vers. Te aanwezig. Ik kan ze niet aan elkaar vastknopen. Niet ordenen. Niet wegdenken maar ze ook niet doordringen. Ik kan ze niet benoemen maar ik voel ze. Ik ruik ze. Ze kleuren mijn wezen en mijn perceptie.

Een zachte wind waait de stad binnen. Ik voel hem op mijn gezicht. Als een kat die valt, zal ik op mijn pootjes terecht komen. Dat moet. Dat geloof ik. Dat wil ik. Om te beginnen moet ik morgen mensen zien. Eender wie. Tegen hen praten. Vermijden dat ik ’s nachts weer ga slapen zonder één woord gesproken te hebben.

Ik keer terug naar huis, voeder mijn vissen en fluister slaapwel tegen mijn eigen.

14.6.09

Hoog boven de wolken

Ze zat in de trein en beluisterde haar favoriete muziek op de iPod. Ze voelde de kleuren die ze met zich meedroeg. De kleuren deden het plaatje helemaal kloppen. Ze leek onaantastbaar. Onoverwinnelijk. Dat was de buitenkant.
Toch voelde ze zich wegzinken en zocht in het venster punten om haar blik op te focussen. Ze probeerde dwars doorheen het vage spiegelbeeld te kijken en met haar voeten stevig de vloer te voelen. Ze liet de liefde los maar dreigde hierbij zichzelf los te laten. Een kind dat het koordje van zijn ballon door zijn handen voelde glippen.
Ze vocht tegen haar tranen en probeerde aandacht te hebben voor wat er was in plaats van wat er niet was. Er was niets en tegelijk alles. Ze zou zo veel voor hem doen. Naar de andere kant van de wereld verhuizen en nog veel meer. Want telkens als ze hem zag, scheen het licht over haar planeet. Het leven is een vlucht. Ze maakte zich geen illusie.

5.6.09

Avondster

"I would rather share one lifetime with you than face all the ages of this world alone. I choose a mortal life."
"You cannot give me that."
"It's mine to give to whom I will. Like my heart."

3.6.09

Wedstrijdverslag 20 km Brussel

"Waarom doet die Georgina weer zo raar op haar blog?" hoor ik sommigen al denken. "Wij willen feiten over de loopkoers. Geen bedenkingen vanuit de zijlijn."
Met enige vertraging - ik ben geen vliegende reporter - ben ik hier dan.

Mijn personal coach en ik meldden ons aan bij het onthaal van het Nike+ House. We hoefden enkel de rode loper doorheen Autowereld te volgen naar een ruime, rustgevende lounge met gezonde hapjes en drankjes, lekkere sofa's, BV's, kleedkamer, eigen toiletten. Het contrast met een gewone deelname was er wel. Amai. Tien op tien voor Nike+ en natuurlijk ook Talking Heads. Zonder hen had ik niet alleen deze mooie infrastructuur gemist, ik zou niet eens deelgenomen hebben aan de 20 km van Brussel. Omdat ik dacht dat ik dat niet kon. Bij deze bedank ik jullie dan ook van harte!

Samen met de andere bloggers Jess en Pieter, ging ik naar onze startersbox. Onze super loopster Lies was er ook maar met haar palmares was er geen denken aan om in haar nabijheid te komen tijdens het lopen. Respect! 
Wij zouden aan 10 km per uur samen lopen maar zonder verplichtingen. Onze iPod hadden we niet nodig, vond iedereen. De hoeveelheid adrenaline in Brussel moet fenomenaal geweest zijn. We hoorden het Belgisch volkslied en het startschot. Yes! The game was on. 
We liepen de eerste kilometers aan 10,7 km/u. Na 4 km en een tunnel waarin ik dreigde flauw te vallen door zuurstofgebrek, liet ik Pieter en Jess los. Anders zou ik het niet blijven volhouden. Op zulke momenten ben je blij dat je regelmatig getraind hebt. Je herkent de signalen van je lichaam. Je voelt perfect aan waar je beperkingen liggen en je accepteert ze. "Ietsje langzamer!" commandeerde mijn loopgeheugen.
Het was verschrikkelijk warm en ik vreesde de Brusselse hellingen. Terecht. Mijn Noorse vriendin is zelfs moeten stoppen. Ik vond het zo erg voor haar maar ze had geen andere keuze.
De volgende 16 km liep ik alleen tussen de tienduizenden andere lopers. Het was opletten geblazen dat je niet op de andere mensen botste of niet over de flesjes struikelde. Heel soms was het frustrerend dat ik niet sneller kon lopen omdat er teveel volk was. Ik had geen flauw idee welke tijd ik zou halen. Telkens ik het moeilijk had, dacht ik aan het grote en kleine leed van de wereld. Dan kon ik toch wel even afzien.
De laatste vier kilometers vond ik verschrikkelijk. Mijn coach had gezegd: "Je zal vanaf daar denken dat je doodgaat, maar iedereen zal met dat gevoel zitten. Je moet gewoon doorlopen." Dus ik liep door maar dacht: "Nooit meer!"
Ik nam een 75 cl-fles Spa Reine in ontvangst en dronk die helemaal leeg. Even verder duwden ze me een grote Mars in mijn handen. Nog nooit van mijn leven heeft een Mars mij zo gesmaakt. Ik stapte verder en kreeg een medaille. Ik had het gedaan! Ik was super fier. Het was gebeurd in 2u04.
In het Nike+ House was iedereen moe maar content. Ik was kletsnat van het zweet en het water dat ik langs het parcours over me heen had gegoten. Drinken heb ik tijdens de wedstrijd nauwelijks gedaan omdat mijn maag op voorhand al verzadigd was. Dat mag ik niet meer doen want ik had braakneigingen tijdens het lopen van het grote volume vloeistof in mijn maag. 
Opgefrist, droge kleren aangetrokken, een banaan en Alpro pudding gegeten. Weer gedronken. Afgerond met een korte sessie yoga met mijn coach. Volgend jaar weer? Natuurlijk!

Lees ook bij Kristof. Zijn filmpje geeft perfect de sfeer weer.
Klik ook even door voor de belevenissen van Jess en Pieter.

2.6.09

Where is my mind?

Probeer minder aandacht te hebben voor wat er niet is.