29.5.09

Le peuple de l'herbe

Ik vond eindelijk de tijd om rustig te bekomen van mijn brand- en schaafwonden. Opgelopen door langdurig verblijf op de digitale snelweg. Uitgeput vleide ik me neer op het zacht tapijt van mos en hondsdraf van een boomgaard. Dat de hemel blauw was, wist ik al dankzij Twitter. 
Ik was omringd door eilandjes van lang gras en ontelbare hommels die de nectar uit de hondsdraf gretig opslurpten. Ik was niet alleen. Netjes verstopt in het gras lag moeder sneeuwgans op vier eieren. Lotgenoot eend broedde op een nest onder de pruimenboom. 
Zo hard als de gans opgefokt was, zo zweverig was de eend in trance. Gemiddeld gezien had mijn poging tot contact dus moeten meevallen. Niet dus. Het noodlot dwong me te vertrekken. "De bijtwonden van een broedse gans zijn niet van de poes", tweette ik in de berichtenstroom. 

3 opmerkingen:

aeneasindeklas zei

Een spoedig herstel gewenst! ;-)

Patrick zei

Gemiddeld..........
Het konijn is-gemiddeld gezien- dood als je twee schoten lost. Eén schot één meter ervoor en het andere één meter erachter.

ikbenbloem zei

Broedende wezens zijn krachtig. Zij werken hard. ;)