Kinderhandjes zijn vaak smerig. Bedekt met een laagje kleverige troep van allerlei oorsprong. Etens- en andere resten onder de nageltjes en langs de nagelriempjes. Selfmade tatoeages van balpen en viltstift. Losgepeuterde bloedkorstjes. Als het vuil hen stoort, vegen ze hun handjes zonder verpinken met hun kleren schoon. Of met de jouwe.
Zolang deze handjes de eerste zonnestralen en het gras trotseren, de eerste bloempjes plukken en ze met de woorden: "Voor jou!" naar de keuken brengen, is er hoop. Hoop op lente en zomer vol bruisend leven. Herfst en winter met serene rust. Hoop dat de cyclus nooit ophoudt.
6 opmerkingen:
Da's dan weer een soort van cirkel die geruststelt door er gewoon te zijn.
Die prachtige onbevangenheid van kindjes.
Als man echter.... veeg ik ook mijn handen wel eens - geheel onbewust - af aan mijn eigen broek.
Mevrouw, is dan iets minder content met het kind in mij;-)
Wat mooi ... zo is dat. :)
Goe bezig...echt.
Heel mooi stukje! Met heel je moederhart geschreven.
Oeps? Alleen kinderhandjes? Je hebt zopas de mijne beschreven.
Een reactie plaatsen