30.3.09

Boomerang

Ze had de vorige dag vrijaf genomen. Voor boodschappen gevolgd door uren kookplezier. Alles was naar wens verlopen. De rode winterpesto en de kikkererwten-mousse zouden smelten op de tong. Geparfumeerd met basilicum en koriander. De pompoensoep en groentenlasagnes zagen er verrukkelijk uit.
Alle ingrediënten voor het langverwachte feest waren aanwezig. Zelf straalde ze. De petroleumblauwe wikkeljurk liet haar getrainde lichaam optimaal tot zijn recht komen.  Het kledingstuk accentueerde haar rechte rug en schouders, de zachte curve van haar borsten tot haar buik. Ze voelde zich een godin uit de Griekse Oudheid. Maar dan met kniehoge zwarte laarzen met hakjes. Haar haren had ze in een nonchalante wrong gedraaid zodat enkele lokjes haar blote nek kietelden. Dat vond ze prettig. Ze was ontspannen en ontzettend in haar nopjes.
Het feest kon beginnen. De drank vloeide rijkelijk en iedereen feestte voluit. Ze genoot van de aandacht zonder zichzelf in het middelpunt van de belangstelling te plaatsen. Daar hield ze niet van. Ze was tevreden omdat iedereen happy was.
Heel even moest ze aan hem denken. Aan de energie die tussen hen had gehangen. Nu was er leegte en vervreemding. Ze dacht aan zeepbellen. Burbujas rojas. Verward ging ze een luchtje scheppen. Ze wilde niets zien of horen en zeker niets voelen.
Toen kwam haar vriendin naar buiten en trok aan haar elleboog. "Kom", gebood ze. "We willen met je dansen." Ze ging naar binnen en sloot de deur die ze zo lang op een kier had laten staan. Glimlachend maakte ze het iedereen naar zijn zin. De kater was voor later.

28.3.09

Adrenaline in de ochtend

Iets na achten. Het werk op locatie lonkte en ik was in pole positie. Mijn ochtendrituelen werden verstoord door de deurbel. Niet zo bijzonder, denkt u? Gegeven de desolaatheid van mijn woonst op 6 kilometer van een dorp met twee straten, scoorde dit gebeuren toch hoog op de schaal der toevalligheden. Doch toeval bestaat niet. Ondanks het bordje dat ik uitgerekend gisteren aan de voordeur hing. Welkom.
Een hopeloos verdwaalde vreemdeling groette mij een tikkeltje zielig. Hij had hetzelfde binnenlands accent en uiterlijk als hem maar dan met dreadlocks in de nek en twee koppen kleiner. How is this possible? Is this real? Hij had een papiertje met een adres en telefoonnummer en een kapotte gps in de hand. Of ik wist waar dit adres was? Nope.
Zijn gsm was plat. Of zonder belwaarde? Of hij even mocht bellen naar zijn bestemming? Ik tikte het nummer in en gaf hem mijn iPhone. Hij zei tegen Franky dat hij verkeerd gereden was en vroeg of Franky naar mijn adres kon rijden om hem te ontmoeten. Dat leek hem de eenvoudigste oplossing.
Ik wist niet goed of ik dit onschuldig of bedreigend vond maar stelde voor dat hij rustig op mijn oprit zou wachten tot Franky hem gevonden had. Zelf moest ik vol adrenaline naar mijn werk vertrekken.
Onderweg werd ik opgebeld door Franky die vertelde dat zijn vriend nergens te bespeuren was. Zoals Tantieris zou zeggen: het leven is een kaartspel.

26.3.09

Dobberen

Bah, opletten voor de ganzenpoep en jonge brandnetels die zich een baan door het gras murwden. Ze zocht een plaatsje om onder een appelboom te gaan zitten en sloot glimlachend haar ogen. Zo had ze zich al lang niet meer gevoeld. Ze kon zich niet meer herinneren dat haar gezicht ontspannen kon zijn, dat ze geen enkele rimpel voelde, dat haar huid niet aanvoelde alsof er een laag te strak gespannen folie rond gewikkeld was.
De takken hadden al kleine knopjes. Nog enkele weken en deze boomgaard zou zich ontpoppen tot een zee van appel- en perenbloesems. Ondertussen dobberde zij op haar rustige zee. Licht in haar ogen en land in zicht.

22.3.09

Omvergeblazen door Ladyhawke


Was ik een man, ik boekte begot een vliegtuigticket naar Nieuw-Zeeland in de hoop een glimps op te vangen van Ladyhawke in haar biotoop. Asperger syndroom of niet, she rocks. Na de promotiestunt door de verfilming van Lord of the Rings, doet deze coole madame een flinke duit in het zakje om de wereld van het prachtige land te doen dromen.
Ladyhawke is trouwens de titel van een film over twee geliefden die elkaar nooit kunnen aanraken. Kan tellen qua metafoor.

20.3.09

Loopkwaaltjes

Gisteren liep ik nog eens een uur. Met het oeuvre van Kings of Convenience. Schitterende lyrics, genre: Failure is always the best way to learn. 
Het was met loden schoenen starten want door een loopstop van 10 dagen dook de twijfel terug op. Ga ik het nog kunnen? Zie ik die 20 km van Brussel eigenlijk wel zitten? Waarom doe ik dit eigenlijk? Zou ik mijn tijd niet nuttiger besteden? Ben ik mijn rechterknie niet weer aan het overbelasten?
Wij, de Blogsters, mogen dan wel de Nike+ Challenge van de Bloggers gewonnen hebben, de aktie loopt verder. Wij waren een soort van proloog op de nationale en internationale Challenge Men Versus Women. In ons landje wordt de kar getrokken door Ann Van Elsen en wederhelft Gunther. Iedereen die wil, kan zich aansluiten bij het vrouwen- of mannenteam. De korrel zout houdt hier in dat de teams een ongelijk aantal leden telt. Alles is relatief. Ik trok mijn stoute schoenen aan en trommelde twee mannen op om voor ons te lopen. Vrouwen die met het Nike+ systeem lopen ken ik helaas niet.
Ondertussen maakte ik ook kennis met heuse atletenkwalen. Pas verlost van een kloofje aan de onderkant van een teen, zit ik opgezadeld met een reuzeblaar aan de zijkant van een voet. Een gedeelte is al eelt geworden, maar de blaar wordt groter en zat gisteren na het lopen vol bloed. Pfft. Zouden ze mij in dat Running Center verkeerd schoeisel gegeven hebben?

Ik kan een lachje niet onderdrukken want eigenlijk wou ik niemand afschrikken maar een oproep doen. Wil je meelopen met het vrouwenteam? Laat een reactie achter of schrijf je direct zelf in op Nike+

17.3.09

Stijns wachtwoord


Hilarisch tot en met zijn pantoffeltjes.

16.3.09

Alles over Girl Geek Shopping London

London Geek Girl in Berkeley - tea time 

Welke content kan ik nog toevoegen aan de andere blogsters? 
Dat het een prachtig concept was, kan je overal al lezen. Geen geklaag gehoord en iedereen tastte gretig toe.
Dat het heel fijn was om met vrouwen die eenzelfde interesse delen op stap te gaan naar trendy Londen. 
En dat Clo en Caroline hartelijk bedankt zijn voor de organisatie. Top.

Het enige dat ik niet goed snap, is hoe de anderen in Londen tijd hadden om te shoppen en hun nagels te laten doen. Daaraan ben ik niet toe gekomen. Tussen de voorstellingen door heb ik gezellig getafeld met Bente op het terras van Carluccio's op Market Place. Regent Street was me net iets te druk. Zo druk dat mobiel internet over zijn maximale capaciteit zat. De tol van het succes van de iPhone. 
Even grapten wij dat het budget van Mobile Vikings op was en dat ze de knop uitgezet hadden. Niet dus. Toch nog een pluim opsteken voor die mannen. Met zijn tweetjes waren zij 's ochtends vroeg present in Brussel-Zuid om ons te assisteren bij de configuratie van onze smartphones voor Mobile Vikings. Terwijl 40 vrouwen op hun vingers stonden te kijken, fixten zij geduldig stuk voor stuk onze mobieltjes. Een medewerker was de vorige dag zelfs speciaal naar Londen gegaan om alles uit te testen. Niets dan sympathie voor deze strijders voor gratis mobiel internet. Want ik ben één van de Proximus-klanten die het vertikt om een abonnement te nemen voor mobiel internet. Veel te duur. Binnenkort is het van bye bye Proximus. De mobiele vikingen zijn aangemeerd.

Om mee te proeven van onze girl geek dag kan je hier kijken:

14.3.09

London calling #BGGD12 #GGSL

Ik ben hier. Waar is Wally?

Dankjewel Eurostar voor het vervoer en de social mobile app, Mobile Vikings voor het internationaal mobiel internet en BGGD dat ik mee mag.


11.3.09

BGGD#11


Gisteren in Metropolis Antwerpen. Ik had mijn koudwatervrees overwonnen en sprong in een Brussels Girl Geek Dinner. Bovendien had ik mijn stoute schoenen aangetrokken en iemand van Trendwolves meegenomen. Want zo gaat dat. De events zijn bedoeld voor vrouwen die iets geeks hebben en meestal mogen ze één man meebrengen.
De ontvangst was dik in orde. Met wegwijzertjes, hostessen en een receptie achteraf. Een groep van 150 kritische mensen een aangename avond bezorgen, er zijn dingen die minder evident zijn. Niets dan lof dus voor de vlotte organisatie door Clo.
Eerst presenteerde Microsoft Developer Evangelist Lynn Langit from California haar werk. Ze werkt voor het project DigiGirlz dat meisjes wil betrekken bij de computerwereld. Ze onderzoeken hoe computer technologie interessanter te maken voor meisjes tussen 12 en 17 jaar.
Lynn Langit demonstreerde ook Kodu, visual game programming in alfa fase. Dit is een game creator waarbij kinderen niet programmeren aan de hand van codes maar met grafische objecten. Ze doen dit met een Xbox console, niet achter een pc. Ze startte een wereld, wijzigde de omgeving en voegde akties toe. Fun the kids.
Daarna legde Sarah Blow, de stichtster van de Geek Girl Dinners, in een sneltempo dat me aan Twitter deed denken uit welke factoren je allemaal in rekening moet brengen als je een mobiele applicatie wil schrijven.
De meet and greet achteraf was hectisch maar aangenaam. Ik zag er heel wat twitteraars. Of zij zagen mij. Zo ontmoette ik Tantieris life en zij is echt een geweldig leuk mens. Ik antwoordde op Ntone zijn vraag en besprak loop issues met Jannemans en Kristof
Zaterdag ga ik met BGGD#12 naar de Apple Store London met de Eurostar. Dankzij Mobile Vikings gaan we de hele dag gratis kunnen internetten, bellen en sms-jes plegen op onze smartphones. Exciting. Can't wait.

10.3.09

Lopen in het hier en nu



Breaking my back just to know your name
Seventeen tracks and I've had it with this game
I'm breaking my back just to know your name
But heaven ain't close in a place like this ...

Gisteren liep ik op 5 nummers van The Killers. Die accidentiële loop vond ik niet zo erg want het is een schitterende band. Eenmaal vertrokken durfde ik de afspeellijst niet te manipuleren uit schrik mijn kilometers te verliezen. De laatste twee dagen van de Nike+ Challenge Blogsters versus Bloggers mogen immers niet zonder mijn bijdrage passeren.
Het werd een duel van 40 minuten langs het zeekanaal tegen de loeiharde wind.  Soms had ik het gevoel niet vooruit te gaan maar gelukkig helpt de wind een handje zodra je rechtsomkeer maakt. De oortjes waaiden bijna uit mijn oren. Even had ik schrik dat als ik mijn armen zijwaarts zou uitstrekken, de wind me als een vlieger op het strand zou laten opstijgen en de meeuwen achterna zweven. 
Het duurde geen 10 minuten voor ik helemaal in het hier en nu liep. Dat klinkt zo zweverig - I know - maar ik weet geen betere manier om het uit te drukken. De inspanning, de zon en wind op je gezicht, je ademhaling, de prachtige polders, de zilte zeelucht. Al je zintuigen staan scherp en alle beslommeringen loop je letterlijk uit lijf en geest. 



8.3.09

Disconnect

Ik heb eens nagedacht over het volgende. 



Ik ga wat minder online zijn. De aankomende lente is één van de argumenten maar hoe dan ook, teveel is trop.
Tja. Als je werk zich voor 100% op de computer afspeelt en bijna volledig in afwezigheid van collega's, is het doorklikken naar sociale netwerken op het internet snel gebeurd. Gooi daar nog eens bij dat je die sociale netwerken ook voor je werk benut, dan begrijp je dat de grens tussen professioneel en persoonlijk gebruik flinterdun is. 
Daarnaast beluister ik Stu Bru online of zet last.fm op, lees ik het nieuws op de redactie of de webpagina's van de dagbladen, zet ik foto's op Flickr en bookmarks op Delicious, loop ik met Nike+, bezoek ik blogs en kan ik niet aan e-mailverkeer, agenda- en taakbeheer onderuit. En dan is er nog het mobiel internet op de iPhone. Op een dood moment op verplaatsing, ga ik dan gauw wat blogs lezen of twitteren. Terwijl bezigheden zoals een oefening voor de bekkenbodemspieren of ademhaling nuttiger zijn.
Op den duur ben je met online timemanagement bezig. Ik loop er al een poosje mee verveeld maar een weekend zonder computer (ik kan best zonder) en een gesprekje met iemand van Trendwolves over de invloed op de productiviteit gaven de doorslag. Nu doe ik het. 
Als ik zou moeten snoeien en ik mag één toepassing overhouden, dan is het... mijn blog. Mijn uitlaatklepje, mijn plekje om een minimum van de werkelijkheid te doorspekken met massa's fictie. 
Mijn voornemen? Computer = de job. Wie mij wil zien of horen, moet mij maar euh... telefoneren? En de blog? Schrijven, posten en een vast tijdstip inplannen om andere blogs te lezen. Allemaal bewuster en met de chronometer.


1.3.09

Vlees mij! - Stijn Vranken

Jarenlang was Luuk Gruwez mijn topfavoriet in de dichtkunst. Toeval wou echter dat ik via de stadsbibliotheek ad random een boekje van Stijn Vranken meegritste. Vlees mij! Natuurlijk dat zo'n titel de nietsvrezende vegetariër in mij wakker maakte.
Niet gedacht dat hij mijn topfavoriet van de troon zou stoten maar hoe meer ik zijn werk lees, hoe liever. Onmiddellijk bestelde ik drie exemplaren van zijn dichtbundel om aan evenveel geliefden te schenken.
Hij is een dichter van mijn generatie met een wordpress-blog die over de juiste onderwerpen de zaken omschrijft, inkleedt en weerspiegelt op een manier dat het griezelig tastbaar wordt. Alsof je het zelf voelt maar nooit zo mooi kan verwoorden.

Ik kreeg toestemming om een gedicht volledig te publiceren. Want sinds ik een workshop over auteursrechten heb gevolgd, kan ik niet meer doen alsof mijn neus bloedt en zomaar volledige gedichten op mijn blog gooien. Wist je dat je zonder toestemming enkel een stukje mag citeren? Ook al zijn jouw drijfredenen de auteur een dienst bewijzen door hem of haar in de spotlichten te plaatsen. Mag dus niet. Genoeg juridische praat. Hier komt-ie.





(Valt iets wat niet was wel te verlaten?)

Over mijn lippen trekt in trage stilte
een leger tranen het oude spoor
uit dit laatste oog voor jou.

Ik glimlach de aftocht
wat weemoed bij
(of iets waarvan ik leerde dat het erop lijkt)
streel mijn dromen uit je haar
en waarschuw
dat (één) vanaf nu zelfs hoop telt als schijngebaar
en (twee) ik morgen misschien al elders streel.

Of jou toch al zeker
zonder handen.