14.2.09

Vondelpark

Als puber las ik een jeugdroman over een meisje dat zo boos op haar ouders was dat ze naar het Vondelpark ging om voor onbepaalde duur op een bank te zitten. Ze zou wel zien wie haar meenam. Ik droomde ervan dat ook te doen maar kwam voor mijn tweeëntwintigste niet in de stad.
Na tientallen bezoekjes spreekt Amsterdam nog steeds tot mijn verbeelding. De heenreis, het verblijf en de terugkeer. De driedelige cyclus. 
Vorige week heb ik het na twintig jaar voor het eerst gedaan. Uren op een bankje in het Vondelpark gezeten. Natuurlijk niet om meegenomen te worden. Daarvoor ben ik twintig jaar te laat. Het luchtte op. Ik besloot alle bullshit overboord te gooien en terug mijn geluk met beide handen aan te nemen.

11 opmerkingen:

AnamCara zei

Wat een in-mooi stukje!

De Gentse Zwijger zei

Het vondelpark ...
Ik ben er nooit geweest, maar heb het een l keer vanuit de verte gezien.

Verzamelplaats van de hippies.

MELANCHOLIA zei

Drie alinea's slechts, maar ze roepen bij mij een veelvoud aan emoties en gevoelens op. Mensen die ver weg in een ander land urenlang op een bank gaan zitten, op zoek naar zichzelf, op zoek naar de stilte, op zoek naar hun diepste kern, zijn zeldzaam en ik heb er een oeverloze bewondering voor. *buigt nederig het hoofd*

tijdtussendoor zei

Dat klinkt vastberaden, recht uit het hart neergeschreven...mooi!

JESS zei

amsterdam is super! fijn dat je ervan genoten hebt!

zeezicht zei

Je was toch weer weg vóór het gesloten werd?

zapnimf zei

Ik hoop dat je een dekentje bij je had.

www.realestatesky.net zei

Thanks
freefoodpage.com
realestatesky.net/vb

Tom Lievens zei

Volgende keer neem ik U mee.

Was getekend

(mw) zei

Zeer genoten van dit best wel beklijvende stukje proza.

dP zei

bedenking bij foto 1:
ja, ideaal om terug te vinden wat je onderweg verloor
bij foto 2:
ja, ideaal voor een innerlijke renovatie

mensen die niet meer hoeven meegenomen te worden, zijn fijn gezelschap