31.1.09

Mathematisch

ijzige haren ontluiken grijs in de ochtend

roze radiaal verloop met wit licht
rond je wezen, je zijn, je stilte

je kijkt
ik kijk
loodrecht
staalhard

gesloten handen en monden 
diagonale lijnen raken 
hun evenwijdigen niet

ombuiging is een illusie


29.1.09

Terug naar de Middeleeuwen?

Ik volg het nieuws niet meer sinds zaterdag en dan zie je dit op Facebook. 
Zijn die mensen nu achterlijk? Weten ze van niet beter? Vinden ze dit grappig? Stoer? Denken ze dat dit iets verandert voor de getroffen families? 
Nergens, behalve op de blogs die ik volg die deze initiatieven ook aanklagen of de tragische gebeurtenis voorzichtig vermeldden, vind ik respect of ingetogenheid.

Zonovergoten winterochtend ergens te lande

Half negen en ze rijdt naar huis. Net te laat om de zon die net wakker is nog in haar roodoranje nachtpon te kunnen fotograferen. Misschien als ze zich even haast. Maar de combinatie van vorst en kronkelende paadjes omzoomd met grachten eist aandacht en traagheid. Haar computer wacht trouwens. Het is werkdag.
Twijfelend opent ze de voordeur en treedt een leeg huis binnen. Straks Last.fm opzetten want het is zo stil. Dat is ook de reden waarom ze elke avond te laat in bed kruipt. Maar laten we vooral niet melig doen. Ze neemt de notities die de noden van de klant omschrijven en begint de databank te ontwerpen. Als het wat meevalt, heeft ze na de middag even tijd om een wandeling maken.

23.1.09

De zinloosheid en saaiheid van zoenen


Lawaai op straat. Geclaxoneer en een sirene. Traag openden haar ogen zich. De wereld baadde in daglicht. Hoe laat was het? Negen? Elf? Geen idee. Ze begroef haar gezicht in de vers gewassen lakens. Ze roken Robijnfris vermengd met de geur van zweet en seks. Ze had het aangenaam warm, nam een slok water en streek een haarlok uit haar gezicht.
Rechts van haar lag hij nog te slapen. Als een windluwe zomerdag op het Noordzeestrand. Ze genoot van de stilte in de kamer die hen van de stad afsneed. De stad die zich schaamteloos langs de ramen probeerde binnen te murwen. Zijn langzame, eentonige ademhaling creëerde een toestand van haast tastbare rust.
Ze ging op haar buik liggen en bekeek hem aandachtig. Zijn haar. Zijn voorhoofd. Zijn jukbeenderen en slapen. De bogen van zijn wenkbrauwen en de glooiing van zijn neus. Elk detail nam ze zorgvuldig in zich op. Haar ogen proefden elk stukje en ze dronk het beeld langzaam op. Geen fototoestel zou voldoende pixels kunnen registreren om de werkelijkheid vast te leggen. Zijn lippen waren om op te eten. Ze gloeiden nog na alsof ze net thuisgekomen waren van een feest vol begeerte. Een pasgedoofd vuur. Uit schrik hem te wekken, kuste ze zijn mond niet.
Haar vingertoppen streelden zijn dijen zacht. Bijna niet aanraken zodat de tinteling een loopje met haar hart nam. Ze stond even op om een boek te halen.
Terwijl Connie Palmen verhaalde over de zinloosheid en saaiheid van mannen zoenen, wierp ze hem een blik toe. Woordeloos fluisterde ze: "Als je straks wakker bent, zoen ik jou van onder tot boven."

22.1.09

My Poken has arrived!

Het kan snel gaan. Wist ik twee weken geleden nog niet wat een Poken was, heb ik er nu eentje in mijn USB-poort geduwd.
Aangezien je de Pokens per dozijn en online moet aankopen, zit er een klein drempeltje in de weg. Maar kom, wie zoekt die vindt. Alzo bracht de postman mij deze namiddag een bijtje uit Limburg. In bubblewrap!
Ik deed braaf wat op het doosje stond. Veiligheidspapiertje aftrekken, connectie via USB-poort en het mapje openen. Even klikken op start_poken.html en de benodigde webpagina floepte open.
Ik maakte een account aan en dan kon het beginnen. Ik voegde mijn accounts op Twitter, Flickr, LinkedIn en Facebook toe. Had eigenlijk verwacht dat ik er ook Google, Delicious en Last.fm op zou kunnen steken. Maar bon.
Dan vulde ik al mijn coördinaten in. Dat was het dan. Nu wachten op de eerste mens die met zijn Poken op mij afkomt. 
Hierom moet ik een beetje lachen want ten eerste ga ik daar niet aan denken als ik iemand tegen kom. Zo van: "Hallo ... , hoe gaat het? Zeg copain, heb je een Poken bij de hand? Neen? Spijtig, anders konden ze eens lekker handjes schudden. Hoezo? Ken je dat niet? Allez, lees je mijn blog dan niet? Mis, dat is niet enkel voor jeanetten." Waarbij we bij ten tweede aanbelanden. Men gaat mij weer niet goed wijs vinden. Benieuwd hoelang mijn Poken avontuur zo zal standhouden. Surprise me!

20.1.09

Zoekmachines van Ruben van Gogh


ineens was ik daar


hoe had ik kunnen weten
dat de ruimte overging

in spiegelende ruiten, waar-
doorheen je naar buiten kon

kijken alsof
je daar nog stond

wist ik veel
dat ik een weg was

ingeslagen. het leek me meer
dat ik was blijven staan

en alles om mij heen bewoog

Je mag het gerust weten. Ik ben zo iemand die om de vier weken naar de grote stadsbibliotheek gaat en het maximum aantal boeken ontleent. Meestal één roman of boek vol kortverhalen plus vier gedichtenbundels. Volgens het aanbod. Vaak kan de ontleende poëzie mij niet bekoren, maar als het raak is, laat het me niet meer los. Niet zelden wil ik de bundel dan kopen zodat hij minstens aan mijn verlanglijstje wordt toegevoegd.
Een dun zwart boekje met afbeeldingen van een printplaat en zwarte pagina's heb ik verlengd. Wegens hoge fascinatie. Deze Ruben van Gogh is een must voor ICT'ers met gevoelige snaren. Zij gaan zich helemaal in de vorm en inhoud kunnen terugvinden maar eigenlijk komt er geen technisch jargon aan te pas. Ik denk dat het laagdrempelig genoeg is om elke lezer te kunnen bekoren.

19.1.09

(S)Poken

Sommigen, wiens naam ik uit respect voor de privacy niet noem, hadden vorige week hun mond vol over hun Poken. Niet alleen ik dacht spontaan dat het een wezen uit Pokémon betrof. Ofschoon ik tijdens het kaartspel nimmer een basic of evolution stage Pokémon met deze naam ontmoette.
Een Poken is een instrument om profielen van friends of contacts in zowat alle verschillende sociale netwerken binnen te brengen. Het ziet er uit als een poppetje met een USB stick inside. Als je IRL iemand met een Poken tegenkomt, kunnen jullie Pokens elkaar een handje geven. Schattig, toch? Een mysterieuze energiestroom volgt. Als ware het een yoga sessie. Er vindt een uitwisseling van data plaats. Zo kan je jouw profiel doorgeven. Het gadget bevat een USB connector om de opgeslagen profielen naar de Poken web database up te loaden. Van daaruit kan je je contacten beheren en aan sociale netwerk sites naar keuze toevoegen.
Wil ik zo'n hebbedingetje? Natuurlijk. Maar helaas, kerstmis is al voorbij. Als dit geen hype wordt, heeft het dan wel zin? Wat als ik niemand anders met een Poken ken? Dan sta ik daar mooi te schilderen met mijn Poken in de aanslag. Of misschien heeft u wel een Poken maar wil ik mijn profiel helemaal niet u delen.
Even uitvogelen of ik in het systeem kan instappen zonder mij zo'n speelgoedje aan te schaffen. Mijn contacten beheren wars van verschillende platformen, lijkt me alleszins nuttig. To be continued.

Al draagt de aap een gouden ring


Steve: "Bill vraagt of ge het aan wil maken met hem."

Roy: "Ik heb toch vorig jaar al eens gezegd dat ik hem niet wil."

Steve: "Hij geeft niet op. Hij is nog steeds smoor op u. Denk er eens over na?"

Roy: "Ik wil hem niet. Ambetanterikskes!"

Steve, wanhopig: "Maar waarom niet? Hij wil u zelfs betalen. Minstens $40 miljard."

Roy, zuchtend: "Omdat ik hem een lelijkaard vind, daarom! Daar gaat dat geld niets aan veranderen."

18.1.09

Face your manga

Allez, vooruit met de geit. Ik doe uiteindelijk toch mee met de mangatar-hype. Hier ben ik dan: Tada! Helemaal in het nieuw. Want geef toe, zo'n Duplo-popje (mijn oude avatar) heeft niet veel opties.

Wil je ook eentje? Ga naar Face Your Manga en binnenkort zijn we met zijn allen eenheidsworst. 

17.1.09

Tijd is er altijd

Tijd is een vreemd ding. Is het een beweging? Een factor? Een variabele? Een natuurelement? Weet jij het?
Door te tellen, kan je seconden schatten en vermenigvuldigen. Zo kom je in een opwaartse ruk aan dagen, weken, maanden, jaren. Of zijn het de maancyclussen die aan de basis van onze tijdsindeling liggen? Hun quotiënt en product maakte tijdsbestekken voor ons.
Hoe komt het dat in de kindertijd een dag eindeloos lijkt maar bij een volwassene in een oogopslag voorbij is? Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd vliegt. Correctie: hoe sneller de perceptie ervan is.
Om het nog ingewikkelder te maken, komt een raar beest met de naam Verlangen er zich mee bemoeien. Als jij verlangend de dagen aftelt, kruipt de tijd tergend traag voorbij. Om pijlsnel weg te lopen zodra jouw prettig ding eindelijk aangebroken is. Als water dat tussen je vingers glipt tot jij met lege handen overblijft. In het beste geval met een mooie herinnering om te koesteren maar op die haar beurt vervaagt. Onderhevig aan de tijd.
Vraag me niet hoe ik het deed maar het volgende lukte mij. Tot genoegdoening. Ik verlangde naar Iets maar het verlangen maakte me wonder boven wonder niet onrustig. Geduldig genoot ik  van het verlangen naar dat leuks. Ik telde de dagen niet af. Ik was content. Het volstond dat ik wist iets zeer leuks te gaan doen. Toen het zover was, heb ik er met volle teugen van genoten. Geen enkel moment had ik de indruk dat de tijd sneller ging dan hij in werkelijkheid deed. 
Er is dus nog hoop. Hoop om te genieten van eenvoudige gelukzaligheid die je nergens kan kopen. Met geen geld.

15.1.09

De dag dat de wereld stil stond

Geen notifications op Facebook. Vreemd. Ook al geen Tweets voor mij. Verdacht weinig aktiviteit op Twitter. Nergens een reactie te bespeuren. Geen lieve sms-jes. Niets. Voicemailbox leeg. Niemand om mee te Jabberen. Zelfs geen e-mailberichten van het werk. Ik weet niet zeker of dit me ontreddert. Ik zeur steeds dat ik me wil loskoppelen van het net. Nu mijn zin? Toch?
Ik sluit mijn vensters, verwijder mijn oortjes en zet mijn online radio station for sharing and streaming music uit. Welk weer zou het tegenwoordig zijn? Ik ontgrendel mijn iPhone en consulteer de applicatie voor het weerbericht. Zes graden zonder wolken. Geen idee hoe ik dit moet inschatten. Betekent dit mutsen en handschoenen of volstaat een sjaal? Voor de zekerheid toch maar alles aantrekken.
Ik open de voordeur en stap in de stilte die enkel door het verre gegak van overwinterende ganzen en een sporadische trein doorbroken wordt. Ik beslis om een uur te wandelen en ben blij dat ik onderweg geen mens zal tegenkomen in deze tijd van lege velden en slapend poldertoerisme.

Laat mij even met rust

Soms zijn de woorden onvindbaar en plots is er muziek die als een klets in je gezicht raak is.

11.1.09

De reis

Buiten is alles wit. Het landschap glijdt achterwaarts voorbij. Een film die zich achterste voren afspeelt. IJs aan de takken van de kale bomen. IJs op de lege velden. IJs op de grassprieten. Miljarden kristalletjes. (Eat this, Swarovski!) De witgele zon licht alles nog eens extra op.
Tegenover me zitten twee aantrekkelijke mannen wiens voorouders duidelijk uit warmere streken kwamen. Ik merk dat ze me voorzichtig bestuderen maar doe alsof ik het niet zie. (Please don't pay attention to me.)
Ik kijk in het zonlicht tot mijn ogen prikken. Hoe meer ik zie, hoe minder ik weet. Hoe meer ik alles zou willen loslaten. De vertraging door de koude kan me niet deren. Ik ben hier en nu en met mijn iPod in de oren mag deze treinreis een eeuwigheid duren. 

8.1.09

Pitten als gemakkelijk en snel vegetarisch alternatief

Je vegetarische schoonmama komt op korte termijn eten. Onmogelijk om gauw nog een vegetarische superkok te worden. Je moet immers prioriteiten stellen en eerst je huis grondig opkuisen. Of wil je moeten inbinden als ze grijnzend met haar vinger langs je vensterbank gaat en vaststelt dat er niet enkel stof ligt maar ook verdacht veel uitgedroogde pissenbedden?
Of heb je om een minder prangende reden een snel vegetarisch alternatief nodig?
Vis? Een veelgemaakte fout. Vleesvervangers uit de supermarkt? Hmmm, heel af en toe want ze zijn toch zo zout, mijnheer.

Voorzie meerdere warme en rauwe groenten en waardeer je schotel op met pitten.
Verhit 1 eetlepel olijfolie in een pan. Strooi er een handvol pijnboom- en pompoenpitten in. Het enige wat je moet kunnen, is ze niet laten aanbakken.
Kruiden naar keuze. Met verse peterselie, munt, tijm, basilicum kun je zelden iets fout doen. Niet bang zijn om veel verse kruiden te gebruiken. Maar wacht tot alles klaar is. Verlepte peterselie is o zo fout.

Vorige berichten met gemakkelijke vegetarische gerechtjes:

4.1.09

Het houdt ook nooit op

Ik ga er geen woorden aan vuil maken. Godverdomme!

2.1.09

Do the bubblewrap

Eindejaarsgeschenken brengen heel wat recycleerbaar afval teweeg. Geschenkpapier, karton, hard plastic. Om een onverklaarbare reden probeert men mijn favoriete cadeaus te beschermen met behulp van luchtbelletjesfolie. Ik vergaar bubblewrap bij de vleet.
Bijna niets vliegt in de vuilbak. Alles wordt netjes glad gestreken en per soort opgeborgen. Voor eventueel toekomstig hergebruik. Zoals het hoort.
Probeer in dit kader mijn ongenoegen te begrijpen. Een onverlaat zag en passant mijn opgevouwde bubblewrap op tafel liggen. Had niet door dat het er slechts bij wijze van tussendepot lag. Dat het enkele minuten later naar de bubblewrapkast zou verhuizen. Beeld je in hoe lastig ik was toen ik de dader betrapte op het platdrukken der bubbeltjes. En dat het argument "Iedereen weet toch dat bubblewrap dient om platgedrukt te worden", mij niet kon paaien. Respect is soms ver weg.