31.7.09

Digital love

Haar wijsvinger streelde zijn rug. Ze volgde de omtrek van zijn tattoo. Het was een mantarog met een lange staart. Met bamboe aangebracht in Azië. Het levenswiel en een hagedis waren erin verwerkt. Omkaderd door sierlijke kronkels. Minutieus volgde ze elke lijn. Hij zei dat ze de eerste was die ze aanraakte. Terwijl ze beide handen op zijn rug legde, kuste ze de hagedis. Ze voelde het zachte reliëf van de tattoo en dacht aan hoe zijn adem de hele nacht de huid van haar gezicht had geprikt. Dat was haar tattoo die voor iedereen onzichtbaar was en niet meer zou verdwijnen.

19.6.09

De spiegel

Ik ben de hele dag binnen geweest en heb geen woord gezegd. Niemand gezien. Niemand gehoord. Wanneer de nacht al lang gevallen is, ga ik naar buiten. De straat op. De duisternis heeft een gele schijn door de straatverlichting. Ik loop tussen de slapende wagens en de huizenrij. De voordeuren, huisnummers en deurbellen ken ik van buiten. Ik wandel tot aan het kruispunt op de ring.  Verder wil ik niet want daar stopt de wereld. Ik wil er niet afvallen.

Ik kan onmogelijk verbaal uitdrukken hoe ik me voel. Daarvoor zijn de emoties te intens. Te vers. Te aanwezig. Ik kan ze niet aan elkaar vastknopen. Niet ordenen. Niet wegdenken maar ze ook niet doordringen. Ik kan ze niet benoemen maar ik voel ze. Ik ruik ze. Ze kleuren mijn wezen en mijn perceptie.

Een zachte wind waait de stad binnen. Ik voel hem op mijn gezicht. Als een kat die valt, zal ik op mijn pootjes terecht komen. Dat moet. Dat geloof ik. Dat wil ik. Om te beginnen moet ik morgen mensen zien. Eender wie. Tegen hen praten. Vermijden dat ik ’s nachts weer ga slapen zonder één woord gesproken te hebben.

Ik keer terug naar huis, voeder mijn vissen en fluister slaapwel tegen mijn eigen.

14.6.09

Hoog boven de wolken

Ze zat in de trein en beluisterde haar favoriete muziek op de iPod. Ze voelde de kleuren die ze met zich meedroeg. De kleuren deden het plaatje helemaal kloppen. Ze leek onaantastbaar. Onoverwinnelijk. Dat was de buitenkant.
Toch voelde ze zich wegzinken en zocht in het venster punten om haar blik op te focussen. Ze probeerde dwars doorheen het vage spiegelbeeld te kijken en met haar voeten stevig de vloer te voelen. Ze liet de liefde los maar dreigde hierbij zichzelf los te laten. Een kind dat het koordje van zijn ballon door zijn handen voelde glippen.
Ze vocht tegen haar tranen en probeerde aandacht te hebben voor wat er was in plaats van wat er niet was. Er was niets en tegelijk alles. Ze zou zo veel voor hem doen. Naar de andere kant van de wereld verhuizen en nog veel meer. Want telkens als ze hem zag, scheen het licht over haar planeet. Het leven is een vlucht. Ze maakte zich geen illusie.

5.6.09

Avondster

"I would rather share one lifetime with you than face all the ages of this world alone. I choose a mortal life."
"You cannot give me that."
"It's mine to give to whom I will. Like my heart."

3.6.09

Wedstrijdverslag 20 km Brussel

"Waarom doet die Georgina weer zo raar op haar blog?" hoor ik sommigen al denken. "Wij willen feiten over de loopkoers. Geen bedenkingen vanuit de zijlijn."
Met enige vertraging - ik ben geen vliegende reporter - ben ik hier dan.

Mijn personal coach en ik meldden ons aan bij het onthaal van het Nike+ House. We hoefden enkel de rode loper doorheen Autowereld te volgen naar een ruime, rustgevende lounge met gezonde hapjes en drankjes, lekkere sofa's, BV's, kleedkamer, eigen toiletten. Het contrast met een gewone deelname was er wel. Amai. Tien op tien voor Nike+ en natuurlijk ook Talking Heads. Zonder hen had ik niet alleen deze mooie infrastructuur gemist, ik zou niet eens deelgenomen hebben aan de 20 km van Brussel. Omdat ik dacht dat ik dat niet kon. Bij deze bedank ik jullie dan ook van harte!

Samen met de andere bloggers Jess en Pieter, ging ik naar onze startersbox. Onze super loopster Lies was er ook maar met haar palmares was er geen denken aan om in haar nabijheid te komen tijdens het lopen. Respect! 
Wij zouden aan 10 km per uur samen lopen maar zonder verplichtingen. Onze iPod hadden we niet nodig, vond iedereen. De hoeveelheid adrenaline in Brussel moet fenomenaal geweest zijn. We hoorden het Belgisch volkslied en het startschot. Yes! The game was on. 
We liepen de eerste kilometers aan 10,7 km/u. Na 4 km en een tunnel waarin ik dreigde flauw te vallen door zuurstofgebrek, liet ik Pieter en Jess los. Anders zou ik het niet blijven volhouden. Op zulke momenten ben je blij dat je regelmatig getraind hebt. Je herkent de signalen van je lichaam. Je voelt perfect aan waar je beperkingen liggen en je accepteert ze. "Ietsje langzamer!" commandeerde mijn loopgeheugen.
Het was verschrikkelijk warm en ik vreesde de Brusselse hellingen. Terecht. Mijn Noorse vriendin is zelfs moeten stoppen. Ik vond het zo erg voor haar maar ze had geen andere keuze.
De volgende 16 km liep ik alleen tussen de tienduizenden andere lopers. Het was opletten geblazen dat je niet op de andere mensen botste of niet over de flesjes struikelde. Heel soms was het frustrerend dat ik niet sneller kon lopen omdat er teveel volk was. Ik had geen flauw idee welke tijd ik zou halen. Telkens ik het moeilijk had, dacht ik aan het grote en kleine leed van de wereld. Dan kon ik toch wel even afzien.
De laatste vier kilometers vond ik verschrikkelijk. Mijn coach had gezegd: "Je zal vanaf daar denken dat je doodgaat, maar iedereen zal met dat gevoel zitten. Je moet gewoon doorlopen." Dus ik liep door maar dacht: "Nooit meer!"
Ik nam een 75 cl-fles Spa Reine in ontvangst en dronk die helemaal leeg. Even verder duwden ze me een grote Mars in mijn handen. Nog nooit van mijn leven heeft een Mars mij zo gesmaakt. Ik stapte verder en kreeg een medaille. Ik had het gedaan! Ik was super fier. Het was gebeurd in 2u04.
In het Nike+ House was iedereen moe maar content. Ik was kletsnat van het zweet en het water dat ik langs het parcours over me heen had gegoten. Drinken heb ik tijdens de wedstrijd nauwelijks gedaan omdat mijn maag op voorhand al verzadigd was. Dat mag ik niet meer doen want ik had braakneigingen tijdens het lopen van het grote volume vloeistof in mijn maag. 
Opgefrist, droge kleren aangetrokken, een banaan en Alpro pudding gegeten. Weer gedronken. Afgerond met een korte sessie yoga met mijn coach. Volgend jaar weer? Natuurlijk!

Lees ook bij Kristof. Zijn filmpje geeft perfect de sfeer weer.
Klik ook even door voor de belevenissen van Jess en Pieter.

2.6.09

Where is my mind?

Probeer minder aandacht te hebben voor wat er niet is.

31.5.09

Twintig

Een zonovergoten dag. Gekleed alsof ik een dagje zee in het vooruitzicht heb, twintig roodgelakte nagels incluis, koop ik een treinticket naar Brussel. 
Op het perron hoop ik dat de trein geen vertraging heeft hoewel ik pas over vier uren aanwezig moet zijn in de startbox. De zenuwen probeer ik onder controle te houden. Een glimlach bij de herinnering aan de paniekaanval die me deze nacht abrupt wekte. Ik zweef op adrenaline.
De trein rijdt het station binnen. Twintig mensen stappen moeizaam uit en ik sta als eerste klaar naast de deur. Een bejaarde dame verliest bij het uitstappen haar sandaal. De schoen valt op de sporen. Onmiddellijk flitst het recente incident waarbij een conducteur beide benen verloor door mijn hoofd. In een schermutseling met een bejaarde passagier viel hij tussen de trein en het perron.
"We zullen wachten tot de trein vertrokken is," zegt haar echtgenoot rustig. Hij draagt een lichtblauw hemd met korte mouwen en een rieten zonnehoed. Ze zijn zo Brits als maar kan. Het stemt me gerust. Nu hoef ik niet achter de sandaal te duiken zodat ik gewetensvol mag instappen.
Ik vind een rustig plaatsje en verzink in een Sa Ta Na Ma meditatie om de gebeurtenis van de benen uit mijn hoofd te bannen. Mijn benen zijn vandaag mijn instrumenten om twintig kilometer door de hoofdstad te hollen. Ik zal lopen voor iedereen die ik liefheb en voor alle mensen zonder benen.

30.5.09

Playlist iPod 20 km Brussel

Ik heb mijn huiswerk gemaakt. Netjes getraind. Veel water gedronken en super gezond gegeten. Geen ellenlange reeksen van nachtjes van minder dan 4 uur slaap. Het zou moeten gaan. Of de beoogde tijd van 2 uren zal lukken, vind ik best spannend. De Brusselse hellingen zouden wel eens roet in het eten kunnen strooien. Maar ach, lopen is een feest.

  1. U2 - Vertigo
  2. Muse - Knights of Cydonia
  3. R.E.M. - Shiny happy people
  4. Arsenal - Lotuk
  5. dEUS - Nothing really ends
  6. The Verve - The drug don't work
  7. The Mission - Like a hurricane
  8. Noordkaap - Sateliet Suzy
  9. Editors - Spiders
  10. The Killers - Somebody told me
  11. Arctic Monkeys - When the sun goes down
  12. Snow Patrol - Run
  13. Soulwax  - E-talking
  14. Tiga - Far from home (Digitalism remix)
  15. LCD Soundsystem - Tribulations (Tiga's Out of Closet remix)
  16. Mika - Relax, take it easy
  17. Black Eyed Peas - Don't phunk with my heart
  18. Ladyhawke - My delirium
  19. Eskobar ft. H. Nova - Someone new
  20. Soulwax - Saturday
  21. Red Hot Chili Peppers - Snow
  22. Queens of The Stone Age - No one knows
  23. Monster Magnet - Power trip
  24. Dreadzone - Once upon a time in Jamaica
  25. Sergent Garcia  - Long time
  26. Mano Negra - Sidi H'Bibi
  27. Dusminguet - Sopeton
  28. Foo Fighters - The pretender
  29. Channel Zero - Suck my energy
  30. Sepultura - Orgasmatron
  31. Sex Pistols - Bodies
  32. Placebo - Song to say goodbye
  33. Babyshambles - Delivery
  34. Jasper Erkens - Waiting like a dog
  35. Radiohead - Creep
  36. Depeche Mode - Enjoy the silence
  37. 2 Belgen - Lena
  38. Arno - Les filles du bord de mer
  39. Vive la Fête - Maladie d'un fou
  40. Arsenal - Estupendo
  41. Kaiser Chiefs - Never miss a beat
  42. Daan - Swedish designer drugs
  43. The Bony King of Nowh. - The sunset
  44. Kings of Convenience - Failure
  45. Mintzkov - Sugar rush

29.5.09

Le peuple de l'herbe

Ik vond eindelijk de tijd om rustig te bekomen van mijn brand- en schaafwonden. Opgelopen door langdurig verblijf op de digitale snelweg. Uitgeput vleide ik me neer op het zacht tapijt van mos en hondsdraf van een boomgaard. Dat de hemel blauw was, wist ik al dankzij Twitter. 
Ik was omringd door eilandjes van lang gras en ontelbare hommels die de nectar uit de hondsdraf gretig opslurpten. Ik was niet alleen. Netjes verstopt in het gras lag moeder sneeuwgans op vier eieren. Lotgenoot eend broedde op een nest onder de pruimenboom. 
Zo hard als de gans opgefokt was, zo zweverig was de eend in trance. Gemiddeld gezien had mijn poging tot contact dus moeten meevallen. Niet dus. Het noodlot dwong me te vertrekken. "De bijtwonden van een broedse gans zijn niet van de poes", tweette ik in de berichtenstroom. 

25.5.09

Elfenpraat


Legolas sprak: "Verandering en groei zijn niet in alle dingen en op alle plaatsen hetzelfde. De wereld beweegt zowel heel vlug als heel langzaam. Vlug, omdat alles voorbij stroomt. Langzaam, omdat de voorbijsnellende jaren niet tellen. De opeenvolgende seizoenen zijn slechts eeuwig herhaalde rimpelingen op de lange, lange stroom. Toch moeten alle dingen tenslotte een einde nemen."

23.5.09

De storm ging liggen


Ze werd gek van het geruis in haar hoofd. De beelden die aan een sneltempo voorbij gleden. De woorden die erover getypt waren. Het licht. Te fel licht. De anderen leken er geen last van te hebben maar zij wel. 
Het stopte nooit. Wanneer ze ging slapen, begon alles terug van vooraf aan. Als ze geluk had, waren het cijfers zonder beelden. Ellenlange getalreeksen stemden haar rustiger dan woorden omdat woorden altijd geladen zijn. Meestal zijn ze te zwaar en kan ze het gewicht van de woorden niet dragen. De getallen zijn zuiver. Maagdelijk. Veelbelovend. De getallen kon ze desnoods een volledige witte nacht aan.
Haar hoofd liep over. Ze probeerde extra ruimte vrij te maken maar ook dat was na een tijd onhoudbaar. De kraan moest gewoon dicht. Zo simpel was dat. Of op een heel fijn straaltje open staan. Om geen gevaar voor uitdroging in de hand te werken.

21.5.09

Rumba de Barcelona

Bloggen terwijl je door één van Spanjes mooiste steden kuiert. Het kan. Dankzij het snufje van berichten in de toekomst te publiceren. Toen ik onlangs naar Brazilië en Argentinië reisde, had ik zelfs een post geschreven die een maand na mijn terugreisdatum zou verschijnen indien ik de reis niet zou overleefd hebben. Een soort bericht uit het dodenrijk. You never know. Mensen die waarschijnlijk zelf nooit langs de stranden van Rio gelopen hebben, hadden mij zodanig de schrik op het lijf gejaagd dat ik zelfs bijna niet gegaan was. Tsss. 
Barcelona dus. Ik wou woensdag op het tijdstip van mijn afspraak op Plaça de Catalunya met Van De Pot Gerukt hier een blogpost over laten verschijnen. Om half elf op het terras van café Zurich. Mooi is dat. Tot ik op tijd inzag hoe onnozel dat eigenlijk is. Eén schrijfseltje laten bovendrijven volstond. Al was het maar om de indruk te wekken dat ik deze week gewoon thuis was.
Ik was eergisteren trouwens een kwartier te laat bij VDPG. Het lopen langs de stranden van Barceloneta was te aangenaam om er geen extra kwartier aan vast te breien. 

19.5.09

Welles, nietes

Hij: "Ik zie je graag maar ik ben niet verliefd op je."
Zij: "Nee, natuurlijk niet. Dat had ik ook niet gedacht. Ik ben ook niet verliefd op jou."
Hij: "Maar je gaat er wel fel in op."
Zij: "Waarin?"
Hij: "In je gevoelens voor mij. Ik vind dat beklemmend. Volgens mij ben jij wel verliefd op mij."
Zij: "Ik ben gewoon superblij als ik bij je ben. Dan geniet ik met al mijn zintuigen en let op elk detail van de omgeving rond ons."
Hij: "Hmmm, dat neigt toch naar verliefdheid. Kijk, het is niet omdat wij met elkaar vrijen dat wij een relatie met elkaar gaan hebben."
Zij: "Ach neen, dat willen we toch niet? Jij niet, maar ik ook niet. Wij verstaan elkaar gewoon goed."
Hij: "Meer moeten we daar niet achter zoeken."

Hij: "Zeg eens iets?... Zie je wel, je bent verliefd, hé."
Zij: "Hou daar nu eens over op! Voor de laatste keer: ik ben niet verliefd op jou! Ik zie je graag, ik vind je leuk, ik vind je mooi, ik lig graag in je armen, ik lig graag in je bed, ik ruik je graag, ik hou van je stem, je lippen en je lach, ik streel graag je handen en je nekharen, je wenkbrauwen en je borst. Maar ik laat je telkens terug los. Ik tel de dagen niet af tot ons weerzien. Je zit niet voortdurend in mijn hoofd. Mijn leven hangt er niet van af. Dat gevoel heb ik niet. Ik kijk niet constant in mijn mailbox of gsm. Ik vraag me niet af waar je bent of wat je doet."
Hij: "Blij dat dit even uitgepraat werd."
Zij: "Trouwens, ik erger me dood aan je onderlijfjes en je dt-fouten."

17.5.09

Huiswerk maken voor Brussel

Onlangs was ik op een seminarie over stress. Een van de externe stress-factoren zijn de hobby's. Zogezegd omdat we via onze hobby's een prestatiedrang hebben om onze status te verhogen. Automatisch vroeg ik mezelf af of het daarom is dat ik stress heb voor loopwedstrijden. Het is natuurlijk een feit dat ik het lopen online share op Twitter, Facebook en zelfs op deze blog. 
Maar ik heb niet de intentie ermee uit te pakken. Zo'n goede loper ben ik trouwens niet. Mijn doelstellingen gaan niet verder dan de afstand uitlopen. Daarnet schreef ik nog naar iemand dat je niets moet doen omdat de gemiddelde persoon iets wenselijk vindt. Wat je ook doet, er zullen telkens mensen niet akkoord gaan of een negatief oordeel vellen. Je kan dus beter je eigen gedacht doen. Bovendien zijn mensen die je veroordelen omdat je zogenaamd fout zit, geen aandacht waard.
Mijn stress vloeit voort uit de angst dat ik het niet zal kunnen. Terwijl ik het graag wil kunnen. Een voorbereid mens is er twee waard dus heb ik gisteren mijn 20 km al eens gelopen. Helemaal alleen, als in een zalige droom. Het regende en het waaide maar dat was niet erg. Het gras, de bomen en het fluitekruid vormden een sprookjesachtig decor. De koeien met volle uiers, de gespierde stier met neusring, de maissprietjes in nette evenwijdige rijen, het felgroene onrijpe tarwe, elke voetstap op het natte asfalt. Alles klopte perfect.

15.5.09

Mijn lieveling is van mij alleen


Gandalf stond op. Hij sprak op strenge toon. "Je zou dwaas zijn als je de ring hield, Bilbo," zei hij. "Dat maak je duidelijker met elk woord dat je zegt. Hij heeft veel te veel macht over je. Laat hem los. Dan kun je zelf weggaan en vrij zijn."

13.5.09

Kleine introspectie

Een vriend vertelde me dat er maar heel weinig mensen zijn aan wie je verantwoording verschuldigd bent. In de meeste gevallen ben je zelfs niemand een antwoord schuldig. En als je niet meer weet welke richting je uit moet, volg dan je buikgevoel.

11.5.09

Parels voor de zwijnen

Over de parels zal ik zwijgen. Het zwijn in kwestie, dat ben ik.

9.5.09

Loyauteit in een dieptepunt

"Willem, m'n jongen, " zei Sam. "Je had niet met ons moeten aanpappen. Je had hier kunnen blijven en het beste hooi kunnen eten tot het nieuwe gras komt." Willem zwaaide met zijn staart, maar zei niets.

8.5.09

IRL versus internet privacy



Gezien op Twitter via een tof twijfje. 
Er is natuurlijk een verschil tussen zelf iets posten op internet en afbeeldingen publiceren op vraag van een onbekende. Als die man dit expliciet via internet zou vragen, zou je ook weigeren. 
Kopzorgen voor paranoïden?

6.5.09

Verrassing van Goedele

Help. Het is zo'n beetje als om 11 uur nog ongewassen in je nachtkledij in huis lummelen. Haren wijzen in elke richting. Adem komt stinkend uit uw mond dankzij koffie en restjes boterham. Je hebt al 2 uren achter je computer gewerkt en grinnikt om alle telefoontjes en e-mails die je in deze ontoonbare toestand pleegde. Weten die anderen veel. Ze denken ongetwijfeld dat je er even dynamisch-netjes als je communicatie uitzag. Leve de technologie.
Tot plots iemand onverwacht aan de voordeur belt. Oeps. Je gluurt even door de jaloezieën om te kijken wie het is. Het is de knappe gescheiden vader van een klasgenootje van je kind. Hij komt vast even langs om die halvelings beloofde frambozenstruikjes te brengen. Hij heeft gezien dat je thuis bent.
Wat ga je nu doen? "Niemand thuis" spelen? Hem kort ontvangen zoals je nu bent? Vlug je pyama uittrekken, hoofd onder de douchekop, badjas aantrekken, opendoen en veinzen dat je net onder de douche zat?
Zo voelt het een beetje vandaag. Georgina wordt vermeld in de Goedele van mei. En ik heb mijn blogvoortuintje niet onderhouden. Alles ligt er tegenwoordig een beetje rommelig bij. Ik weet nog niet goed of ik alles ga omspitten of gewoon bloempjes wil bijplanten. En waar ga ik in hemelsnaam die frambozenstruiken planten?

4.5.09

Brandneteltaart


Omdat het er volop het seizoen voor is, omdat het eens iets anders is dan de klassieke quiche en omdat het bijna een hype is op mijn Facebook, stel ik u voor: de brandneteltaart.

Nodig:
  • bladerdeeg
  • 5 eieren
  • 2 dl room
  • 1 el olijfolie (of margarine)
  • circa 200 gram brandnetelbladeren
  • circa 200 gram verse of diepvries doperwten
  • 1 el verse tijm
  • peper, zout, specerijen naar keuze
  • 150 gram zachte geitenkaas (of kaas naar keuze)
  • 50 gram gemalen Emmentaler
Werkwijze
  • Kook de erwten tot ze niet te zacht zijn. Halfgaar of zoiets zal dat in vaktermen heten. Ik neem de biologische diepgevroren erwten van Delhaize omdat ze groter en lekkerder zijn dan de meeste andere.
  • Stoof de brandnetelbladeren halfgaar in de olijfolie. Eventueel een beetje water toevoegen om aanbranden te vermijden. Hangt ervan af hoe sappig de blaadjes zijn.
  • Kluts de eieren, de room, de fijngemalen tijmblaadjes, peper, zout en specerijen stevig.
  • Leg het deeg in de bakvorm. Ter info: ik prik nooit met een vork gaatjes in het deeg. U doet maar als u daar toch zin in heeft.
  • Leg de erwten op het deeg, gevolgd door de brandnetel.
  • Verdeel stukjes geitenkaas op het bedje van brandnetel.
  • Giet er de geklopte eieren voorzichtjes over.
  • Druk wat aan met een vork.
  • Bestrooi met de 50 gram gemalen kaas.
  • Bak 30 minuten in een voorverwarmde oven  op 180°C. 

2.5.09

Boromir verhief zich rijzig en trots


"Op dit kwade uur heb ik als boodschapper vele gevaarlijke mijlen naar Elrond afgelegd: honderdtien dagen heb ik alleen gereisd. Maar ik zoek geen bondgenoten in de oorlog. De macht ligt in wijsheid, niet in wapenen. Ik kom vragen om raad en om vele duistere woorden te ontwarren."

1.5.09

De eend en de geit


Dat komt ervan als het geluid van je wekker een snaterende eend is. Dan droom je 's nachts dat je hopeloos een ontsnapte eend achterna rent. Het witte beestje kwettert zijn keel schor en waggelt zo snel hij kan voor je uit. Zijn tong hangt uit zijn wijd opengesperde bek. Paniek alom. Hij probeert zich door de ursusdraad te murwen maar krijgt zijn ovalen romp er niet door geperst. Hij zit klem maar je durft hem niet pakken uit schrik voor zijn bijtende snavel. Je weet immers nooit welke ziektes zo'n gevogelte herbergt. Eigenlijk moet je gewoon rustig blijven en de eend met tarwekorrels lokken. Even de poort openzetten en met de emmer vol voer schudden. Geduldig wachten tot hij komt. Maar in je droom doe je dit niet.
Nu een eend toch al het hoofdpersonage in je droom speelt, doe je er nog een geit bovenop. Een zwarte bok, veel te slim voor zijn soort. Met zijn kop opent hij alle deuren. Het schuifsysteem van de weidepoort. De klink van de achterdeur, de keuken en de living. Zelfzeker komt hij naar boven en duwt je slaapkamerdeur zachtjes open. Hij sabbelt aan je kapsel en je hoort zijn warme adem in je gehoorgang. Plots begrijp je alles.

30.4.09

Wolverine



Ruim een half jaar geleden dat ik nog eens naar de cinema ging. Ik was bijna vergeten hoe lang het duurt voor de film effectief begint, hoe de luide klanken je overdonderen en met welke snelheid sommige beelden op je af komen. Sommige films wil ik echt niet zien wegens te wreed. Ik houd telkens mijn hart vast bij de previews en hoop dat er niet te veel beelden en geluiden passeren die ik eigenlijk niet wil zien. 
Meestal baseer ik me op de inhoud en rating KNT/KT. Zo ga je mij niet in een zaal zien zitten waar SM-rechter of driedimensionele wreedheden als My Bloody Valentine gedraaid worden.

Wolverine dus. Proloog van de X-Men trilogie, gebaseerd op de gelijknamige comic-reeks. Ingrediënten: mutanten, voorspelbaarheid, verraad in de liefde, broederliefde, oppervlakkige dialogen, good guys versus bad guys, spectaculaire vernielingen en gevechten. Dat hoort zo te zijn in zulke films, maar toch... Het was mij ietsje té gemakkelijk, te gladjes, too American, te goedkoop amusement. Ondanks het vermoedelijke productiebudget. Ach, ik zal gewoon niet tot de doelgroep behoren dus laat ik als volgt quoteren: Wolverine viel niet echt tegen maar om mij te bekoren moet je meer gewicht in de schaal leggen.
Over de rating KT oftewel de gewelddadigheid houd ik wijselijk mijn mond.

25.4.09

Point of no return


Zij zwegen enige tijd. Tenslotte sprak Aragorn. "Ik zal voortgaan zoals ik begonnen ben. Wij komen nu aan de rand waar hoop en wanhoop verwant zijn. Aarzelen staat gelijk met ondergang."

24.4.09

Afscheid van Last.fm?

Er ging bijna geen dag voorbij dat ik niet naar Last.fm luisterde. Elke nieuwe groep die ik via StuBru of waar dan ook oppikte en goedkeurde, voegde ik toe aan mijn library op Last.fm. Gratis bestaat natuurlijk niet. Mijn prof van marketing zei altijd: TANSTAFeL. There ain't such a thing as a free lunch. Dat was in de web2.0-loze era maar kan uiteraard doorgetrokken worden naar vandaag. Genoeg webgoerroe's die daar peperdure seminars over vol praten. (Ik zweer het, ik ben 10 jaar te vroeg geboren.)
Bij deze neem ik afscheid van mijn account op Last.fm. Sommige dingen zijn geen kwestie van bedragen maar van principes. Maar stel nu, dat ik voor $3 per maand altijd zelf kan bepalen welke liedjes uit deze jukebox komen. Laat het jaarbedrag nu toevallig overeenstemmen met het budget dat mijn verwanten in de zijlijn elkaar gunnen voor kerstmis. Hmm, even afwachten?

23.4.09

13


Ik had dit bericht ook de titel 'Tot overgevens toe lopen' kunnen geven maar dat leek me ten eerste wansmakelijk en ten tweede is het gelukkig niet zo ver gekomen. 
De roomboter-bladerdeeg-zoutjes van de Hema die anderhalf uur voor mijn training het hongerig gevoel bij gebrek aan brood moesten verzadigen, speelden namelijk van trampoline in mijn maag. Dom van mij en niet voor herhaling vatbaar. Dat hebben we dan weer bijgeleerd. Toe te voegen aan het aan den lijve ondervonden not-to-consume-before-running-lijstje waarop onder andere al sinaasappelen met koffie staan (cocktail met gasproducerende eigenschappen). Of een halve liter Coke Zero (broebeltjes). Volkoren boterhammen met kaas (baksteen-effect). 

Gisteren liep ik zonder ongemakjes 7,99 km. Als dat niet knap gemikt is. Maar een 8 is natuurlijk psychologisch veel meer dan een 7,99. In de winkels foefelen ze toch ook met 1 of 5 eurocent om de klanten op te zadelen met idee dat het minder dan ... kost?
Vandaag was ik dus zeer content met mijn 13. Zeker als ik de omstandigheden erbij betrek. Naast hoger beschreven problematiek vond ik het nodig om wat hellingen in mijn training te stoppen om niet van mijn stokje te vallen op Brusselse heuvels op 31 mei. Bij gebrek aan heuvels in de polders moesten bruggen over de E40 en een braaf mountainbike parcours dienen. Over de snelweg lopen is heel fijn, wist u dat? Ik deed er de uiterst interessante ontdekking dat de baan richting binnenland ongeveer een meter hoger ligt, dan de baan richting kust. Lopen is een ontdekkingsreis.

22.4.09

Tot bloedens toe lopen

Lopen is ook: beginnen, rusten en herbeginnen. Dat laatste vind ik mentaal heel moeilijk. Dan heb ik bijna letterlijk een trap onder mijn achterste nodig. Enkele weken geleden had ik herhaaldelijk last van bloedblaren aan de binnenkant van mijn rechtervoet. Pijnlijk en frustrerend. Want na hard trainen zit je conditie goed maar dan komt zo'n loopkwaal de pret bederven. Loopschema overhoop. Een week niet lopen wordt plots twee weken. Gooi daar nog wat externe factoren bovenop en voor je het weet heb je excuses zat om drie weken je loopschoenen niet aan te raken.
Maar maandag ben ik terug gestart. Ondanks een iPod die plat was. Ha ja, ik had er zo lang niet meer naar omgekeken. Om 20u toen de vogeltjes gaan slapen waren, zette ik voorzichtig aan. Lekker temperatuurtje langs het zeekanaal met bermen vol lentegroen jong gras. Het bloeiende hondsdraf leek mij uit te lachen. Waf, waf. De zwemmende eendenkoppels waren nog kinderloos. De melkkoeien staarden me arrogant aan en graasden verder. Alles schreeuwde dat ik veel te lang niet meer had gelopen. Na een dikke 20 minuten draaide ik om en bekeek alles in de andere richting. Ik zag de oranjerode zon en liep naar haar toe. Het water leek minder donker. De hondsdraf hield zijn bek. De koeien deden wat ze altijd doen. De eenden zwommen onverstoord verder. Mijn driekwartier zonder Nike+ zaten er op. Ik was weer op dreef.
(Vandaag liep ik dezelfde duurloop mét registratie.)

20.4.09

Ik trek steeds monsters aan



Ha, ik hoef niet naar Graspop te gaan om Monster Magnet visueel en muzikaal te beleven. Ik hoef zelfs niet zolang te wachten want een kleine week eerder brengen ze hun space- en stonerrock naar Eindhoven
Softmetal voor drugskikkers en pornoboeren, zegt u? Zou kunnen, maar daar trek ik mij niets van aan. Sinds begin jaren '90 ben ik een liefhebber van het werk van deze viezerikjes.  Hun muziek brengt dan ook schitterende herinneringen bij me naar boven.
O ja, pas op als je straks op toemaatje doorklikt naar YouTube. Je zal je geboortedatum moeten bevestigen. Van belachelijke drempels voor simpele leeghoofdigheid gesproken. Ik zou toch niet graag een kerel in huis hebben die positief onder de indruk is van deze filmpjes. Met nog een toemaatje voor de liefhebbers van plastic vleeswaren. Ik zal geen namen noemen.

18.4.09

Éowyn wil ten strijde trekken


"Ik kan rijden en het zwaard hanteren, en vrees pijn noch dood."
"Wat vreest ge dan wel, Vrouwe?"
"Een kooi," zei ze. "Om achter tralies te moeten blijven totdat gewoonte en ouderdom zich erbij neerleggen, en alle kans om grote daden te verrichten is verkeken en het verlangen ertoe gedoofd."

17.4.09

Uitlaatklep

Ik haat het, miljaar! Onnozelaar van het zevenendertigste knoopsgat. Ezel. Ik wil je niet meer zien. Ik wil je zien. Nu. Dan kan ik eens vertellen wat er allemaal op mijn lever ligt. Ik loop er lastig van en prop me vol chocolade. Gij zeveraar. Praatjesmaker. Dikke egoïst. Lafaard. Seut. Nerd. 
Maar je weet zelf ook wel dat wanneer je zal vragen van Hé hallo, oewist? ik braafjes zal antwoorden met ça va, ça va, alles OK en met u? Maar op een dag scheld ik u de huid vol. 

16.4.09

Eindelijk nog eens een stokje?

Hèhè, ik dacht dat de blog van Gigadesign dood was. Tot ik merkte dat ze mij het stokje gaven van 7 dingen die men misschien nog niet over je wist. Hier komen ze...
  1. Ik ben helemaal geen poetsvrouw. Dat was een spelletje in het eerste deel van mijn blog om ten eerste te zien hoe blogland daarop zou reageren en ten tweede omdat ik veel respect heb voor poetsvrouwen. Een persoonlijke blog is niets voor mij. Way to creepy. 
  2. Ik ben al die tijd blij verbaasd geweest hoe open en ruimdenkend blogland is. 
  3. Mijn blog is mijn geesteskindje en het kan me niet schelen of sommigen het onnozel vinden.
  4. Ik ben professioneel bezig met ICT en kan moeilijk de grens trekken tussen ICT voor het werk en ICT uit interesse. Call me geek, if you want to.
  5. Ik woon op een veredelde boerderij op de boerenbuiten and I love it.
  6. Ik heb mijn dagelijkse portie muziek nodig en drijf volledig mee op haar golven.
  7. Ik wou dat ik goed kon fotograferen maar heb daar voorlopig geen tijd voor. Ik geniet van enkele goede fotoblogs zoals Charmantwerpen en Herman Hosten.
Ik geef dit stokje door aan:
  1. elke
  2. bloem
  3. muggenbeet
  4. gentse zwijger
  5. ntone
  6. dominiek
  7. tijdtussendoor
Aangezien de laatste trend luidt: wie het stokje hebben wil, pak het, ben ik benieuwd of ze het zullen aannemen...

14.4.09

Wallpaper zonder Wall•E


Zeg me wat er op jouw bureaublad staat en ik zeg je wie je bent. 
Zelf verander ik regelmatig. Zo om de 2 maanden. Een kleine opsomming van de laatste schermornamenten: keien, fontein in park Den Brandt, een kind, een bloem, een katje, een mandala en sinds kort een van de eerste liefdes uit mijn leven: R2-D2, de sympathiekste robot aller tijden. 
En zo verveelt een mens zich nooit. Morgen een post over de kleur van mijn toiletpapier?

11.4.09

Kinderhandjes

Kinderhandjes zijn vaak smerig. Bedekt met een laagje kleverige troep van allerlei oorsprong. Etens- en andere resten onder de nageltjes en langs de nagelriempjes. Selfmade tatoeages van balpen en viltstift. Losgepeuterde bloedkorstjes. Als het vuil hen stoort, vegen ze hun handjes zonder verpinken met hun kleren schoon. Of met de jouwe. 
Zolang deze handjes de eerste zonnestralen en het gras trotseren, de eerste bloempjes plukken en ze met de woorden: "Voor jou!" naar de keuken brengen, is er hoop. Hoop op lente en zomer vol bruisend leven. Herfst en winter met serene rust. Hoop dat de cyclus nooit ophoudt.

10.4.09

Onheilspellend

In de nacht werd hij door een licht gewekt en hij zag dat Gandalf was teruggekeerd en door de kamer heen en weer liep. Hij hoorde de Tovenaar zuchten en mompelen.
"Hallo," zei Pepijn "Ik ben blij je terug te zien. Het is een lange dag geweest."
"Maar de nacht zal te kort zijn, " zei Gandalf. "Ik ben teruggekomen want ik moest wat rust hebben, alleen. Je behoorde te slapen, zolang je dat nog kunt doen. De Duisternis is begonnen. Er zal geen dageraad zijn."

6.4.09

Help, I'm alive

Een uur keihard indoor sporten zodat je elke vezel in je lijf voelt. Dan een verkwikkende douche met lekkere geurtjes uit de Bodyshop die je doen dromen van verre, warme oceanen. Fris buiten stappen en een lentebriesje je huid en haar voelen strelen. Het helemaal niet erg vinden dat je naar je werk gaat. Toevallig in je achteruitkijkspiegel opmerken dat je ogen blinken van tevredenheid. 

5.4.09

Light up, light up



Soms zijn dingen zo overweldigend dat je ze niet op orde kunt zetten en dan hoor je muziek waarin je net die dingen herkent.

30.3.09

Boomerang

Ze had de vorige dag vrijaf genomen. Voor boodschappen gevolgd door uren kookplezier. Alles was naar wens verlopen. De rode winterpesto en de kikkererwten-mousse zouden smelten op de tong. Geparfumeerd met basilicum en koriander. De pompoensoep en groentenlasagnes zagen er verrukkelijk uit.
Alle ingrediënten voor het langverwachte feest waren aanwezig. Zelf straalde ze. De petroleumblauwe wikkeljurk liet haar getrainde lichaam optimaal tot zijn recht komen.  Het kledingstuk accentueerde haar rechte rug en schouders, de zachte curve van haar borsten tot haar buik. Ze voelde zich een godin uit de Griekse Oudheid. Maar dan met kniehoge zwarte laarzen met hakjes. Haar haren had ze in een nonchalante wrong gedraaid zodat enkele lokjes haar blote nek kietelden. Dat vond ze prettig. Ze was ontspannen en ontzettend in haar nopjes.
Het feest kon beginnen. De drank vloeide rijkelijk en iedereen feestte voluit. Ze genoot van de aandacht zonder zichzelf in het middelpunt van de belangstelling te plaatsen. Daar hield ze niet van. Ze was tevreden omdat iedereen happy was.
Heel even moest ze aan hem denken. Aan de energie die tussen hen had gehangen. Nu was er leegte en vervreemding. Ze dacht aan zeepbellen. Burbujas rojas. Verward ging ze een luchtje scheppen. Ze wilde niets zien of horen en zeker niets voelen.
Toen kwam haar vriendin naar buiten en trok aan haar elleboog. "Kom", gebood ze. "We willen met je dansen." Ze ging naar binnen en sloot de deur die ze zo lang op een kier had laten staan. Glimlachend maakte ze het iedereen naar zijn zin. De kater was voor later.

28.3.09

Adrenaline in de ochtend

Iets na achten. Het werk op locatie lonkte en ik was in pole positie. Mijn ochtendrituelen werden verstoord door de deurbel. Niet zo bijzonder, denkt u? Gegeven de desolaatheid van mijn woonst op 6 kilometer van een dorp met twee straten, scoorde dit gebeuren toch hoog op de schaal der toevalligheden. Doch toeval bestaat niet. Ondanks het bordje dat ik uitgerekend gisteren aan de voordeur hing. Welkom.
Een hopeloos verdwaalde vreemdeling groette mij een tikkeltje zielig. Hij had hetzelfde binnenlands accent en uiterlijk als hem maar dan met dreadlocks in de nek en twee koppen kleiner. How is this possible? Is this real? Hij had een papiertje met een adres en telefoonnummer en een kapotte gps in de hand. Of ik wist waar dit adres was? Nope.
Zijn gsm was plat. Of zonder belwaarde? Of hij even mocht bellen naar zijn bestemming? Ik tikte het nummer in en gaf hem mijn iPhone. Hij zei tegen Franky dat hij verkeerd gereden was en vroeg of Franky naar mijn adres kon rijden om hem te ontmoeten. Dat leek hem de eenvoudigste oplossing.
Ik wist niet goed of ik dit onschuldig of bedreigend vond maar stelde voor dat hij rustig op mijn oprit zou wachten tot Franky hem gevonden had. Zelf moest ik vol adrenaline naar mijn werk vertrekken.
Onderweg werd ik opgebeld door Franky die vertelde dat zijn vriend nergens te bespeuren was. Zoals Tantieris zou zeggen: het leven is een kaartspel.

26.3.09

Dobberen

Bah, opletten voor de ganzenpoep en jonge brandnetels die zich een baan door het gras murwden. Ze zocht een plaatsje om onder een appelboom te gaan zitten en sloot glimlachend haar ogen. Zo had ze zich al lang niet meer gevoeld. Ze kon zich niet meer herinneren dat haar gezicht ontspannen kon zijn, dat ze geen enkele rimpel voelde, dat haar huid niet aanvoelde alsof er een laag te strak gespannen folie rond gewikkeld was.
De takken hadden al kleine knopjes. Nog enkele weken en deze boomgaard zou zich ontpoppen tot een zee van appel- en perenbloesems. Ondertussen dobberde zij op haar rustige zee. Licht in haar ogen en land in zicht.

22.3.09

Omvergeblazen door Ladyhawke


Was ik een man, ik boekte begot een vliegtuigticket naar Nieuw-Zeeland in de hoop een glimps op te vangen van Ladyhawke in haar biotoop. Asperger syndroom of niet, she rocks. Na de promotiestunt door de verfilming van Lord of the Rings, doet deze coole madame een flinke duit in het zakje om de wereld van het prachtige land te doen dromen.
Ladyhawke is trouwens de titel van een film over twee geliefden die elkaar nooit kunnen aanraken. Kan tellen qua metafoor.

20.3.09

Loopkwaaltjes

Gisteren liep ik nog eens een uur. Met het oeuvre van Kings of Convenience. Schitterende lyrics, genre: Failure is always the best way to learn. 
Het was met loden schoenen starten want door een loopstop van 10 dagen dook de twijfel terug op. Ga ik het nog kunnen? Zie ik die 20 km van Brussel eigenlijk wel zitten? Waarom doe ik dit eigenlijk? Zou ik mijn tijd niet nuttiger besteden? Ben ik mijn rechterknie niet weer aan het overbelasten?
Wij, de Blogsters, mogen dan wel de Nike+ Challenge van de Bloggers gewonnen hebben, de aktie loopt verder. Wij waren een soort van proloog op de nationale en internationale Challenge Men Versus Women. In ons landje wordt de kar getrokken door Ann Van Elsen en wederhelft Gunther. Iedereen die wil, kan zich aansluiten bij het vrouwen- of mannenteam. De korrel zout houdt hier in dat de teams een ongelijk aantal leden telt. Alles is relatief. Ik trok mijn stoute schoenen aan en trommelde twee mannen op om voor ons te lopen. Vrouwen die met het Nike+ systeem lopen ken ik helaas niet.
Ondertussen maakte ik ook kennis met heuse atletenkwalen. Pas verlost van een kloofje aan de onderkant van een teen, zit ik opgezadeld met een reuzeblaar aan de zijkant van een voet. Een gedeelte is al eelt geworden, maar de blaar wordt groter en zat gisteren na het lopen vol bloed. Pfft. Zouden ze mij in dat Running Center verkeerd schoeisel gegeven hebben?

Ik kan een lachje niet onderdrukken want eigenlijk wou ik niemand afschrikken maar een oproep doen. Wil je meelopen met het vrouwenteam? Laat een reactie achter of schrijf je direct zelf in op Nike+

17.3.09

Stijns wachtwoord


Hilarisch tot en met zijn pantoffeltjes.

16.3.09

Alles over Girl Geek Shopping London

London Geek Girl in Berkeley - tea time 

Welke content kan ik nog toevoegen aan de andere blogsters? 
Dat het een prachtig concept was, kan je overal al lezen. Geen geklaag gehoord en iedereen tastte gretig toe.
Dat het heel fijn was om met vrouwen die eenzelfde interesse delen op stap te gaan naar trendy Londen. 
En dat Clo en Caroline hartelijk bedankt zijn voor de organisatie. Top.

Het enige dat ik niet goed snap, is hoe de anderen in Londen tijd hadden om te shoppen en hun nagels te laten doen. Daaraan ben ik niet toe gekomen. Tussen de voorstellingen door heb ik gezellig getafeld met Bente op het terras van Carluccio's op Market Place. Regent Street was me net iets te druk. Zo druk dat mobiel internet over zijn maximale capaciteit zat. De tol van het succes van de iPhone. 
Even grapten wij dat het budget van Mobile Vikings op was en dat ze de knop uitgezet hadden. Niet dus. Toch nog een pluim opsteken voor die mannen. Met zijn tweetjes waren zij 's ochtends vroeg present in Brussel-Zuid om ons te assisteren bij de configuratie van onze smartphones voor Mobile Vikings. Terwijl 40 vrouwen op hun vingers stonden te kijken, fixten zij geduldig stuk voor stuk onze mobieltjes. Een medewerker was de vorige dag zelfs speciaal naar Londen gegaan om alles uit te testen. Niets dan sympathie voor deze strijders voor gratis mobiel internet. Want ik ben één van de Proximus-klanten die het vertikt om een abonnement te nemen voor mobiel internet. Veel te duur. Binnenkort is het van bye bye Proximus. De mobiele vikingen zijn aangemeerd.

Om mee te proeven van onze girl geek dag kan je hier kijken:

14.3.09

London calling #BGGD12 #GGSL

Ik ben hier. Waar is Wally?

Dankjewel Eurostar voor het vervoer en de social mobile app, Mobile Vikings voor het internationaal mobiel internet en BGGD dat ik mee mag.


11.3.09

BGGD#11


Gisteren in Metropolis Antwerpen. Ik had mijn koudwatervrees overwonnen en sprong in een Brussels Girl Geek Dinner. Bovendien had ik mijn stoute schoenen aangetrokken en iemand van Trendwolves meegenomen. Want zo gaat dat. De events zijn bedoeld voor vrouwen die iets geeks hebben en meestal mogen ze één man meebrengen.
De ontvangst was dik in orde. Met wegwijzertjes, hostessen en een receptie achteraf. Een groep van 150 kritische mensen een aangename avond bezorgen, er zijn dingen die minder evident zijn. Niets dan lof dus voor de vlotte organisatie door Clo.
Eerst presenteerde Microsoft Developer Evangelist Lynn Langit from California haar werk. Ze werkt voor het project DigiGirlz dat meisjes wil betrekken bij de computerwereld. Ze onderzoeken hoe computer technologie interessanter te maken voor meisjes tussen 12 en 17 jaar.
Lynn Langit demonstreerde ook Kodu, visual game programming in alfa fase. Dit is een game creator waarbij kinderen niet programmeren aan de hand van codes maar met grafische objecten. Ze doen dit met een Xbox console, niet achter een pc. Ze startte een wereld, wijzigde de omgeving en voegde akties toe. Fun the kids.
Daarna legde Sarah Blow, de stichtster van de Geek Girl Dinners, in een sneltempo dat me aan Twitter deed denken uit welke factoren je allemaal in rekening moet brengen als je een mobiele applicatie wil schrijven.
De meet and greet achteraf was hectisch maar aangenaam. Ik zag er heel wat twitteraars. Of zij zagen mij. Zo ontmoette ik Tantieris life en zij is echt een geweldig leuk mens. Ik antwoordde op Ntone zijn vraag en besprak loop issues met Jannemans en Kristof
Zaterdag ga ik met BGGD#12 naar de Apple Store London met de Eurostar. Dankzij Mobile Vikings gaan we de hele dag gratis kunnen internetten, bellen en sms-jes plegen op onze smartphones. Exciting. Can't wait.

10.3.09

Lopen in het hier en nu



Breaking my back just to know your name
Seventeen tracks and I've had it with this game
I'm breaking my back just to know your name
But heaven ain't close in a place like this ...

Gisteren liep ik op 5 nummers van The Killers. Die accidentiële loop vond ik niet zo erg want het is een schitterende band. Eenmaal vertrokken durfde ik de afspeellijst niet te manipuleren uit schrik mijn kilometers te verliezen. De laatste twee dagen van de Nike+ Challenge Blogsters versus Bloggers mogen immers niet zonder mijn bijdrage passeren.
Het werd een duel van 40 minuten langs het zeekanaal tegen de loeiharde wind.  Soms had ik het gevoel niet vooruit te gaan maar gelukkig helpt de wind een handje zodra je rechtsomkeer maakt. De oortjes waaiden bijna uit mijn oren. Even had ik schrik dat als ik mijn armen zijwaarts zou uitstrekken, de wind me als een vlieger op het strand zou laten opstijgen en de meeuwen achterna zweven. 
Het duurde geen 10 minuten voor ik helemaal in het hier en nu liep. Dat klinkt zo zweverig - I know - maar ik weet geen betere manier om het uit te drukken. De inspanning, de zon en wind op je gezicht, je ademhaling, de prachtige polders, de zilte zeelucht. Al je zintuigen staan scherp en alle beslommeringen loop je letterlijk uit lijf en geest. 



8.3.09

Disconnect

Ik heb eens nagedacht over het volgende. 



Ik ga wat minder online zijn. De aankomende lente is één van de argumenten maar hoe dan ook, teveel is trop.
Tja. Als je werk zich voor 100% op de computer afspeelt en bijna volledig in afwezigheid van collega's, is het doorklikken naar sociale netwerken op het internet snel gebeurd. Gooi daar nog eens bij dat je die sociale netwerken ook voor je werk benut, dan begrijp je dat de grens tussen professioneel en persoonlijk gebruik flinterdun is. 
Daarnaast beluister ik Stu Bru online of zet last.fm op, lees ik het nieuws op de redactie of de webpagina's van de dagbladen, zet ik foto's op Flickr en bookmarks op Delicious, loop ik met Nike+, bezoek ik blogs en kan ik niet aan e-mailverkeer, agenda- en taakbeheer onderuit. En dan is er nog het mobiel internet op de iPhone. Op een dood moment op verplaatsing, ga ik dan gauw wat blogs lezen of twitteren. Terwijl bezigheden zoals een oefening voor de bekkenbodemspieren of ademhaling nuttiger zijn.
Op den duur ben je met online timemanagement bezig. Ik loop er al een poosje mee verveeld maar een weekend zonder computer (ik kan best zonder) en een gesprekje met iemand van Trendwolves over de invloed op de productiviteit gaven de doorslag. Nu doe ik het. 
Als ik zou moeten snoeien en ik mag één toepassing overhouden, dan is het... mijn blog. Mijn uitlaatklepje, mijn plekje om een minimum van de werkelijkheid te doorspekken met massa's fictie. 
Mijn voornemen? Computer = de job. Wie mij wil zien of horen, moet mij maar euh... telefoneren? En de blog? Schrijven, posten en een vast tijdstip inplannen om andere blogs te lezen. Allemaal bewuster en met de chronometer.


1.3.09

Vlees mij! - Stijn Vranken

Jarenlang was Luuk Gruwez mijn topfavoriet in de dichtkunst. Toeval wou echter dat ik via de stadsbibliotheek ad random een boekje van Stijn Vranken meegritste. Vlees mij! Natuurlijk dat zo'n titel de nietsvrezende vegetariër in mij wakker maakte.
Niet gedacht dat hij mijn topfavoriet van de troon zou stoten maar hoe meer ik zijn werk lees, hoe liever. Onmiddellijk bestelde ik drie exemplaren van zijn dichtbundel om aan evenveel geliefden te schenken.
Hij is een dichter van mijn generatie met een wordpress-blog die over de juiste onderwerpen de zaken omschrijft, inkleedt en weerspiegelt op een manier dat het griezelig tastbaar wordt. Alsof je het zelf voelt maar nooit zo mooi kan verwoorden.

Ik kreeg toestemming om een gedicht volledig te publiceren. Want sinds ik een workshop over auteursrechten heb gevolgd, kan ik niet meer doen alsof mijn neus bloedt en zomaar volledige gedichten op mijn blog gooien. Wist je dat je zonder toestemming enkel een stukje mag citeren? Ook al zijn jouw drijfredenen de auteur een dienst bewijzen door hem of haar in de spotlichten te plaatsen. Mag dus niet. Genoeg juridische praat. Hier komt-ie.





(Valt iets wat niet was wel te verlaten?)

Over mijn lippen trekt in trage stilte
een leger tranen het oude spoor
uit dit laatste oog voor jou.

Ik glimlach de aftocht
wat weemoed bij
(of iets waarvan ik leerde dat het erop lijkt)
streel mijn dromen uit je haar
en waarschuw
dat (één) vanaf nu zelfs hoop telt als schijngebaar
en (twee) ik morgen misschien al elders streel.

Of jou toch al zeker
zonder handen.

25.2.09

running fyi fail howto tips for:network #nike+challenge

Deze week kan ik alweer niet veel kilometers bijeensprokkelen omdat ik met een rustige week zit voor de koers van komende zondag. Oostende-Brugge 10Miles. In één ruk door langs het zeekanaal door de prachtige polders. Een thuismatch voor bibi. Vandaar dat ik een beetje kracht oppot. Mijn enige bekommernis is steeds: de eindmeet halen. Ik mag er niet aan denken zo ineens te moeten opgeven. Brrr. Tijden interesseren me niet zo. 
Daarnet liep ik op dezelfde locatie als waar ik vorige woensdag mijn 11 km kwijt was. Een déjà vu maar gelukkig geen herhaling van het euvel. Een tussenloopje om de spieren niet lui te maken en ondertussen een bijdrage aan de Challenge.

Tijd voor een kleine retrospectie. Wat heb ik ondertussen bijgeleerd?
  • Als je in het donker langs onverlichte polderwegen loopt, gekleed in het zwart, dan mag je gelaat nog zo winterbleek zijn, lichtafgevend ben je niet. Levensgevaarlijk want de chauffeurs zien je nauwelijks. Volgende keer dus rekening mee houden als ik na valavond zo'n baantjes neem.
  • Als je om 18u15 gaat lopen, eet dan om 16u geen sinaasappel en een pruim. En drink daarbij vooral geen koffie. Je darmen zullen je danken.
  • Als je in je eentje loopt, is het Nike+iPod systeem een enorme motivator. Ben er eigenlijk content mee ondanks het ongelukkige begin. De Challenge is een leuk concept maar uiteindelijk loop ik om mijn eigen grenzen te verleggen.
  • Ik heb net een zeer moeilijke periode achter de rug. De therapeutische meerwaarde van lopen is voor mij dubbel dik bewezen. Lopen is gezond voor de geest. Net als zwemmen, roeien, schaatsen. Go with the flow

23.2.09

Meneer G. Evoel en Mevrouw V. Erstand

Geachte heer G. Evoel

Met pertinente zekerheid kan ik mededelen dat ik mijn leven lang voldaan heb aan de verwachtingen die men mij voorschotelde. Mede dankzij de inzet van Mevrouw V. Erstand.
Gecombineerd met wilskracht en volharding bracht zij mij in een financieel, maatschappelijk en professioneel gunstige postie. Toegegeven, de weg die ik hiervoor moest bewandelen, liep soms langs een omweg. Meer dan gemiddeld werd ik aan een kruispunt opgehouden. Dan twijfelde ik hemelstergend lang of ik naar links, naar rechts of rechtdoor verder moest. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik steevast correcte beslissingen nam.
Onlangs maakte ik echter een keuze die indruiste tegen alles wat Mevrouw V. Erstand me influisterde. Opportunity of threat, iets werd mij in de schoot geworpen. Onverwacht. Ongevraagd. Impulsief tastte ik toe en luisterde niet naar Mevrouw V. Erstands alarmkreet. Evaluaties volgden. Frequent en uitvoerig. Doch U veegde in één beweging alle argumenten van Mevrouw V. Erstand van tafel. U snoerde haar de mond. Niet tegen U opgewassen, bond zij in.
Blindelings volgde ik U. Als was U mijn blindgeleide hond. Helaas bracht U mij naar een doolhof in de diepste krochten van de hel. Veel te lang kende ik er niets dan leegte, angst, honger en dorst.
Toen ik het niet meer uithield, toen ik van ellende wegkwijnde en dacht dat ik zou bezwijken van de pijn, vond ik alsnog de uitgang. Mevrouw V. Erstand wachtte me op. Ze reikte haar hand uit en zei zacht maar kordaat: "Kom bij me. Ik lap je wel op."
U bent een getalenteerd leugenaar, Meneer G. Evoel. Een holle praatjesmaker en een parasiet. Loze beloften. Met onmiddellijke ingang ontsla ik U uit Uw functie als adviseur. Bovendien vraag ik U met aandrang de bedrijfsgebouwen niet meer te betreden. Zowel, zal ik genoodzaakt zijn juridische stappen te ondernemen.

Zonder groet
Georgina

22.2.09

Blood Red Shoes

Sinds ik die hard fan van Blood Red Shoes ben, een gevolg overgehouden aan Pukkelpop editie 2008, speelde ik met het idee rode schoenen te kopen. Geen flets rood of rozerood. Bloedrood. Ik heb mij een paar aangeschaft maar praktisch is anders.
  1. Ik heb schrik mijn voeten te bezeren en alzo een streep door de Challenge te moeten trekken.
  2. Ze vallen een beetje af hoewel de maat juist is.
  3. Ik heb geen bijpassende kledij, laat staan sjakosj.
  4. Ze gaan vuil worden.
  5. Ik vind het een beetje sletterig en durf bijgevolg zo niet onder de mensen komen.
Toch geen weggegooid geld. Ze zijn perfect om in de zetel te liggen of om voor mijn laptop te zitten. Bij dat laatste zorgen ze trouwens voor een extra goede stabiliteit. Dankzij mijn blood red shoes zit ik beter dan ooit op mijn zitbal. Soms moet je de usability gewoon in haar veelzijdigheid toelaten.


Tien mijlen

Volgende zondag loop ik een 10 Miles wedstrijd. Dat is net weer ietsje verder dan mijn persoonlijk record. Het langste wat ik tot nu liep waren de Dwars door Brugges en consoorten. Net geen 15 km. Dit jaar was mijn grensverleggend doel om een 10 Miles te lopen en met een beetje geluk de 20 km van Brussel.
Deze ochtend liep ik bij wijze van generale repetitie het parcours al eens af. Groot was mijn vreugde dat dit vlotjes verliep. Tot het ontwaken deze ochtend had ik nog ernstige twijfels. Ga ik dat wel kunnen? Zou ik geen forfait geven? Is dit wel verantwoord? 
Mijn zelfvertrouwen heeft goed geboost. Deze week geen fitness, geen aerobics. Enkel nog een klein loopje van een half uur op woensdag. En dan zondag, een monotone maar prachtige run langsheen een van de mooiste zeekanalen. Joehoe!

19.2.09

De volhouder wint

Ik twijfelde of ik zou lopen want deze namiddag deden mijn benen een beetje pijn. Gisteren had ik namelijk gelopen op het tempo van GBH, Dead Kennedys, 999, Black Flag en Sex Pistols. Ik durfde niets veranderen aan de playlists uit schrik om mijn meting te verknoeien. Helaas hoefde ik gisteren mijn muziek niet eens te bepotelen om het kwaad te laten geschieden.
Lastige benen of niet, een halfuurtje moest vandaag kunnen en toen ik begon, dacht ik: laten we er een kwartier bovenop doen. Dus stelde ik een workout in van 45 minuten. Voorzichtig eindigde ik de workout en ja hoor. Niets fout gelopen. Oef. Met enige vertraging zit ik nu ook echt in de Challenge.

Eos - veelbelovend

Een mens moet de mooie dingen willen zien. Deze ochtend om 8u greep ik mijn fototoestel en genoot van de eerste zonnestralen. Ondertussen is het hier grauw maar ik heb mijn portie zonlicht gehad. Klaar voor een nieuwe dag. Met een extra uur lopen op de agenda uit noodzaak.
Gisteren had ik namelijk tegenslag. Ach, mag ik dit wel zo noemen? Is dit geen slag in het gezicht van mensen met echte problemen? Ik relativeer het natuurlijk maar leuk is anders.
Ik liep bijna 11 km in een uur. Het ging heel vlot en ik was fier op mijn prestatie. De Nike+ iPod registreerde netjes wat ik deed. Om de vijf minuten zei de female voice hoe lang ik bezig was. Na een half uur begint ze af te tellen. 25 minutes more to go. Enzovoort. Op het einde zegt ze zelfs congratulations. Tevreden zag ik op het schermpje van de iPod Nano dat ik 60 minuten gelopen had en bijna 11 km haalde. 
Toen moest ik mijn workout beëindigen want anders lopen die minuten door. Wat ik fout deed, weet ik niet maar alles was verdwenen. Foetsjie en weg. Alsof ik niet gelopen had. Ik had goesting om te vloeken en te wenen maar had zo al genoeg bekijks met mijn gear in een omgeving van mensen in kantoor outfit.
's Avonds uitte ik mijn frustratie op Twitter. De reacties waren hartverwarmend. Zelf was ik te veel van de kaart. Mijn Google reflex was uitgeschakeld. Maar iemand stuurde mij onmiddellijk gegoogelde informatie door. Hoe hack ik mijn iPod als een workout verloren is. 
Ik twijfel nog of ik het zal doen. Waarschijnlijk niet. Wat als iedereen in zijn iPod gaat prutsen en vanuit zijn luie zetel er een paar kilometertjes bij creëert? Mooie Challenge, mooie reclame. Kuch. Ik smeer alvast mijn kuiten in en loop die kilometers deze avond gewoon opnieuw.

16.2.09

Ever fallen in love


Miljaar, wat was ik gisteren lastig! Mijn gepland loopje van 10 km voor de Challenge tegen de mannen viel in het water wegens ontbreken van de Nike+receiver voor de iPod Nano. 
In de gespecialiseerde winkel voor loopgerief bleef de professionaliteit van de verkoper blijkbaar onder het niveau der technologie steken. Ze gaven me schoenen en een sensor. Mijn vraag of ik niets meer nodig had om signalen naar de iPod te kunnen sturen, werd negatief beantwoord. Computer says no. Nee, nee, je hebt alles. 
Thuis las ik in de manual van de sensor dat ik een receiver nodig had. Ik voelde me een beetje dom. Ik belde naar de winkel en de verkoper bevestigde dat ik echt niets meer nodig had, dat een ontvanger ingebouwd zat in de laatste modellen van de iPod Nano. Net zoals bij de iPod Touch. Ik voelde me nog dommer en vroeg raad aan Talking Heads. Bleek dat ik toch niet zo onnozel was. Uiteraard had ik die receiver nodig.
Ondertussen was het zondag en werd mijn challenge uitgesteld. Iemand merkte snugger op dat ik toch ook best zonder kon lopen. Ik heb hem eens scheef bekeken. Tien gemiste kilometers. Geen registratie betekent in dit geval evenveel als onbestaand. Nooit gebeurd. Verloren. Verspild.
Gelukkig kon ik 's avonds mijn energie kwijt in de Minnemeers. Old school punkers Buzzcocks gaven er een lap op. Zoals in the good old days. Twee uren feest met meezingen en dansen. Mijn boosheid verdween als sneeuw onder de zon. Bovendien werd het negatieve gevoel waarmee ik al teveel weken worstel van me afgespoeld. I really want to cut all the crap.