De meeste dromen zijn bedrog

De lakens bewegen bijna geruisloos aan het voeteinde. Iets kriebeligs kronkelt langs mijn voeten.

Ik ben bedolven onder schijven ui en groene paprika. Ze dobberen massaal in de golven. Ik verdrink. Help!

Uiteindelijk word ik eruit gevist. Met stukken groente en al. Ik kom in een roller-coaster terecht maar merk dat het een sla-zwierder is. Hoofdpijn maar mijn lichaamsdeeltjes kleven niet meer. Met mijn vliesachtige vleugeltjes vlieg ik weg. Gered. Op het nippertje.

Een kolos mept me met een opgerolde krant dood. Pets!

Ik zit in een donkerblauwe buggy. Op de dijk in Knokke. Mijn grootmoeder geeft me een klets op mijn kont omdat ik niet in de kinderwagen blijf zitten. Vloed. Wilde zee. Golven klotsen tegen de dijk. Ik loop weg. Boos op Bomama kruip ik achter de reling van de dijk. Tevreden lach ik. Gewonnen, Bomamaatje! Ze gilt. Haar gezicht staat stijf van de schrik. Ik draai mijn hoofd om, schuif uit en val in de zee.

Ik ben een spin in een leeglopende badkuip. Ik draai dol. De draaikolk van het putje zuig me naar zich toe. Vreet mij op als een onverzadigbare slokop. Ik verdrink.

Ik word wakker in een hospitaal. Ik gil hartverscheurend. Een arts staat naast mijn bed. Hij zegt dat ik drie dagen tussen leven en dood gezweefd heb. Of de medicatie mij geen al te nare nachtmerries bezorgde? Een slang beet mij in de kuit. Een ongenode bedgast.

Mijn been! Mijn been doet zo'n pijn! Ik kijk naar mijn laken en zoek angstvallig naar mijn been. "Waar is mijn been?", schreeuw ik.

"We konden niet anders. We moesten je been wegnemen.", antwoordde de geneesheer zo zakelijk mogelijk.

Met alle Chinezen, maar niet met den deze

Wegens allerlei omstandigheden die ik reeds uit de doeken deed, vond het ons ma het aangewezen dat ik een psyloloog - lyposoof - psychioloog (je bent er bijna, ma) - zielenknijper ging opzoeken. Na wat tegenpruttelen zou ik gaan. Onder het motto Baat het niet, dan schaadt het niet. 

De geur van patchouli en de vele oriëntaalse kussentjes in haar fauteuil wakkerden mijn argwaan aan. Aardetinten en natuurlijke materialen. Not my cup of tea. Geen enkel spoor van IT-materiaal. Fijn, laten we lekker doen alsof we in de Middeleeuwen leven. 

Mijn lodderig oog viel op een doos met papieren zakdoekjes die als een buffer tussen het zitmeubilair schrap stond. Een scheidingslijn tussen hulpverlener en hulpvrager. Hmmm. Ik was klaar om heel wat larie en apekool te slikken. Ik zou haar eens goed laten aanvoelen dat ik niet uit vrije wil kwam en dat die hocus-pokus-hippie-truken niets voor mij waren.

Test je product-kennis

Vul aan

1. Wasmachines leven langer met ...
2. Stof verdwijnt waar ... verschijnt.
3. ... helpt je alles te verwezenlijken!
4. ..., je denkt ook aan alles.
5. ... beschermt wat goed is.

(Ja, ik werk terug. Na een woelige periode in mijn carrière. Nog steeds als poetsvrouw, indeed. Maar niet meer bij mijn vorige werkgever. Nogal wiedes, anders zou het niet de 'vorige' zijn. Dus, niet meer bij madame de bazin van weleer. Wegens ondermaats presteren, veelvuldige afwezigheid en korte woede uitbarstingen op het werk, was ik niet langer welkom. Ontslagen. C4. 

Dat ik last had van een ernstige kortsluiting in mijn systeem en bovendien nog moeilijk op dezelfde locatie als Christophe kon werken, was kennelijk geen excuus. Kan je het mij kwalijk nemen dat ik weigerde om chemische pillen te slikken om te kunnen blijven functioneren? Sipralexa, om het serotoninegehalte te verhogen en  Victan tegen de gegeneraliseerde angst en acute posttraumatische stress-toestanden.  

Fout, fout, fout. Ongeschikt voor hoogsensitieve wezens. Maar neen, de dokter wist het weer beter. De neven-werkingen waren zo fel, dat de toestand verslechterde. Dus, na een dag of 10 van slapeloosheid, geen eetlust, seksuele stoornissen tijdens het masturberen, met name een verstoord orgasme, verwardheid, paniekaanvallen, verwijde pupillen, oorsuizen, tandenknarsen, melkvloed(!), duizeligheid, dubbelzien, ongecoördineerde bewegingen en prikkelbaarheid, verkocht ik die pillen op e-Bay. Dat was de eerste weliswaar kleine stap richting beterschap. 

Werk in eigen streek met flexibele werkuren trok mijn aandacht.  Ik koos voor een poetsdienst met diensten-cheques.  Deze overstap had ik al veel langer moeten maken. Want in de meeste gevallen moet ik niet zo hard poetsen maar fungeer ik als een veredelde gezelschaps-dame bij eenzame ouderlingen. Indien gewenst, met beperkte ICT-ondersteuning als extra troef.)

Gil Gerard deed dromen

Als kind was ik verliefd op Albator en ook op Buck Rogers. De intro terug zien, het muziekje horen en ik herbeleef het gevoel dat in de krochten van mijn onderbewustzijn opgeslagen zit. Heerlijk maar ook triest. De vergankelijkheid en zo. Bidi-bidi-bidi...

FYI G@PP F15

Mensen zouden eens moeten ophouden met anonieme ondoordachte commentaren te plaatsen. 

Ik was wel op Pukkelpop, zij het maar één dag en alleen. 

Nog nooit stond ik zo scherp op een muziekgebeuren.  Ik schrok van mijzelf. Toen ik een rake klap uitdeelde tijdens het optreden van Metallica. Ik was het beu om gestompt en geduwd te worden. Zou het gedaan zijn om met mij te laten sollen? Tjonge, jonge. Nochtans zou ik geen vlieg kwaad doen.

Kevin is niet meer

God moves in mysterious ways. Een ongeluk komt zelden alleen.

Ter gelegenheid van mijn inzinking met bijhorende verschijnselen en neventoestanden dienden Britney en Kevin met spoed elders gehuisvest te worden. Brit kon bij ons ma terecht. Helaas staat ma's huurovereenkomst het houden van huisdieren niet toe. Aangezien mijn handelingsonbekwaamheid als tijdelijk ingeschat werd, verschafte het asiel evenmin een aanvaardbare optie. Achteraf beschouwd was hij beter wel naar het asiel gestuurd. Dan had hij nog geleefd.

Mijn hoogbegaafde maar -bejaarde grootmoeder langs moeders zijde was echter woonachtig in een slecht onderhouden boerderijtje ergens te lande. Mits enig aandringen van ons ma en tegen betaling van een redelijke dagvergoeding was Bomama bereid om Kevin tot nader orde onderdak te verschaffen. Hiermee zou ze haar eigen graf delven. En dat van Kevintje.

Samen werden ze Claude François-gewijs in bad geëlektrocuteerd. Alexandrie, Alexandra. Oftewel Kevin et Bomama.

* Enige zakelijke ondertoon in de weergave van supra beschreven feiten was zeer wenselijk teneinde afstand te scheppen gezien de gevoeligheid van de materie en de treurnis mijnentwege.

Lee Scratch Perry

Vorige zaterdag. Ik stapte in mijn auto en begon te rijden in de nacht. Als ik maar niet begon te huilen... Mijn lenzen zouden wazig worden en me het zicht belemmeren. Niet wenselijk voor een rit in het donker. Random. Destination unknown. 

Polders. Vochtige, vruchtbare grond. Zou me goed doen. Ik liet mijn wagen achter op een uitwijkstrook in een veldweg. Een extra stukje asfalt om tegenliggers veilig te laten kruisen. Ik snoof de slapende zomerlucht op en wandelde waar mijn voeten me brachten. Surprise me.

Een feestje op een boerderij. De muziek hoorde ik van verre en ik begaf me op de slag. Wel 100 meter woonden die mensen van de straat. Halverwege bleef ik staan. Duizenden sterren fonkelden in de heldere hemel. Ik keek omhoog, stak mijn armen in de lucht en draaide langzaam rond. Links een geoogst tarweveld met opstijgende moerasgeesten, rechts een maisveld. Links een maisveld, rechts een tarweveld. Het is maar hoe je de wereld bekijkt. 

Daar, de Kleine Beer! Muziek schalde door de boxen. I'm gonna send him to outer space,  find another race... Heel toepasselijk. Zelf was ik muisstil en luisterde naar alle geluiden. Mijn ademhalig, de muziek, het gelach, het geflirt. 

Ik dacht aan Lee Scratch Perry: I am an alien from the other world, from outer space, I don't have no land, no estate, no property, no house. Not on this earth. I live in space. I' m only a visitor here.

Ik had zin om te lopen. Door de maisvelden. Alsof ik achterna gezeten werd. En ik dacht: wie mij hebben wil, mag.

Leven als een robot

Ik ga jullie geen details om de oren slingeren, maar er volgde een te verwachten periode met persoonlijke problemen. Slapeloosheid en apathie waren de opvallendste. Niets kon mij nog schelen en de dagen gleden over in nachten en omgekeerd. De klok rond.

Terug naar af

Een witwoedende wind sloeg toe op 19 mei laatstleden. Hij vloog uit de mond van Christophe en kwam recht op mij af. Om mij te verstenen.

"Je weet dat ik mijn gezin erg mis." 

Zo stak hij van wal.

"Inge heeft je laten zitten voor een andere vent," probeerde ik voorzichtig.

"Ze heeft een grote fout gemaakt. Een fout die ze nu inziet en wil herstellen." 

Hij krabde zenuwachtig aan zijn nek en staarde naar de grond. Getver, krab maar tot het bloedt, dacht ik. Want ik vermoedde waar hij op aan stuurde.

"Kijk, Georgina, je bent fantastisch en wat ik nu ga zeggen, doet niets af aan jouw uitstekende kwaliteiten. Je moet begrijpen dat Inge en ik 3 kinderen hebben en dat ik nog veel van haar hield toen ze mij verliet. Ze kreeg van Yushin de aandacht die ze verdiende maar van mij niet kreeg. Het was niet eenzijdig haar fout. Ik doodde de passie in ons huwelijk."

Slik, hij verdedigde zijn ex-ex en veegde de tafel proper met de mantel der liefde. Dat Inge de cultuurkloof met haar Turkse lover-boy niet kon overbruggen en dan maar haar vent terugnam, kwam niet bij Christophe op. Tsss.

Het was zover. Mijn maag was een stilgevallen betonmolen en ik versteende vanbinnen.

We zouden samenwonen. Hij en ik. Met Britney en Kevin. We zouden een hoevetje kopen en opknappen. Her en der wat diertjes kweken. En heel veel vrijen en computeren in open lucht.

Ik fluisterde: "Zeg maar niets meer en ga weg, Christophe. Bol het af."

Ik ging voor het raam staan en staarde uren naar buiten. Ik dacht niet na. Ik huilde niet. Ik zag en ik hoorde niets.