Dit magische moment

While your lips are close to mine

...

Zoeter dan wijn.

Zachter dan een zomernacht.

Zucht.

Al doende

... leert men. Als ik iets wil bereiken, dan ga ik er voor. Sedert ik gebeten ben door het blogvirus, ben ik overal gaan rondsnuffelen. Inhoudelijk maar ook technisch.

Zo zou Wordpress beter zijn voor een blog dan Blogger, maar ik snap niet waarom. Spreek mij alstublieft tegen als ik fout ben. Ik ben leergierig en wil uit mijn vergissingen leren.

Mijn laatste ervaring viel tegen, maar ook hieruit heb ik lessen getrokken. Ik stelde een URL-forward in voor mijn domeinnaam naar mijn blog. Viel dat even dik tegen. Elke uitgaande link behoudt op deze manier mijn URL. Ik kan dit oplossen door koppelingen in mijn berichten in een nieuw venster te laten openen, maar hyperlinks uit de zijbalk, gaan altijd in hetzelfde venster open. Zodat mijn URL in de adresbalk staat als ik pakweg bij Els op bezoek ben. Bye bye bookmarking by Delicious of linken leggen via copy-paste... Dus exit URL-forwarding.

Wie een praktische oplossing heeft om van Blogger af te stappen met behoud van haar technische mogelijkheden, is meer dan welkom.

Link voor de Gentenaars

De actuele ludieke aktie...

Kun jij de C vinden?

OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO OOOOOOOOOCOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO

Dit bericht kreeg ik in mijn mailbox. Daarna volgde een gelijkaardige vraag:
Kun je de 6 vinden (tussen de 9's) en de N (tussen de M's)?

Het zou goed zijn voor je ogen. Dat betwijfel ik.

Asjemenou...

Feestje met bijna uitsluitend mensen.

Hier en daar een crackberry.

Waarover praat je dan?

Ik vroeg: "Heb je kinderen?"

Hij antwoordde: "Wij doen niet aan kinderen. Wij zijn intellectueel bezig."

Seks is goed voor de ranking

Amai mijn ratje. Wat heb ik mij gisterenavond minutenlang een kriek gelachen! Ik dacht dat ik erin zou blijven. Met dank aan Betty O.
Een blonde hooggehakte del met door latex omhooggeperste tetten, liet zich inspireren door Els Pynoo en Co. Blijkbaar was de ongelukkige link naar Vive la Fête ook een bemerking van anderen. Ze dacht zich op deze wijze binnen te wringen bij Eurosong.
Op een achtergrond van geprojecteerde konten, dikke borsten, open monden en perversiviteiten suggererend beeldmateriaal, kronkelden haar slaven aan de leiband. De ene al homofieler dan de andere.
Woorden van gibberende bakvissen kwamen in mij op. Vuile woorden, zo lachwekkend gescandeerd dat elke eventueel opwindende connotatie volledig wegvalt. Tepels, foef, gat, testikels, vagina, lul, penis. Ik zal vlug stoppen. Il ne faut pas pousser bobonne dans les orties non plus!

Frisdrankautomaat of teletijdmachine?

Wat een drukke werkweek. Alweer zal ik als allerlaatste het gebouw verlaten. Ik parkeer mijn Wetrok in haar kot. Mijn schort en werkschoenen ruil ik in voor mijn eigen plunje. Dorst. Ik heb vreselijke dorst.

Gelukkig beschikt het gebouw over een soort lobby of lounge. Een cosy corner met een salontafeltje omringd door zetels. En twee zoemende lichtgevende automaten. Mits inworp van voldoende muntstukken en een druk op de juiste toets, word je voorzien van frisdrank of zoete snacks.

Ik twijfel tussen Coke Zero en Cola Light. L'embarras du choix.

Twee seconden wachten op magie. Doet ie het of doet ie het niet? Mijn keuze rolt naar beneden en maakt een ploef die me in de tijd terug brengt. Een kwart eeuw geleden stond ik hier ook al. De automaat bevond zich op de plaats waar nu de zeteltjes staan. Je kon enkel kiezen tussen Cola, Fanta of Sprite. In glazen 20cl-flesjes. Er was een gleuf voor de dopjes en er stonden bakken voor het leeggoed.

Als klein meisje kwam ik soms mee naar mijn vaders werk. Wanneer ik vakantie had maar mijn vader niet op het werk kon wegblijven. Mijn favoriete plek was de hoek met de cola-automaat. De geur die de machine uitwasemde was opwindend. Als een dief in het donker tastte ik met mijn handje in de gleuf van de dopjes. Geduldig viste ik ze er één voor één uit. Tot mijn hand niet meer dieper kon glijden. Met mijn buit maakte ik torentjes. Dat waren mijn centjes. Daarmee kocht ik flesjes leeggoed. Ik was tegelijk klant en winkel zoals enkel kinderen dat kunnen zijn.

Mijn vader had mij verboden om van de lege flesjes te drinken. Dat was vies. Maar als er nog een bodempje inzat, dronk ik dat toch op. Want dan was het geen lege fles. Toch?

Deze herinnering tovert een glimlach op mijn gezicht. Mijn vermoeidheid ruimt plaats voor een warm gevoel. Ik neem mijn halveliterfles Zero en verlaat het gebouw. Terwijl ik me afvraag of mijn vader fier zou zijn omdat ik een mooie loopbaan heb op zijn werk, kijk ik of er sterren aan de hemel staan. Enkel dikke, zwarte wolken. Maar dat geeft niet. Het lijkt wel mijn vader die me met een dikke wollen deken toedekt.

Luie zondag in 2 steden

Rotterdam… Op zaterdagavond had Christophe gereserveerd in een trendy restaurant. Mooi zwart interieur met een reusachtige foto over heel het plafond. Daaronder zat dan verlichting. Knap gedaan. Grote witte theelichten op elke tafel als contrasterende accenten met al dat zwart. We dronken champagne en aten kreeft. Heerlijk.
Op het feestje in Rotterdam dacht men dat ik Christophes vriendin was. Maar ik verbeterde de mensen gauw door mij voor te stellen als een collega. We werken weldegelijk in hetzelfde gebouw. De Nederlanders waren spraakzaam en vriendelijk. Allemaal mensen uit de reclamewereld. Ik bewaar een straffe quote voor volgende week. Als de Roze Blogweek voorbij is.
Terug in de hotelkamer… Ik had toch wel mijn nachtkledij vergeten, zeker! Daar in Rotterdam. Gelukkig kon ik een boxer-short en T-shirt van Christophe lenen. Ik viel direct in slaap na een lange vermoeiende dag.
Zondagochtend… We waren al te laat voor het ontbijt. Van 8u tot 10u, had de bejaarde homo-man van het hotel gezegd. Na een verfrissende douche liep ik de slaapkamer binnen. Goed ingepakt in een zachte witte handdoek. Even tussen de gordijnen gluren wat het weer beloofde. Het regende niet. Of nog niet. Ondertussen stond Christophe achter mij. Dicht. Hij fluisterde een vraagje in mijn oor. “Waar heb je zin in?”
Ik antwoordde dat ik onweerstaanbaar veel goesting had om een frisse, groene salade met Italiaanse ham, mozzarella en gegrilde courgette te eten in de Pain Quotidien in Gent.
Dus checkten we uit en reden naar Gent.
Nadat we dit deden.

Met excuses aan de Roze Blogweek

Meestal houd ik van de cartoons van Jeroom en co. Het Gat van de Wereld is het eerste wat ik lees. Maar ik had de nieuwe Humo nog niet gezien. Tot Britney daarnet naast me stond en vroeg waarom ze Knorretje zoveel pijn deden.

(Toevoeging op 24/01: zie ook hier.)

Als de nood het hoogst is

Owee, wat hadden wij zaterdag brute pech in Rotterdam. Het hield niet op met regenen. Maar ik was niet meegekomen om mij lui op een hotelkamer op te sluiten. Dus trokken we na een middagdutje ter voorbereiding van de lange nacht die ons te wachten stond, de stad in. Voor een fikse wandeling. Met muts en regenscherm.
Na een tweetal uren waren we niet echt verdwaald maar het stadscentrum lag een eind weg. Geen horeca-zaken in de buurt. Tot een groezelig koffiehuisje met de uitnodigende naam Tweedy in het zicht kwam. “Hier wil je niet naar binnen”, zei Christophe. “Toch wel”, vond ik. Mijn voeten waren koud en nat. En ik moest dringend plassen.
Het interieur bestond uit gerecupereerd treinmeubilair en we kozen een zitplaats uit. Op de muur waren koningsblauwe marsmannetjes geschilderd. Ze lachten ons vriendelijk toe. Tanden bloot tot achter hun oren. Er speelde reggae en er hangde een waas van scherpe rook die mij vaag aan de Caraïben deed denken. Blijkbaar geldt er nog geen rookverbod voor tearooms in ons buurland. Maar de koffie was best wel lekker.

Loslopend wild

Ik geef je hierbij een tip die je van veel onheil kan behoeden:
Een nieuw gevaarlijk virus wordt onder andere elektronisch verdeeld. Het heet "Worm Engaging & Recreation Killer" (afgekort : WERK).
Je kan WERK krijgen van je chef of van jouw collega's. Raak het niet aan. Het virus wist jouw privé-leven. Op de duur heeft het virus je zodanig in de ban dat het al om acht uur 's morgens actief wordt (soms nog vroeger) en je er de hele dag door geplaagd blijft. Bij sommigen gaat het zelfs 's avonds niet meer over.
Als je in contact komt met WERK zijn er twee oplossingen.
De eerste oplossing is "Werk Isolerende en Joviale Neutralisator" (WIJN).
De tweede heet "Betrouwbare Interactieve & Eliminerende Rebooter" (BIER).
Beide oplossingen zijn verkrijgbaar bij uw lokale winkel of supermarkt. Vraag ernaar...
Stuur dit bericht door naar je vrienden. Heb je geen vrienden (meer), dan heeft WERK je al geïnfecteerd.

Gelukkig heb ik nog vrienden anders had ik dit bericht zelf niet ontvangen... ;)

Kasticket naar de vrijheid

Een tijdje geleden nodigde Christophe mij uit om 's middags samen een broodje te gaan eten. In die periode, de prille fase van de wending die zijn leven aan het nemen was, had ik zwijgplicht. Maar nu mag ik het vertellen.

Hij stortte zijn hart uit en zo vernam ik dat zijn vrouw hem aan het bedriegen was. Met een ander. Hoe hij dit dan zo zeker wist? Hij had in een boodschappentasje een kasticket gevonden. Van de Delhaize. Gedateerd op een dag dat vrouwlief zogezegd op verplicht semenarie in Nederland zat. Het ticket was afkomstig uit Kontich en geklokt om 9u26. Eén fles witte wijn. Petit Chablis. Cash betaald om geen sporen achter te laten. Hij was gaan kijken in de doos met leeg glas en jawel, de fles zat er bij. Zo dom gaat dat.
Ik zei dat hij haar het voordeel van de twijfel moest geven en dat er vast wel een verklaring was, maar het was onomkeerbaar. Toen hij haar met de gegevens had geconfronteerd, had ze niet eens de moeite genomen om het te ontkennen. Het was eerder van "Ik had het al langer willen vertellen, maar..." Impulsief had hij besloten zijn 3 kameraden toch op sneeuwreis te vergezellen. Een uitnodiging die hij aanvankelijk om gezinsreden had afgewimpeld.

Ondertussen is alles vrij definitief. Op het werk heeft het nieuws zich als een lopend vuurtje verspreid. Christophe gaat scheiden. Zijn vrouw heeft voor haar minnaar gekozen. Ik wil me daar niet mee bemoeien maar ik vrees dat het te laat is. Vorige week nodigde Christophe mij uit om hem te vergezellen naar een feestje bij een ex-collaga. Twee dagen Rotterdam.

Omdat Chris het op de radio vroeg

Beste Chris

Op wie moet ik boos zijn? Op de Bulgaarse regering? Op de Bulgaarse bevolking? Europa? De ouders van de kinderen? Op wie?

Wie kan hier iets aan doen? Wat kunnen wij daaraan doen? Ik zou het willen weten.

Want ik wil wel iets doen. Wie niet?

Niet om mijn geweten te sussen. Wel omdat het ieders plicht is om hiertegen in opstand te komen.

Klik hier om de reportage zelf te zien.

Ook gelezen op deze blog.

In de donkere kamers van het net

Eerste poging. Ruim zes jaar geleden reed ik met mijn klein autootje in Antwerpen. Door de gietende regen. Mijn ruitenwissers konden het waterdebiet nauwelijks de baas en ik probeerde doorheen het watergordijn te kijken. Plots moest ik remmen want er stond een kikker te zwaaien. Stop! Het was een betoverde prins. Blablabla.

Tweede poging. Eigenlijk was het op de meest onromantische plek op aarde dat ik Ronny ontmoette. Het was in mijn eigen huiskamer op de computer. Den chat. In haar hoogdagen. Tenzij deze vorm van publieke communicatie ondertussen nog serieus geboost is. Enfin, ik wil niets meer met zo'n chatsite te maken hebben. Chat to be. Pfff, moet ik dat vertalen als chat om te zijn? Om wat te zijn? Voor mij bestaat dat onding niet meer.

Ik was zo naief om te verwachten dat ik daar mijn droomprins ging ontmoeten. Dat er ginder eentje ronddoolde, hoopvol op zoek naar mij. Een goudklompje tussen de kluiten slijk. Hij viel op tussen alle andere mannen in het duistere voorgeborgte van de chatboxen. Terwijl de meesten niets verhullende namen kozen en onmiddellijk eisten dat je privé ging, waren zijn openingszinnen al even onschuldig als zijn naam. Robbie Konijn.

Hij toonde oprechte interesse in mij. In mijn persoon zoals dat heet. Robbie Konijn streelde mij met lieve woordjes. Attent. Charmant. Ik voelde mij uniek en prees mezelf gelukkig met dit ongelooflijke toeval. Voor het eerst werd ik smoor op iemand die ik nog nooit gezien had. In het echt noch op een foto. Het was de grootste vergissing die ik ooit beging.

Bloempjes buiten

Bepaalde dingen komen plots in een stroomversnelling. Eerst gisterenavond na mijn werk op de receptie. We hebben heel hard gelachen met een collega die niets anders deed dan stoefen. Eigenlijk wel uitgelachen, ja. Maar ze was zelfs aan het uitbeelden hoeveel sms-jes ze op oudejaarsnacht had gekregen. Om daarna doodleuk te bekennen dat ze er geen enkel teruggestuurd had.

Mijn hoofd loopt om. Ik ben in de war. Van het onverwachte aspect van bovenstaand e-mailtje. Of waarvoor bloggen allemaal niet goed is.

Ik ga naar het buitenland met iemand die zijn naam hier voorlopig niet wil zien. Ik versta dat wel. Sommigen vinden het niet intellectueel correct om op mijn blog te komen.

Het is wel slechts naar Rotterdam, maar buitenland is buitenland. Toch?

Gisteren gelezen, vandaag nog weten

Ik zap van blog tot blog. Duizenden lettertjes op het scherm. En ik wil het allemaal lezen. Leesvoer stilt de leeshonger. Al dan niet genapeerd met een sausje van beeldmateriaal.

Heel soms voel ik me een indringer. Door onverwachte ontroering. Als een bal die je raakt. Of zoals de klets van het water op je schedel wanneer je het zwembad induikt. Gisteren las ik een postje over een zieke zoon.

Op het eerste zicht niet zo bijzonder, behalve dan dat een ziek kind per definitie zielig is. Ik las wel vaker over kinderziekten. Maar op mama-kinder-blogs. Waar het geen verrassing is. Het zijn moeders die dagelijks vertellen over het wel en wee met erg jonge kinderen. Baby's, peuters, kleuters. En tja, kleintjes zijn regelmatig ziek.

Hier was geen mama aan het woord. Bij nader inzien ging het ook niet over een kleuter maar iemand van een paar maatjes groter. Zouden dat twee redenen zijn waarom ik de warme bezorgdheid van de schrijver zoveel meer pakkend vond?

Ken uw Pappenheimers

Meedoen met de Pappenheimers is geen kwestie van geluk hebben. Het is behoorlijk moeilijk om binnen te geraken.

Anderhalf jaar geleden was ik geselecteerd voor de eerste ronde. Samen met ongeveer 1000 anderen. Het kunnen er ook 800 geweest zijn. Ons ma en ik mochten onze kans wagen in een soort kasteeltje in Kraainem.
Onder wakend oog - niet spieken! - van Erik hemzelf. Bescheiden en sympathiek, dat zal mij altijd bijblijven. Helaas, de vragen waren te talrijk en de tijd te kort. Hoe heette het zwaard van Koning Arthur? Excalibur, dat wist ik wel. Ook de vragen over Lernaut en Hauspie. Zelfs de worteltrekking. Maar welke 47-jarige er in Engeland van haar paard gedonderd was, daarvoor moest ik passen. Madonna was het antwoord. De voetbalvraag kan ik me zelfs niet meer herinneren.

Wie niet waagt, niet wint natuurlijk. Toch, de opwinding en stress zijn niet te onderschatten.

Dus: van mij geen slecht woord over Peter. Zondag moest Peter in de ultieme ronde nog 3 vragen correct beantwoorden voor de vissersboertjes Tom en Sam. Zo dicht zaten ze bij de overwinning. €9400. Het mocht niet zijn.

Peter lijkt mij zo'n toffe ket. Hij zal zeker niet uit wraak het niet weten van de antwoorden geveinsd hebben. Wraak omdat de vissers afkeurend hadden gereageerd toen Peter even daarvoor verkondigd had dat hij zich als de derde broer in het team voelde. Ze waren resoluut afstand gaan creëren. Zo van 'kom niet te dicht bij ons'. Neen, dat zou Peter niet doen.

Eerste reeks ontgoochelingen 2008

Denk nu niet dat ik het hier zal hebben over de wereld-actualiteit. Die ontgoochelt altijd. Nog steeds. En hoe ouder ik word, hoe minder hoop dat het ooit beter wordt.

Het gaat over ontgoochelingen op micro-niveau. Mij dus. Mijn Goede Voornemens zijn al voor 75% om zeep.

1. Op oudere leeftijd ben ik beginnen roken. Lichtblauwe Camel. Het begon met het simultaan paffen van 2 stuks en de voorlopige tussenstand is 5 per dag. Niet in één keer. Het staat nochtans op de verpakking. Fumer tue. Iedereen weet het. Ik ook.


2. Ik ben nochtans niet in positie maar wanneer ik me slecht voel, eet ik achtereenvolgens een Mars Delight, een Twix, een Leo Go, een klein handjevol Smurfensnoep, een gewone Mars en het rijtje kan uitbreiden. Enkel in miniversies, maar toch. Aangelengd met sloten koffie.


3. Niet van toepassing. Dit is dus de resterende 25%.


4. Ik laat justmendal niets los. Integendeel. Ik heb me nog nooit zo vastgeklampt. Stress op het werk. Ronny. Allesverterende innerlijke woede die mij consumeert en de calorieverhoging door item 2 tot een nul-operatie herleidt. De eenzaamheid als alleenstaande, laaggeschoolde dertig-plus moeder. De compensatie online. De confrontatie met mijn naakte zelf als ik 's avonds mijn Appeltje laat sluimeren. De pc, mijn beste vriend. Zou het geen tijd zijn om eens iets anders aan te raken dan muis en klavier?

Geen zelfmedelijden in je blog stoppen, zei Christophe. Dat gaat je alleen maar lezers kosten. Maar het is mijn blog.
Maar ik zou mezelf niet zijn als ik bij de pakken bleef zitten. Ik zou kunnen sporten, maar poetsen is al een vrij fysieke bezigheid. Vond ik altijd. Misschien toch eens informeren naar die buikdanslessen.

Waarom? Daarom!

Britney op stap met ons ma. Ik kon niet mee want ik had toegezegd om een dagje voor Spic en Span te zorgen. Ik zal het geweten hebben…
Ze bekokstoven het kattenkwaad onder je ogen en je trapt er recht in. Zo speelden ze schijnbaar onschuldig van schooltje. Span was de juf en Spic en Kevin waren de klas. Op het eerste zicht een schattig tafereeltje dus ik begon de stapel was die hun moeder had meegebracht te strijken. Een welkome schnabbel.
Ineens hoorde ik Spic kijven. Stout hondje. Jij moet zwijgen!
Kevin hangde vol plakband. Omdat hij weigerde te zwijgen en niet in de hoek bleef staan, hadden ze geprobeerd zijn muil dicht te plakken. Een halve rol tape, meer naast dan op zijn mond.
Ik dacht dat ik ging ontploffen van woede, zette het strijkijzer opzij en stapte op hen af. Ik ging op mijn knieën zitten zodat we dezelfde ooghoogte zouden hebben voor een verhelderende preek, gevolgd door een gepaste straf.
Vier hemelsblauwe grote ogen keken mij doordringend aan. Twee engelenneusjes van bleek porselein. Ik begon aan mijn uitleg en keek Span diep in de ogen. Maar zij keek nog dieper terug. Tot in mijn ziel. Ze legde haar poezelige handje op mijn wang. Het kleutervet vormde putjes rond de knokels. Een warm handpalmpje zo zacht als de kussentjes van een jonge kattenpoot. Ze geurde naar kinderparfum. Boterham en Chocolade.
Ze bleef kijken en toen zei ze bezorgd als een poppenmoeder dat ik niet triestig moest zijn. Ik werd overspoeld door een zee van liefde en gemis. Zo blauw en diep als haar heldere ogen. Een krop in mijn keel. Mijn kaken stevig op elkaar. Mijn neus en ogen prikten alsof ik teveel mosterd op had.
Jullie mogen dit nooit meer doen, fluisterde ik en gaf Span een kusje tussen haar wenkbrauwen. Een plekje zo zacht als zomerse perzik.

De wereld is een vampier

Ik ben in blijde verwachting van het nieuwe televisieproject van de bijzitter van Peter.
De slagzin klinkt alvast veel belovend:

Dit programma betekent evenveel als wat Jimi Hendrix betekende voor de klarinet of Jan Decleir voor de gastronomie: niets!

Met Sofie als nieuwsanker. Pfjoew. Wat een carrière-boost! Van radionieuwsmeisje tot opvolgster van Martine Tanghe. Ik ben al plaatsvervangend zenuwachtig. Het heet Spank of zoiets.
Vanavond om 20 voor 9 wordt het in de ether geworpen. U kijkt toch ook?

Stadslegende weerlegd

Wanneer je een kwakkel lang herhaalt, verhoog je zijn waarheidsgehalte. Zeker als er nooit een tegenbeweging volgt. Dan zal het wel zo zijn. Waar rook is, is vuur. Waar veel vuur is, een bosbrand.

In de vakliteratuur las ik dat Christophe een vrouw en kinderen had. Doink! Deze outing staat in schril contrast tot mijn perceptie hieromtrent. Een beeld dat voor de volle pot door Peter werd gevormd. Door Peters lange termijn grolletjes was ik er namelijk heilig van overtuigd dat Lambi Bambi de notoire huishomo van de radio was. Hun eigen Mikatje dat kirrend in de wandelgangen over dikke vrouwen zong. Geef mij maar dat Grace Kelly-lied.

De man zijn geaardheid zal mij worst wezen. Leve de diversiteit! Maar ik ben er wel van gepakt dat ik erin gelopen was. De soms flinterdunne grens tussen een ludiek graptje en pesterijen op het werk werd volgens mijn waarnemingen niet overschreden. Dat durf ik voorzichtig stellen. Alhoewel. We zullen wellicht nooit kunnen achterhalen of de betrokkene al dan niet emotionele schade geleden heeft. Of dat hier sprake is van een weldoordachte marketingtechniek om via radiobeleving de luistercijfers op te krikken.

Hoe zou het nog zijn met...

Hij is een online encyclopedie aan het schrijven.

Ultimatum

Ik rommelde in een van de vele schoendozen waarin ik papieren herinneringen bewaar. Kaartjes, toegangsticketjes, een verdwaalde foto, allemaal snippers uit het verleden. Mijn verleden. Dat soms, heel even of iets langer door anderen werd gekruist.

Ik vond een bemokkeld papiertje. Van ergens in de jaren 90. Ik moest het aan haar moeder bezorgen, maar verloor het briefje uit het oog. Zij was een meisje uit Boutersem. Ze had net een abortus achter de rug. Ze was een geval van waanzin. Haar naam was Pauline en ze leefde in een boom. Het betrof een papiertje met volgende woorden op:

ultimatum

ik wil kraken

kinderen maken

als je me dwingt

terwijl je koffie drinkt

en niet wil horen

wat ik heb verloren

levenslust

Ik weet niet wat er van haar geworden is. Of ze fatsoenlijk terecht gekomen is. Misschien heeft ze een huisje, tuintje, boompje. Of stond ze deze ochtend in de metro speed te spuiten? Ver weg van de wereld maar wel midden in een stinkende, klaarverlichte gang. Voorbij gelopen door honderden pendelaars. Die zich afvroegen waarom ze in godsnaam zo nodig op die plaats met blote naald een geschikt plekje moest zoeken in de binnenkant van haar grauwe elleboog. Vol schurft en wie weet wat nog allemaal. Ze stond in hun weg. Op hun pad. Ze hoopten dat ze er de naald snel induwde zodat ze hen niet per ongelukt prikte. Stel je voor. Boos of vol medelijden om de confrontatie met de uitwerpselen van de maatschappij. Waarom scoorde ze godverdomme niet in een donker plekje? Zodat niemand het hoefde te zien?

Of misschien wandelt ze op dit ogenblik op het strand van Koksijde. Zwijgend. De zeewind trotserend. Arm in arm met haar moeder. En heel misschien met een hondje dat blaft tegen de plagerige golven.

Mitraillette Kefta

Christophe was terug uit kerstverlof. Tien dagen gaan snowboarden met 3 kameraden. Misschien heeft hij wel Smetty gekruist? Wie zal het zeggen?
Hoedanook, hij nodigde mij uit om samen een mitraillette kefta te gaan eten. Chez Momo. Hij had namelijk iets te vertellen.

In gedachten hoorde ik hem al zeggen hoe positief verwonderd hij was over de evolutie van mijn blog. Hij had in den beginne namelijk voorspeld dat ik zo goed als geen bezoekers zou hebben. Zo een beetje om mij de teleurstelling te besparen. Hij zei dat als je niemand had om mee te netwerken, niemand ooit je blog zou gaan lezen. Dat als ik in het echte leven niet bij Jan en Alleman zou rondstrooien dat men alstublieft eens moest gaan loeren, het een eenzame bedoening zou blijven. Hewel, Christophe is de enige die ik in real life ken die al op mijn blog gekomen is. Alle anderen ken ik van haar noch pluim.

Maar het woord blog is tussen het brood en de frieten niet gevallen. Hij vertelde namelijk iets dat ik hier in 4 alinea's had neergeschreven, maar bij nader inzien geschrapt heb. Kwestie van Christophe niet voor schut te zetten. Toeme toch, het was wel sappig.

Sollen met de soldekes

Britney had gisteren goesting om te gaan shoppen. Ze maakte dit op volgende wijze kenbaar: "Mama, zouden we niet een keer naar de Solden gaan? Dat moet een wreed toffe winkel zijn want iedereen gaat er."
Huh? Mijn dochterlief is duidelijk nog niet ingewijd in het shoppen. Houden zo!

"Maar lieveke, toch," zei ik. "We hebben niets nodig?"
De wijsheid dat een vrouw nooit genoeg kledij of schoenen kan hebben, hou ik zo lang het kan voor mezelf. Want wie gaat dat betalen? Al die modegrillen? En dan boterhammen met confituur eten zeker?

"Maar Kevin kan een nieuw frakske of zo gebruiken."
Dat is waar. Het koordje waarmee zijn huidig jasje aan zijn staart vasthangt is ei zo na niet meer proper te krijgen. Ik zal er geen tekeningetje bij maken, maar elk hondenbaasje zal begrijpen wat ik bedoel.

In de hondenboetiek vonden we geen jasjes in de uitverkoop en gezien de hoge prijzen besloten toch nog even te roeien met de riemen die we hadden. Maar we lieten ons wel verleiden tot dit. Een koopje aan 70% korting. En geen kat op straat die weet dat Kevin eigenlijk een reutje is.

Het boodschappenlijstje

-dring-dring-dring...-

R: -Georgina, ik heb slecht nieuws.

Doodse stilte. Ik voelde me draaien en zocht houvast om te leunen.

G: -Oei, ik hoop dat het niet té erg is?

R: -Toch wel.

G: -Wat is er gebeurd? Zeg iets!

R: -Op het boodschappenlijstje...

Wat begint Ronny nu over een boodschappenlijstje te lullen als er iets ergs gebeurd is???

R: -...stond: 9 sinaasappelen. Je hebt er 12 gekocht. Dat zijn er 3 te veel.

G: -Ja maar, dat is toch geen probleem. Ik zal er volgende week 3 minder kopen.

R: -Dat is wel een probleem. Jij vraagt privileges.

G: -Ja maar, ik dacht dat het geen kwaad zou kunnen.

R: -Je kan toch lezen? Er stond NEGEN sinaasappels.

Afwachtende stilte.

G: -Als dit werkelijk een probleem vormt, dan zal ik dit nooit meer doen.

Afwachtende stilte.

G: -Het spijt me dat ik problemen veroorzaakt heb. Bedankt voor je telefoontje en tot later.

Alle vrouwen liegen altijd

Gisterenavond wou ik net beginnen bloggen over de nieuwjaarskussen op het werk. Ze zijn niet welkom. Of het hangt ervan af wie ze geeft. Sommigen verdenk ik ervan een jaar lang te wachten tot het Nieuwjaar geweest is om vervolgens toe te slaan. Tot hier het gezoen.
Mijn lodderig oog viel namelijk op mijn Eye-tv waar Jean-Paul, de slimste Jezus-lookalike van ons land een praatje kwam maken over de logica zelve. Het werd nog beter toen Lieven Scheire zijn opwachting maakte. Deze slimmerik gelooft in wat ik al sinds ik het mij kan herinneren, verkondig. We zijn niet alleen in het heelal. Dat wist ik reeds toen ik als vierjarige veroordeeld werd tot levenslang fanschap van Dr. Who. Misschien is het tijd om mijn verbale fixatie op Peter Van de Veire te heroriënteren en in de richting van deze fysicus te mikken. Wiskunde en fysica zijn namelijk vreselijk sexy, zeker als ze verkocht worden door frisse verschijningen. Het bewijs van deze stelling zit logisch in elkaar:

Wiskunde zorgt voor structuur.
Structuur leidt tot veiligheid en controleerbaarheid.
Dit neemt op zijn beurt allerlei angsten weg.
Een reductie van angsten, stimuleert het zelfvertrouwen.
Positieve gevoelens ontwikkelen zich.
De uitstraling stijgt exponentieel.
Zodoende zijn alle basisvoorwaarden om de eigenschap ‘sexy’ te genereren vervuld.

Helaas werd mijn enthousiasme brutaal gefnuikt door de niet zo blijde inkomst van Patrick. Je hebt Patricks in alle maten en kleuren, maar dit exemplaar sprak boekdelen. De wereld is om zeep. Punt. Ik zondigde zowaar aan mij eerste voornemen voor 2008 en stak prompt 2 sigaretten op.
Terwijl Patrick van kwaad naar erger uiteenzette hoe een fatale zonne-uitbarsting op 20 december 2012 onze planeet zal toetakelen, hoopte ik op een geruststellend weerwoord van Lieven. Dat tegen dan interplanetaire uitwisselingen met buitenaardse beschavingen alternatieven zal bieden. Maar zowel Lieven als JP hadden er geen woorden voor.
Een Overlevingsgroep met hoogstens 5 000 uitverkorenen zullen zich in bunkers in het Afrikaans hooggebergte verschuilen.
Maar ik sluit me liever aan bij de REM-groep. Terwijl de aardkorst openscheurt en het overkokende magma opwaarts spuit, zal ik even dapper zijn als de halfling die de ring in het kolkende lava van de Doemberg in Mordor wierp. Uit volle borst zal ik als een gekkin zingen: ”Dit is het einde van de wereld en je weet het. En ik voel me geweldig!” Tegelijk zal ik hopen dat ik op het allerlaatste nippertje upgebeamed word door Scotty.

Konijnenvrees

Britney won een zwart dwergkonijn door een weddenschap. Wat mij betreft, niet grace à. Eerder a cause de.

Ze volgden basket op tv en Stacy was aan het dwepen met de NBA. Alsof zij er alles over wist. En dat die zwarte spelers hypercool waren. Toen zei Britney dat haar papa ook een afro-Amerikaan was. "Nietes, je liegt, dat was een gewone neger," zei Stacy een tikkeltje jaloers. Mijn dochter werd emotioneel en furieus.
Ze vroeg: "Wedden van wel? Voor een zwart dwergkonijn?" Deal.

Ze surften naar Wikipedia en Stacy moest haar ongelijk toegeven. Bijgevolg woont er nu een knaagdier in Britney's kamer. Proper vind ik dat niet. Ze noemt hem Sirius Zwart, naar een of andere filmster. Hmm, mij lijkt hij verdacht veel op Robbie Konijn alias Ronny op de chat. Even navragen wie een receptje heeft voor dwergkonijn. Mijn gezin is immers te klein voor groot konijn met pruimen.

Wat zegt men op een dag als vandaag?

Alles wat je elkaar kan wensen valt toch onder het containerbegrip 'Geluk'? Of niet soms?
Goede voornemens zouden daarbij moeten helpen. Ze effenen het pad naar het geluk. Ehum. Als ze niet al na drie dagen één voor één van tafel worden geveegd.
Dit zijn mijn beloften aan mezelf:

• niet beginnen roken
• minder brol eten
• neen durven zeggen
• loslaten

Vreemd eigenlijk dat die goede voornemens
meestal louter egoïstisch zijn.
Of is het bij u anders?
Moet ik mij nu schuldig voelen?