18.11.08

Waar is mijn jeugd gebleven?

Mijn jeugd heb ik in een kartonnen doos gestopt. Een pamperdoos. Goed vol maar alles zit toch niet in meer dan één doos. Met een rode alcoholstift schreef ik JEUGD op de zijkanten. Een nieuwe tag. Voor het pre-digitaal tijdperk.
Verjaardagskaarten. Heel veel kaartjes van UM met wijze spreuken. Dat was dik de mode in de jaren '80. Nooit een verjaardags-sms of Facebook-felicitatie. Via allerlei kanalen kreeg je tastbare gelukswensen.
Zeker 500 brieven. Van schoolvriendinnen, familieleden en ex-liefjes. Alles heb ik gespaard. (Zou mijn penvriendin Adèle uit Kameroun waarmee ik 20 jaar geleden correspondeerde nog leven? Of Annie uit Quebec? Ik vind hen niet via Google of op Facebook. Betekent dit dat ze niet meer bestaan?)
Dagboeken. Vooral van mezelf maar ook exemplaren van vrienden die mij hun dagboek schonken. Bloggen avant la lettre? Allemaal handgeschreven! Echt antiek... Honderden foto's. Krantenknipsels. Namen, gebeurtenissen en emoties die ik vergeten was. Tienduizend herinneringen schoten me te binnen. Papiertjes, kattebelletjes. Al mijn folders floepten open. Elke file passeerde de revue. 
Een hele dag ben ik bezig geweest. Veel herlezen. Bijna moeten huilen. Ik was echt geen gemakkelijke dochter. Het is alsof ik nu pas de wanhoop van mijn ouders begrijp. Mijn vader ondertekende elke brief met 'Ik zie je graag.' Ik was vergeten dat hij mij zoveel brieven had geschreven. Zoiets belangrijks wist ik niet meer. Ik dacht dat hij mij nooit met de letterlijke woorden had laten weten dat hij me graag zag. Stom van mij.
Om een of andere reden had ik het bekijken van die dingen jaren uitgesteld. Alsof ik er een beetje schrik van had.
Waar is uw jeugd gebleven? Ook in dozen? Op zolder? Of heb je simpelweg alles weggegooid?

7 opmerkingen:

Mistsluier zei

Net als de jouwe, veilig opgeborgen, in dozen, mijn oude boekentas...

Ik ben ook op zoek gegaan naar alle afzenders van die oude brieven...geen enkele teruggevonden. Ik vraag me ook soms af wat van hen geworden is.

elke zei

Ik voel mij meestal nog jeugdig. Tot ik opeens mijn 'grote' kinderen zie en mijn leeftijd in cijfers zie staan. Dan is het altijd nog schrikken.
Ik heb niet veel meer van vroeger. Meest foto's en herinneringen...

Els zei

In dozen, in een rood dagboek, ergens achtergelaten, in mijn geheugen, in de babbels met mijn vrienden, in de ogen van mijn dochter.

vallalar zei

Na 15 keer verhuizen alles tot de essentie teruggebracht : foto's en wat babyspullen van mijn kinderen.

Daniel zei

Net vóór de grote verhuis, toen ik op school zat, heeft mijn moeder heel mijn papieren jeugd weggegooid. Elk woord telt hier. Jeugd. Op. Papier. Weggegooid. Maar. Niet. De. Herinnering. Eraan.

Aïda zei

Alle dagboeken (veel en dik wegens kostschoolmeisje) weggegooid. Het heden is al lastig genoeg. Die triestige puberjaren hoef ik niet nog eens te herbeleven.

Ik kijk ook zelden naar foto's. Ik moet ze maar uit een schuifje uit mijn hoofd halen. En dan bedoel ik echt "de foto". Met veel meer er bij.

zapnimf zei

Dit zit nog steeds in mij!