11.11.08

De aanhouder wint

Ik had ons ma beloofd dat ik bij die zielenknijper zou gaan. Maar dat ik gewillig zou zijn, daarover had ik geen beloftes afgelegd. Volhardend als ik ben, ging ik eenvoudigweg geen woord tegen dat mens zeggen. Eens kijken hoe lang dat spelletje zou duren.
Die zakdoekendoos was er voor mij zwaar over. Met name het rieten omhulsel rond het karton wekte mijn argwaan en in mijn gedachten stuurde ik mevrouw de gediplomeerde psy naar de jungle. Als ze natuurlijke materialen prefereerde dat ze dan maar eens in de jungle haar kans ging wagen! Brulapen en papegaaien zaten vast meer dan mij op haar gezwans te wachten.
Dus ik ging op consultatie maar negeerde haar uitgestoken hand en zweeg. Een halfuur, een uur. De volgende afspraak opnieuw. Ik hield mijn lippen stijf op elkaar, keek dwars door haar heen en probeerde haar als dusdanig te vellen. Mijn stilzwijgen bracht haar echter niet van haar stuk. Ze zei rustig dat het goed was dat ik mij aan de belofte hield om bij haar te komen en dat ik mijn tijd moest nemen om aan het concept van professionele hulpverlening te wennen.
Tijdens de derde beurt dacht ik dat mijn zege binnen was. Dat ze mij als hopeloos tegendraads geval zou klasseren en het verderzetten van de therapie zou afraden. Tot ze na een kwartier stilte vroeg of ik een nieuw Maltezerke wou. Haar schoonzus had een nestje. Het was niet zozeer de vraag zelf doch de bewegingen die haar wenkbrauwen hadden gemaakt, die mij van slag brachten. Haar gezicht straalde een oprechte zachtheid uit. Zo intens dat ik een ondraaglijke pijn voelde. In elke vezel.
Ik sloot mijn ogen, probeerde mijn mondhoeken in bedwang te houden maar ik kon de tranen niet stoppen. Een schaamtelijke waterval. Een onbehaaglijke zondvloed. Alles stroomde eruit en ik greep naar de zakdoekjes. Ik snotterde, snoot en depte tranen. De psy stelde geen vragen en liet mij begaan. 
Mijn vierde bezoek zat barstensvol informatie voor haar. Alsof ik de verloren raadplegingen wou inhalen. Ik had op voorhand een schema gemaakt. Van alles wat mij dwars zat. Ik had niets meer te verliezen en besefte dat het niet volstond om het ongelukkig zijn, beu te zijn maar dat ik stappen zou moeten ondernemen. Dat ik alle hulp gretig moest aanvaarden maar zelf uit mijn kot komen. Dat niemand het in mij plaats zou kunnen doen.

3 opmerkingen:

elke zei

Allé, nogal een geluk dat die zakdoekskes er stonden dus...
Vol spanning kijken wij uit naar het vervolg!

Daniel zei

"Zielenknijper", ik vind dat nu zo'n verschrikkelijk aftands woord he! Daar moet toch eens dringend een ander woord voor gevonden worden. "Goedgevoelfacilitator"?
Overigens mijn complimenten! Zielenknijper is inderdaad met -n.

zapnimf zei

Hoezo? Wat complimenten?
Schrijf je anders nooit tussen-n'en? Duh-uh! En aap is met twee a's.