28.11.08

De keuze voor het kleinste kwaad


Toen ik een onwetende tiener was, zag ik een film met scènes die me jaren bleven achtervolgen. Ik denk dat het de Leeuw van Vlaanderen was, maar ik durf er mijn hoofd niet op te verwedden.
Woeste, bloeddorstige soldaten moordden erop los. Een moeder vluchtte met haar dochter naar de hooizolder. In de hoop om niet gevonden en gespaard te worden. Ze zaten als ratten in de val. Het duurde niet lang of de soldaten kwamen eraan. Geen enkele uitweg. Uit wanhoop en liefde voor haar kind, nam de moeder het zwaard en doodde haar dochter. Om haar van een brutale verkrachtingsdood te vrijwaren.
Ik ben daar lang niet goed van geweest. Het duurde enkele jaren voor ik begreep waarom de moeder dit gedaan had. De keuze van het kleinste kwaad.
Sinds enkele dagen denk ik heel vaak aan die scène. Als mijn gedachten afdwalen naar Congo. Of ginder moeders zijn die hetzelfde doen als in die film uit de Middeleeuwen. Verandert er nu nooit iets? L' Histoire se répète? 

Voor mij een crème brulée graag!

Ben ik nu ook gevaarlijk? (Lees: ik wil ook graag meespelen en gevaarlijk zijn.)
Ik noem geen namen, kwestie van een potentieel ontslag in de kiem te smoren.

26.11.08

Hoe blijf je overeind als de wereld je overweldigt - deel 1

Vijftien tot twintig procent van de mensen zijn hoogsensitief. Dat beweert universitair docent psychologie Elaine Aron. Zij specialiseerde zich in het onderzoek naar hoogsensitiviteit. 
Maar wat betekent dat nu? Is dit een zoveelste modewoord? Een etiketje? Na de ADHD, nu ook de HSP?
Hoogsensitieve personen (HSP) nemen erg veel in zich op. Subtiele signalen die anderen niet oppikken. Wat anderen als normaal beschouwen, kan hen overprikkelen en daardoor een grote bron van stress vormen. 
Hiermee is het negatieve aspect kort samengevat. Het gaat over zintuigelijke en fysieke maar ook emotionele prikkels en nieuwe (sociale) situaties die je danig overweldigen. Zo kan je heel gevoelig zijn voor licht. Of voor bepaalde voedingsstoffen zonder dat er sprake is van een allergie. Of heel snel van je stuk gebracht worden. Niet naar het journaal kunnen kijken omdat je de ellende absorbeert. Humeuren en negatieve stemmingen zo sterk aanvoelen dat wanneer je 's morgens je kinderen naar school brengt en andere ouders tegenkomt, je energie helemaal op is. Of zodanig de behoeften van anderen op de eerste plaats zetten dat je jezelf wegcijfert.  Je kan hoogsensitief zijn op meerdere vlakken, maar evengoed voornamelijk op sociaal-emotioneel gebied.
Het is niet alleen kommer en kwel. Anderzijds kan je dankzij hoogsensitiviteit dieper ontroerd geraken door de schoonheid van mensen, natuur, muziek of beeldende kunst. Of iets lekkers veel intenser proeven. Vriendschap en liefde warmer beleven. Hoewel dat laatste voorbeeld een mes is dat aan twee kanten snijdt. Verlies en verdriet kunnen des te ondraaglijk zijn. 
Velen beseffen niet dat ze hoogsensitief zijn. Misschien omdat de eigenschap hun dagelijkse leven niet drastisch belemmert? Toch zijn er HSP die op verschillende vlakken zo sensitief zijn, dat ze moeilijk kunnen functioneren op professioneel niveau of in een gezin. En zich bovendien schamen omdat ze voelen dat ze lastig, moeilijk of veeleisend zijn. Deze situatie kan soms jaren aanslepen zonder ooit over hoogsensitiviteit gehoord te hebben. Sommigen denken van zichzelf dat ze onbekwaam of gek zijn. In bepaalde gevallen ben je er zo uitgeput van dat je depressief wordt.
Erkennen dat je hoogsensitief bent, kan al een hele grote eerste stap betekenen. Het kan enorm veel zaken waarmee je worstelde verklaren. Voor jezelf en voor je omgeving.

24.11.08

Over Assepoester en ICT

Een receptie op het werk. Op een maandagavond. Een honderdtal collega's van verschillende afdelingen kronkelen door elkaar. Een hindernissen parcours met enkele mensen die je liever niet ziet. Zoeken naar die ene collega die je al te lang niet meer zag. Mensen met wie je al lang eens had moeten afspreken. Slalommen met een omhooggestoken glas in de hand. Opgepast voor de juffrouw met dienblad vol drankjes! Hopen dat de platteau met broodjes nog eens langskomt. Gelach. Gesticulerende armen en handen. Het geheel lijkt wel een mierennest op de kermis.
Ik maak een praatje met een collega uit een andere afdeling. Over lopen en zo. Eén van zijn collega's komt erbij en gebruikt een openingszin die ik nog niet eerder hoorde: "Hier zie, ééntje van de cyberella's van afdeling X!" 
Dus zo is het dat ze ons noemen. Het kon erger. Het heeft wel iets.

En bij jou op het werk? Zijn er ook bijnamen voor bepaalde (groepjes) collega's?

22.11.08

Tofu met groene groenten

Nodig:
  • 200 gr tofu
  • 250 gr volkoren pasta
  • olijfolie, peper, kruiden en specerijen naar keuze, milde sojasaus
  • 1 grote groene courgette
  • 1 groene paprika
  • 2 eetlepels geroosterde pompoenpitten
  • 1 eetlepel pijnboompitten
  • 5 eetlepels fijngehakte peterselie
Vooraf:
  • Snijd de courgette en paprika in kleine blokjes 'julienne'
  • Snijd de tofu in kleine blokjes en leg ze in een marinade van 1 el olijfolie, 5 el sojasaus, 5 draaien van de pepermolen en water
Een kwartier voor je wil eten:
  • Kook de pasta beetgaar
  • Giet de tofu in een vergiet en roerbak de gemarineerde tofu in 1 el olijfolie
  • Roerbak de groenten in 1 el olijfolie (in een andere pan) gedurende 5 minuten
  • Voeg op het einde de pompoenpitten, pijnboompitten en peterselie toe. Peper en zout naar believen.
Smakelijk! Vergeet niet om traag te eten...
Wijntip: 1 glas Petit Chablis en veel water drinken...
Maar, hey, als je gewicht moet verliezen: knip de wijn weg en eet met mate...
De vermelde hoeveelheden volstaan voor 2 modale eters of 3 kleine eters. Maar weet je wat ik doe? Ik bewaar de helft voor de day after.

Dit is de eerste post in de reeks "Gezond eten is eenvoudig en lekker".

18.11.08

Waar is mijn jeugd gebleven?

Mijn jeugd heb ik in een kartonnen doos gestopt. Een pamperdoos. Goed vol maar alles zit toch niet in meer dan één doos. Met een rode alcoholstift schreef ik JEUGD op de zijkanten. Een nieuwe tag. Voor het pre-digitaal tijdperk.
Verjaardagskaarten. Heel veel kaartjes van UM met wijze spreuken. Dat was dik de mode in de jaren '80. Nooit een verjaardags-sms of Facebook-felicitatie. Via allerlei kanalen kreeg je tastbare gelukswensen.
Zeker 500 brieven. Van schoolvriendinnen, familieleden en ex-liefjes. Alles heb ik gespaard. (Zou mijn penvriendin Adèle uit Kameroun waarmee ik 20 jaar geleden correspondeerde nog leven? Of Annie uit Quebec? Ik vind hen niet via Google of op Facebook. Betekent dit dat ze niet meer bestaan?)
Dagboeken. Vooral van mezelf maar ook exemplaren van vrienden die mij hun dagboek schonken. Bloggen avant la lettre? Allemaal handgeschreven! Echt antiek... Honderden foto's. Krantenknipsels. Namen, gebeurtenissen en emoties die ik vergeten was. Tienduizend herinneringen schoten me te binnen. Papiertjes, kattebelletjes. Al mijn folders floepten open. Elke file passeerde de revue. 
Een hele dag ben ik bezig geweest. Veel herlezen. Bijna moeten huilen. Ik was echt geen gemakkelijke dochter. Het is alsof ik nu pas de wanhoop van mijn ouders begrijp. Mijn vader ondertekende elke brief met 'Ik zie je graag.' Ik was vergeten dat hij mij zoveel brieven had geschreven. Zoiets belangrijks wist ik niet meer. Ik dacht dat hij mij nooit met de letterlijke woorden had laten weten dat hij me graag zag. Stom van mij.
Om een of andere reden had ik het bekijken van die dingen jaren uitgesteld. Alsof ik er een beetje schrik van had.
Waar is uw jeugd gebleven? Ook in dozen? Op zolder? Of heb je simpelweg alles weggegooid?

17.11.08

Concept modificatie


"Waarom kan jij nu eens nooit normaal doen?" vroeg ons ma zonder irritatie doch gelaten.
"Ik ben veranderd. Ik verander elke dag. Alles is onderhevig aan verandering. Constant."
Ons ma zuchtte : "We zullen wel zien. Houd je goed en doe geen domme dingen."
"Nee, mama. Dag mama." Ik klikte op de knop met het rode telefoontje, hoorde het slikkend geluid en klikte op stop Skype.

16.11.08

Is Akismet een reden om naar WP over te stappen?

Ter aanvulling op de vorige post... Als je een Wordpress blog hebt, hoef je in principe geen woordverificatie aan je feedback gevende lezers op te dringen want dan zou je Akismet moeten hebben. 
Akismet is een spamfilter die Wordpress zelf ontwikkelde. De reacties op alle WP-blogs worden vergeleken en als er een spammer gedetecteerd wordt, geraakt hij niet door de filter. Eigenlijk zou ik het eens moeten testen en straks op pakweg 100 Wordpress blogs gaan reageren met de tekstregel "Klik hier voor de weg naar de Waarheid". Onder "hier" steekt dan een hyperlink naar mijn eigen blog of malafide website. (Foute trigger? Ik kreeg nog nooit een spam boodschapje dat mij echt verleidde om te gaan klikken. Zou iemand ooit al eens gaan kijken zijn bij die spam-pipo's? Wat drijft die mensen? Een beetje lol trappen? Digitale lelijke graffiti?)
Bon, zou Akismet mij tegenhouden? Zo ja, wanneer weet het programma dan dat het spam is? Na de derde identieke comment? De 10de? Of moet ik vuile woorden in mijn comment stoppen opdat de filter zou werken? Gaat hij er dan ook voor zorgen dat ik vanaf mijn IP-adres nooit meer kan commentaar spuien op een Wordpress-blog? 
Ik zal het maar niet riskeren. Want als ik wel doorgelaten word, maak ik mijn blog bewust belachelijk. Netjes is anders. Ga dan maar eens uitleggen dat het maar om te testen was en dat die weg naar de Waarheid om te lachen was...
Ach, zou er eigenlijk iemand van wakker liggen, van woordverificaties en blogspam? Ik voeg voor de veiligheid volgende taak met prioriteit 3 toe aan mijn RTM: "Blogger vragen om alternatief op Akismet, kwestie van concurrentieel te blijven en geen marktaandeel te verliezen".
En als hier nu iemand reageert die aantoont hoe ik op een Blogger-blog Akismet of een alternatief kan instellen, dan kan ik dit hangend item klasseren.

Spam issues

In wat voor tijden leven wij? Dat wij godverdomse dagen tijd moeten verspillen met woordverificatie ter bescherming tegen spamaanvallen op onze blogs? Een half jaar geleden was dat niet nodig, toch? Dan was je een nitwit als je je lezers dwong om gekke lettercombinaties in te tikken om hun reactie te verzegelen. Maar ondertussen... ploegen we verder met de riemen die we hebben.
Ondertussen zag ik bij dit virtueel maatje dat het bij Wordpress niet beter is... Het is niet enkel Bloggers probleem.

14.11.08

Run on Windows

Supertomaat stuurde mij deze korte video door. Waarvoor dank. Die mens 
stimuleert mij telkens opnieuw. Voor vernieuwing. Trekt mij altijd over de 
streep. Genre duwtje in de rug. 
Ik vind het gecustomizede Matrix-verhaaltje schitterend maar besef dat ik
alweer in een niche bezig ben. Echt waar, ik doe het er niet om.
De kans is trouwens groot dat dit filmpje al eeuwen geleden de ronde deed in
Geek-land. Tik mij dus gerust op de vingers. Voel u vrij.

13.11.08

Dienstmededeling - The new Georgina

Ik heb het zo wat gehad met deze blog. Ik bedoel: ontkennen dit het Georgina concept een rommeltje geworden is, zou de waarheid oneer aandoen zijn. Ik ben koppig, volhardend, niet te overtuigen en wil alles op mijn eigen manier doen. Proberen. Experimenteren. Vooral niet luisteren naar mensen met meer ervaring. Als ik iets niet zelf ondervind, dan geloof ik het niet. Als jij mij zegt dat ik het vooral niet zo moet doen, dan doe ik het zo.  Men zei dat ik moest voortdoen of stoppen met deze blog. Maar zeker niet het roer omgooien.
Ik handel naar mijn gevoel. Volgens mijn principes. Schrik om als een sneltrein tegen de muur te vliegen? De nieuwsgierigheid en drang naar iets nieuws is groter. De builen en blutsen neem ik erbij. Vermoeiend? Ja, maar verrijkend.
Een nieuw kleedje en nu ook een nieuwe body. Ik vaar toch een andere koers. Ik zie wel waar de golven mij brengen.

11.11.08

De aanhouder wint

Ik had ons ma beloofd dat ik bij die zielenknijper zou gaan. Maar dat ik gewillig zou zijn, daarover had ik geen beloftes afgelegd. Volhardend als ik ben, ging ik eenvoudigweg geen woord tegen dat mens zeggen. Eens kijken hoe lang dat spelletje zou duren.
Die zakdoekendoos was er voor mij zwaar over. Met name het rieten omhulsel rond het karton wekte mijn argwaan en in mijn gedachten stuurde ik mevrouw de gediplomeerde psy naar de jungle. Als ze natuurlijke materialen prefereerde dat ze dan maar eens in de jungle haar kans ging wagen! Brulapen en papegaaien zaten vast meer dan mij op haar gezwans te wachten.
Dus ik ging op consultatie maar negeerde haar uitgestoken hand en zweeg. Een halfuur, een uur. De volgende afspraak opnieuw. Ik hield mijn lippen stijf op elkaar, keek dwars door haar heen en probeerde haar als dusdanig te vellen. Mijn stilzwijgen bracht haar echter niet van haar stuk. Ze zei rustig dat het goed was dat ik mij aan de belofte hield om bij haar te komen en dat ik mijn tijd moest nemen om aan het concept van professionele hulpverlening te wennen.
Tijdens de derde beurt dacht ik dat mijn zege binnen was. Dat ze mij als hopeloos tegendraads geval zou klasseren en het verderzetten van de therapie zou afraden. Tot ze na een kwartier stilte vroeg of ik een nieuw Maltezerke wou. Haar schoonzus had een nestje. Het was niet zozeer de vraag zelf doch de bewegingen die haar wenkbrauwen hadden gemaakt, die mij van slag brachten. Haar gezicht straalde een oprechte zachtheid uit. Zo intens dat ik een ondraaglijke pijn voelde. In elke vezel.
Ik sloot mijn ogen, probeerde mijn mondhoeken in bedwang te houden maar ik kon de tranen niet stoppen. Een schaamtelijke waterval. Een onbehaaglijke zondvloed. Alles stroomde eruit en ik greep naar de zakdoekjes. Ik snotterde, snoot en depte tranen. De psy stelde geen vragen en liet mij begaan. 
Mijn vierde bezoek zat barstensvol informatie voor haar. Alsof ik de verloren raadplegingen wou inhalen. Ik had op voorhand een schema gemaakt. Van alles wat mij dwars zat. Ik had niets meer te verliezen en besefte dat het niet volstond om het ongelukkig zijn, beu te zijn maar dat ik stappen zou moeten ondernemen. Dat ik alle hulp gretig moest aanvaarden maar zelf uit mijn kot komen. Dat niemand het in mij plaats zou kunnen doen.