18.5.08

Ik ben beertje Colargol, beertje dat kan zingen


Ik herinner mij nog een stok van Elke. Vorige maand tegen mijn voorgevel gesmeten. Over herinneringen van voor het vijfde levensjaar. Niet eentje maar vier. Pas op, Elke is zelf maar de uitvoerder en boodschapper. Afijn, ik heb eens diep in mijn hersenpan gekeken.
  1. Ik keek graag naar Dr. Who en Beertje Colargol. Ons ma zong het liedje van Colargol als ik naar mijn bed moest. Want ik veinsde dat ik bang was van Dr. Who. Doch enkel om niet naar bed te moeten.

  2. Mijn opa kreeg een hartaanval en stierf in mijn bijzijn. Ik was toen nog geen 3 jaar maar herinner mij banale details. Dat het wollen deken op zijn bed Schotse ruiten had. Rood met blauw. Dat ik pasta met gehakt aan het eten was. In een plastic bordje van Stampertje van Bambi. Wit met een lichtblauwe rand.

  3. Mijn bontje (=oma) bevond zich eens op het balkon van haar keuken. Ik draaide de sleutel in het slot om. Opgesloten was ze. Gevangen op haar balkon. Ik was alleen met haar thuis. Mijn daad was onomkeerbaar want ik kreeg het slot niet meer open. Dus begon zij te roepen naar de mensen op straat. Ik was doodsbang en overtuigd dat de politie mij zou komen halen en in de gevangenis gooien. Dus verstopte ik mij onder de keukentafel. In een bolletje met het gezicht in mijn handen. Hopen dat de politie mij niet zou vinden.

  4. In de eerste kleuterklas. Niemand had mij de spelregels uitgelegd. Waarom je bijvoorbeeld op je stoeltje moest blijven zitten. Rondfladderen was toch veel leerrijker en leuker? Dus ik was enorm in mijn gat gebeten toen de juf mij wegens dit wangedrag in de hoek plaatste. Wat ze echter niet wist, was dat ik een wasco in mijn hand had. Waarmee ik de muren van de hoek lekker volkrabbelde. Zoete wraak. Helaas drong het niet tot mij door dat ook dit akkefietje niet ongestraft zou blijven. Die goedbedoelde onbezonnenheid is nog niet uitgedoofd. Eens een Georgina, altijd een Georgina.

Nu moet ik dit stokje nog doorgeven. Ik durf bijna niet meer. Muggenbeet, Stijn en Tantieris, welke vier herinneringen van voor je vierde levensjaar wil je in de blogosfeer loslaten? Profiteer ervan want dit is het laatste stokje dat ik gooi.

7 opmerkingen:

Stijndc zei

Het overlijden van je opa heeft blijkbaar wel een diepe indruk nagelaten. Zo'n details zou ik me helemaal niet meer herinneren denk ik..
En aan dat stokje wordt gewerkt. :)

Evelien zei

Ik kan me voorstellen dat die dood van je opa een diepe indruk op jou gemaakt heeft. Gek eigenlijk dat je dan al zo'n dingen beseft.

Verder lijk je mij een stout meisje (geweest)te zijn. :p

Zapnimf zei

Hoe echt zijn al die herinneringen eigenlijk? Soms denk ik me messenscherp iets te herinneren (van na mijn vijf jaar welteverstaan) en dan blijkt nadien dat ik helemaal verkeerd was.
Enkele jaren geleden stond er een artikel in Klasse over de getuigen van een verkeersongeval. De betrokkenen en de getuigen vertelden allemaal iets heel uitlopend.
Het geheugen kan soms best een loopje met je nemen, denk ik.

veerle zei

En wat was de straf voor dat hoekschilderen? Of ben je dat vergeten?

[muggenbeet] zei

en wanneer krijg ik eens een bak kriek of een lekkere appeltaart of een groentenquiche toegeworpen? Stokjes zijn ook maar stokjes hé! :)

Georgina zei

@zapnimf: naar het schijnt. Maar ons ma kan die dingen bevestigen.

@Veerle: een gesprek met ons ma.

@muggenbeet: ik zal de volgende keer ons ma sturen.

elke zei

En hiermee is (nogmaals) bewezen dat enkel de dramatische dingen ons bijblijven...

Met dank voor het aanvaarden. :-)