20.5.08

Naar de eeuwige bits en bytes

Iemand stuurde me dit lied. Niet vermoedend dat ik het hier zou gebruiken. Mag ik je vragen om heel aandachtig naar de tekst te luisteren? Het is een boodschap voor jou. En jou. En jou.

19.5.08

De hoofdvogel

Na de paasvakantie mocht Britney naar school met de fiets. Maanden had ze er om gezeurd. Dat het een 6 km lange rollercoaster voor mijn moederhart zou inhouden, was haar probleem niet. Normaal fietst ze er een halfuurtje over. Vandaag was ze echter na driekwartier nog steeds niet thuis.
Ik vreesde het ergste maar bedacht dat we daarover geen afspraken hadden gemaakt. Voor mij was het logisch dat ze altijd recht naar huis zou fietsen. Zij besefte dat misschien niet. Ja, ze zou wel ergens zijn blijven plakken. De snoepwinkel of een vriendinnetje.
Na een uur ging ik bang op zoek. Daar zat ze, in een weiland met lang gras. Gras dat dringend gemaaid en gehakseld moest worden, wilde de boer er zijn koeien op zetten. Toen ik dichterbij kwam, vlogen een heleboel vogels verschrikt op. Haar gezicht keek naar de grond en ze had madeleine-koekjes voor tijdens de speeltijd in haar hand.“Mama”, zei ze verdrietig. “Ik gooi kruimeltjes om de buizerd te lokken, maar hij wil ze niet.”“Welke buizerd?” vroeg ik. “Waarover heb je het?”
“Elke dag zie ik een buizerd over dit weiland zweven. Zo groot. Zo sierlijk. Zo trots en zelfzeker. En elke dag kijk ik naar hem uit. Maar hij is vreselijk ver en hoog. Ik wou hem naar me toe lokken. Met de kruimels van mijn koek. Hij merkte het, maar de andere vogels ook. Mussen, duiven, eenden, fazanten en zelfs enkele kippen kwamen erop af. Hoe meer vogels er kwamen, hoe meer de buizerd aarzelde en uiteindelijk vluchtte.”
“Gekke meid!” troostte ik haar. “Buizerds zijn roofvogels. Die kan je niet lokken met kruimels. Wat jij moet doen, is die vogel met rust laten en gewoon blij zijn wanneer je hem tijdens je rit ontmoet."


Dit stukje schreef ik als gastblogger bij e-Mino. Recuperatie, ik weet het. Maar wist je ook waarover het gaat? Dat je niet kost wat kost het geluk achterna mag hollen. Want zo werkt het niet. Dan jaag je het weg.

18.5.08

Ik ben beertje Colargol, beertje dat kan zingen


Ik herinner mij nog een stok van Elke. Vorige maand tegen mijn voorgevel gesmeten. Over herinneringen van voor het vijfde levensjaar. Niet eentje maar vier. Pas op, Elke is zelf maar de uitvoerder en boodschapper. Afijn, ik heb eens diep in mijn hersenpan gekeken.
  1. Ik keek graag naar Dr. Who en Beertje Colargol. Ons ma zong het liedje van Colargol als ik naar mijn bed moest. Want ik veinsde dat ik bang was van Dr. Who. Doch enkel om niet naar bed te moeten.

  2. Mijn opa kreeg een hartaanval en stierf in mijn bijzijn. Ik was toen nog geen 3 jaar maar herinner mij banale details. Dat het wollen deken op zijn bed Schotse ruiten had. Rood met blauw. Dat ik pasta met gehakt aan het eten was. In een plastic bordje van Stampertje van Bambi. Wit met een lichtblauwe rand.

  3. Mijn bontje (=oma) bevond zich eens op het balkon van haar keuken. Ik draaide de sleutel in het slot om. Opgesloten was ze. Gevangen op haar balkon. Ik was alleen met haar thuis. Mijn daad was onomkeerbaar want ik kreeg het slot niet meer open. Dus begon zij te roepen naar de mensen op straat. Ik was doodsbang en overtuigd dat de politie mij zou komen halen en in de gevangenis gooien. Dus verstopte ik mij onder de keukentafel. In een bolletje met het gezicht in mijn handen. Hopen dat de politie mij niet zou vinden.

  4. In de eerste kleuterklas. Niemand had mij de spelregels uitgelegd. Waarom je bijvoorbeeld op je stoeltje moest blijven zitten. Rondfladderen was toch veel leerrijker en leuker? Dus ik was enorm in mijn gat gebeten toen de juf mij wegens dit wangedrag in de hoek plaatste. Wat ze echter niet wist, was dat ik een wasco in mijn hand had. Waarmee ik de muren van de hoek lekker volkrabbelde. Zoete wraak. Helaas drong het niet tot mij door dat ook dit akkefietje niet ongestraft zou blijven. Die goedbedoelde onbezonnenheid is nog niet uitgedoofd. Eens een Georgina, altijd een Georgina.

Nu moet ik dit stokje nog doorgeven. Ik durf bijna niet meer. Muggenbeet, Stijn en Tantieris, welke vier herinneringen van voor je vierde levensjaar wil je in de blogosfeer loslaten? Profiteer ervan want dit is het laatste stokje dat ik gooi.

17.5.08

Kleur huilen

Ik weet niet hoe het bij u is, maar hier regent het katten en honden. Met Christophe zonder kinderen in huis en Britney bij ons ma, zie ik geen reden om vandaag echt uit bed te komen. Een beetje Vive la Fête erbij kan nooit kwaad.

15.5.08

Muziek op je website zetten

Als je liedjes op je website zet, moet je eigenlijk Sabam betalen. Denk ik. Hoe zit dat nu juist met muziek op YouTube? Iedereen zet zomaar liedjes op haar blog via YouTube-filmpjes. Ik weet het niet en schuil mij achter het excuus dat ik het niet naar YouTube heb geüpload.

Wil je legaal in orde zijn, dan kan je zelf muziek maken. Bijvoorbeeld met Sony Creative Software. Acid Pro heet dat dingetje. Ik gebruikte freeware Sonic Foundry ACID. Dan kan je een heleboel loops (korte stukjes geluid) tot een muzikaal geheel knutselen. Je maakt bestandjes met de extensie .wav. Dit zijn Wave-files. Mijn voorbeeldje van een 30-tal seconden metal neemt zo'n 6 MB in beslag. Nogal groot om via een webpagina te laten inladen.

Hoewel ik geen fan van Flash ben, biedt dit programma hier een degelijke oplossing. Je haalt je Wave-bestandje binnen via File> Import> Import to library. Dan sleep je het in stage via Insert> Timeline> Frame en je bewaart het als een Flash-document (.fla). Het is nog steeds erg groot maar nu kan je het muziekbestand via Publish Settings comprimeren tot een .swf. Mijn voorbeeldje is nu nog 70 kB. Bovendien is .swf een formaat dat elke browser zou moeten kunnen laten afspelen.

Nu nog uitvissen hoe ik zo'n bestand in het strakke corset van Blogger kan murwen. Of nee, laat maar zitten. Muzikaal talent heb ik toch niet. Dit hoef ik absoluut niet via mijn blog te sharen.
Dit bericht kadert niet in Els' oproep. Want ik weet zelf niet hoe ik dit in mijn blog kan toepassen. Ik kan het enkel in een home made website foefelen.

13.5.08

Onherroepelijk

Extra-vraag bij de Georgina-kwis. (Klik op de witte driehoek om het filmpje te zien.)
a) Ik lach deze mensen keihard uit.
b) Ik denk: OMG maar leven en laten leven.
c) Ik treur omdat ik er niet bij was.
d) Ik treur omdat ik de bruid niet was.




Als je niet hier kan kijken, klik dan hier

8.5.08

Auditieve sex

Sommige muziek klinkt als sex voor de oren.
Geen vlinderachtige kriebels die verliefdheid typeren. Daarvoor heb je bijvoorbeeld dit ijzersterke nummer. Een platonisch buikgevoel. Hier is sex nog taboe.

Het grootste deel van oeuvre van de Red Hot Chili Peppers daarentegen is doordrongen van speelse sex. Zomers genot in turquoise bikini en katoenen jurk. Zachte zuiderwind op je huid en in je haren. En de glimlach van je lief als hij de schouderbandjes van je jurk naar beneden haalt. Het geknield tegenover elkaar in het gras zitten. Heel dicht, heel lief face tot face goesting hebben. Hij ziet het in je ogen. Jij weet waar je naartoe wil en je gaat. All the way.
Twee voorbeeldjes. Coffee Shop en Aeroplane.




Wie speelse sex ontoereikend vindt, kan bij Motorhead of Sepultura terecht om de oren een verwenbeurt te geven met Orgasmatron.




Word je pas helemaal week van Marco Borsato of een van Inglesiassen? Het is je gegund. Les goûts et les couleurs ne se discutent pas.

3.5.08

Ovuleren

Ik zat met Christophe in het avondzonnetje. De krant te lezen. Mijn oog viel op een klein artikeltje en ik vroeg aan hem: "Wist je dat de stem van de vrouw het meest sexy klinkt tijdens de ovulatie?"
Hij glimlachte: "Ik denk dat jij alle dagen ovuleert."
Zo lief!

2.5.08

Moblog

post

Een half jaar terug wist ik niet wat een blog was. Nu ontdekte ik de moblog. Dat is geen Westvlaams voor bloggen, wel vanaf je celfoon mobiel bloggen. Vooral om afbeeldingen asap op je blog te posten.
Bloggen om te leren. En om op ideeën te komen. Dankzij een bloggende keukentafel en een analoge blogger, ontdekte ik zoëven de geneugten van Proximus Moblog. Waarvoor regen op een congé-dag allemaal niet goed is.
Je maakt als Proximus-klant gratis een account aan, trekt foto's met kleine afbeeldingsgrootte met je mobieltje en verstuurt ze via MMS naar 4488. Gratis en voor niets. Niet te geloven. Snuggere vorm van klantenbinding. Hopelijk vertelt mijn volgende Proximus-factuur geen ander verhaal.
Als de foto binnen is bij Proximus doe je dit: ofwel kopieer je dan de code om het beeldje op je blog te laten verschijnen, ofwel stel je in dat zodra de foto verstuurd word via MMS, hij automatisch ook op je blog gepubliceerd wordt.
Kijk, daar word ik nu eens blij van. Dit soort informatie sharen in de wondere web 2.0 wereld. :)