30.4.08

Kwestie van kut

Deze post werd geschreven door gastblogger Menck van Mohow.

“Wel, Menck…” zei Jeroen, terwijl hij traag zijn sigaret uitdrukte, “…zal ik jou eens een écht straf verhaal vertellen over hem?”
We hadden ons net een kwartier aan een stuk zitten bescheuren over Bart, een gemeenschappelijke vriend. Na wekenlang vruchteloos te hebben gesolliciteerd, werd hij afgelopen vrijdag dan toch ergens voor een tweede maal uitgenodigd voor wat ‘een verder gesprek’ heet. Bart was apetrots geweest toen hij het ons de donderdagavond voordien had verkondigd. De arme sukkel heeft het helaas verknald. Letterlijk. “De scheet, die ik écht niet meer kon bedwingen, was niet alleen lang en luid, maar helaas ook behoorlijk onwelriekend,” had hij ons de dag erop meegegeven.
“Laat me raden: hij heeft werk gevonden.”
Jeroen schudde zijn hoofd. “Nope. Erger.”
Ik lachte en schonk de rest van de Leffe in mijn glas.
“Laat horen.”
“Bart en Sofie hebben gisterennacht in allerijl naar de 100 moeten bellen.”
Ik wilde net een slok nemen, maar zette mijn glas weer neer.
“Echt of wat?” Dra zou er weer een grol volgen, dacht ik. Maar Jeroens blik werd ernstig.
“No kidding. Een behoorlijk gênante situatie, eigenlijk.”
“Niks ernstigs dus?”
“Nou, ik zou het toch niet willen meemaken, eerlijk gezegd.” Hij stak een nieuwe sigaret op en blies de rook naar het plafond.
“Ik luister.”
“Wel, die nacht waren Bart en Sofie van je-weet-wel-wattes aan het doen.”
“Jij bent me hier in het ootje aan het nemen, vriend. Geef toe.” Ik lachte luidop.
“Maar Menck, kijk naar me.” Jeroen hief zijn handen enigszins theatraal in een ‘ik geef me over’-gebaar naast zijn hoofd. “Ik ben de meest serieuze mens in heel deze staminee.”
“Sure. Maar oké, ik geloof je. Ze waren die nacht dus aan het vozen. Van wie kreeg jij die info trouwens?”
“Van Bart zelf. Ik zweer het je.”
“Waarom verwondert mij dat niet?” Ik hield een glas omhoog naar de serveerster en stak twee vingers op.
“Tijdens hun, eh, dolle rit ging het mis.”
“Tijdens?”
“Tijdens. Want Sofie liet Bart niet meer los. Ongewild, that is.”
“Wat voor zever is me dat?”
“Die zever heeft zelfs een naam: penis captivus.”
“Mag ik uit die niet mis te begrijpen naam afleiden dat…” Ik zweeg en keek Jeroen verwonderd aan.
Hij knikte. “Yep, zo is het. Nu, ik kende het ook niet. Maar naar wat ik vernam is het zo dat de penis tijdens het je-weet-wel-wattes in de vagina wordt vastgeklemd als gevolg van het onwillekeurig aanspannen van de spieren van de vagina-ingang.”
“Jeetje. Pijnlijke zaak, vermoed ik.”
“En dat niet alleen: no escape possible hè, maat.” Hij knikte gewichtig.
“Allez gij, dat is toch een kwestie van wachten tot, eh, de zaak verslapt, zeg maar?”
“Vergeet het. Hoe kan afgekneld bloed terugvloeien, denk je?”
Ik schudde mijn hoofd. “Had Bart gedronken toen hij je dit vertelde?”
“Nogal. Hij moest zich de nodige moed indrinken, vermoed ik.”
“Hoe hebben ze die twee losgekregen?”
“Met een spierverslappende spuit. Enfin, zo heb ik het toch begrepen.”
De dienster bracht twee nieuwe Leffe’s. Bart gaf haar een briefje en wachtte tot ze het wisselgeld uit haar voorschoot had opgedist. Hij knikte en glimlachte naar haar toen ze hem de muntstukken overhandigde.
“Weet je wat het…?” Jeroen begon te proesten. “Weet je wat het ergste aan heel die zaak was?”
“Zeg op.” Ik keek hem geamuseerd aan.
“Dat hun gsm beneden lag!” Hij gierde het ineens uit. Ook ik hield het niet meer. Ons bulderlachen overstemde de muziek en ontlokte gegrinnik tot vijf tafels verderop.


Menck nodigt hierbij Annemie, Chelone en Osahi uit om op zijn blog te komen gastbloggen. Stuur hem een e-mail met jullie blogbericht.

29.4.08

Rauwkost en sushi


Eureka! Ik heb het gevonden. De manier om jong te blijven, depressies te bestrijden en je onder te dompelen in ultiem geluk. Ik hoorde het deze middag op de radio bij Heidi. De Nederlandse rawfoodist Annette van Dorsser met blog, legde alles uit. We moeten alleen nog maar rauw voedsel eten en de hemelpoort gaat als het ware vanzelf open.

Ik heb alvast een adres voor verse niet-gepasteuriseerde melk. Verder maakte ik een boodschappenlijstje: zonnebloempitten, pompoenpitten, sesamzaad, lijnzaad, zeewier, macadamianoten, massa's fruit en groenten.

Het is mij nog niet duidelijk of die noten mogen want misschien zijn die geroosterd. Maar kom, een beginnersfout wordt hopelijk door de vingers gezien. Wordt vervolgd. En share gerust uw mening of nog beter, uw ervaringen.

Hopelijk leidt het niet tot dit:


27.4.08

Verder kijken dan je computer

Stokjes in de aanbieding... Deze komt van AnneTanne.
Stokjes die een tipje van mijn sluier lichten, probeer ik telkens te omzeilen. Deze keer luidde de opdracht: Neem een foto vanaf je computer waarbij je je hoogstens één stap van je tokkelmachien verwijdert.

Even getwijfeld maar, vooruit, hier is ie dan.


Ik geef het stokje door aan Zeezicht, Elke en Moosability. Als ze willen.

26.4.08

Gif

Deze post werd geschreven door gastblogger Muggenbeet.

Iedere dag ben ik er meer en meer van overtuigd dat de groot hoop medemensen dom, doorslecht en ervan overtuigd is dat de wereld rond hun eigen gat draait. Elke dag stel ik vast dat mijn humeur aangetast wordt door anderen: hun onbeschoftheid, hun belerend vingertje, hun narcisme, of hun problemen die ze in mijn nek duwen. Is het niet op het werk, dan wel in mijn vrije tijd. Is het niet bij de buren dan wel op Facebook en consoorten. Ik begin dit grondig beu te worden en mijn eeuwige rust en kalmte zou ik wat graag inruilen voor een allesvernietigende mokerslag en een genadeloze mondiale indepanhakkerij. Ik wil ze opruimen, verhakselen en aan de beesten voederen. Losers, bol het af en verdwijn uit mijn leven! Vinger u desnoods dood.

Dit gezegd zijnde dient de dag zich veelbelovend aan. Alles is aanwezig om gelukkig te zijn. Hét moment om dit gastblogje een wat vrolijkere kant te laten opgaan.
Drie gastronomische vergissingen uit mijn jeugd die ik heb overleefd maar ongetwijfeld hun sporen hebben nagelaten (zie supra):

’s Nachts. Een irritante kriebelhoest. Vlakbij in de kast liggen warme snoepjes. Verzachtend voor de keel. In het duister neem ik een lekkere bol uit de zak…. Disgusting, bwaark. Mijn moeder vertelde ’s morgens dat ik een mottenbol “voor de kleren” tot mij had genomen. Alles behalve smakelijk. Mijn keel was meteen mottenvrij.

Op het college. De tijd van de stinkbommetjes. Aan de leerkracht vragen om een kapotte stylo in de vuilbak te mogen gooien maar van de gelegenheid gebruikmaken om er een stinkbom, gewikkeld in een verfrommeld kladpapiertje, mee in te werpen. Een walgelijke stank maar toch enorm lachen. Na de laatste bel plande ik een nieuwe aanslag. De glazen ampul, gevuld met H2S (denk aan rotte eieren), tussen mijn tanden gekneld, klaar voor gebruik. Waarom ik toen -onnodig- een bijtreflex kreeg, weet ik niet meer, maar gans het stinkend goedje liep in mijn mond. Een half uur lang heb ik zitten spuwen. Ik geloof dat mijn adem stonk.

’s Nachts bis. Een nog irritantere kriebelhoest. “De hoestfles staat op de vensterplank in de badkamer”. Een flinke slok genomen, in de veronderstelling dat hoe meer je drinkt hoe sneller de hoest zou overgaan. Manlief, slecht dat dat was! Aan de ontbijttafel leerde ik dat er een verschil was tussen een hoestsiroop en een Swarzkopf-shampoo tegen schilfertjes.

Zo zie je maar. Ons gestel kan veel meer verdragen dan we denken. Ik heb het allemaal overleefd en achteraf kon ik er eens goed mee lachen. De nieren en de lever deden prima werk. De chemische troep werd mooi opgeruimd. Vloeistoffen of mottenbollen, klein bier in vergelijking met mijn medemens. Gif dat in mijn kop blijft plakken. Mijn gemoed slaat tilt. Het eruit plassen gaat niet.

Je hoort er nog van. Op het net of in de krant.

Muggenbeet nodigt hierbij Patrick, Buffie en Evelien uit om op zijn blog te komen gastbloggen. Stuur hem een e-mail met jullie blogbericht.

25.4.08

Visitekaartjes

Deze post werd geschreven door gastblogger Michael van 7 seconden.


Tijdens m'n bezoek aan Shiplink heb ik er ettelijke mogen ontvangen. Het één was al uitgebreider dan het andere. "Assistant General Manager", "Sr. Branch Manager", "Team Leader Import", 'Managing Director", "Customer Services Export Teamleader", enzovoort, enzoverder...
Het officieel uitdelen van visitekaartjes op dergelijke evenementen gebeurt altijd op dezelfde manier. Persoon X stelt zich voor aan persoon Y, lult een beetje over vrouw en kinders, haalt terloops even aan wat de firma A voor de firma B kan betekenen en overhandigt dan z'n visitekaartje met telkenmale hetzelfde zinnetje: "Mocht je nog vragen hebben, mag je mij altijd bellen.", waarna hij z'n weg verderzet en vijf meter verder persoon Z de hand zal schudden.
Ik speel mee in die mallemolen. Weliswaar is mijn aanpak ietsje anders. Geen gelul over vrouw en kinders. Straight to the point, I tell ya! Het kan me zier schelen dat koter 1 goede resultaten op school haalt en koter 2 het diploma 50 meter schoolslag heeft behaald. Vijf meter verder krijg ik immers dezelfde uitleg, met dien verstande dat koter 2 goede resultaten op school haalt en koter 1 het diploma 50 meter schoolslag heeft behaald. Er is een limiet op het aantal welgemeende felicitaties aan het adres van uw nakomelingen.
Ik schud dus handjes en duw mijn visitekaartje prompt in hun handen. Na ontvangst van hun kaartje kijk ik geïnteresseerd naar hun functie binnen de firma. Ik lul een beetje over de problematiek inzake ... (varieert naargelang hun functie) binnen hun bedrijf en laat terloops vallen dat ik hen daarbij altijd wil helpen mochten ze er niet uit geraken ('consulting', om maar een hip woord te gebruiken) om daarna nogmaals handjes te schudden en te zeggen dat ik nog iemand anders moet ontmoeten. De indruk geven dat je het ontzettend druk hebt, laat hen denken dat je een belangrijk persoon bent.
Op die manier kan je in theorie veel mensen tegenkomen in een korte tijdspanne. Soms heb je echter pech. Dan kom je een bekend iemand tegen en zegt ie doodleuk dat hij je nog gaat voorstellen aan een paar andere mensen "die je zeker moet ontmoeten".
Zo ook gisteren. Mijn initiële voornemen was dus om na een uurtje de beurs te verlaten. Het zijn er vier geworden. En daarna ben ik nog in 't stad een pintje gaan pakken met een klant die net als ik zinnens was om huiswaarts te gaan (het ontbrak ons allebei aan de het nodige karakter om nee te zeggen). Om een lang verhaal kort te maken: Ik lag rond vier uur in m'n bed. Nodeloos om te zeggen dat ik er vandaag als een zombie bijliep.
Vanmorgen heb ik de oogst ontvangen visitekaartjes bestudeerd: Vijf potentiële klanten, veertien adresgegevens die ik overgenomen heb in m'n adresboek en zeven kaartjes die in m'n "not interested" doosje werden gestoken.
De volgende beurs is binnen een kleine maand. In Nederland deze keer. Benieuwd hoeveel visitekaartjes ik daar ga uitdelen. Ik zal onze secretaresse alvast opdragen een nieuwe bestelling te plaatsen.

Was getekend:

Michael Dierckx
functie
firma
telefoon
fax
gsm
e-mail
website


Michael nodigt hierbij Meneertje confituur, Littl-Q en Imke Dielen uit om op zijn blog te komen gastbloggen. Stuur hem een e-mail met jullie blogbericht.

23.4.08

Stokje van de kruisbestuiving

Mijn blogpostje voor vandaag schonk ik aan e-mino. De bloggende jurist. Gaat allen daarheen om te lezen hoe Britney de hoofdvogel misliep en mijn moederhart op hol jaagde.
Bij deze gooi ik het stokje naar de heilige M-drievuldigheid: Muggenbeet, Menck en Michael.
Wat wordt van jullie verwacht? Dat jullie een blogpost via e-mail naar mij sturen, zodat ik die op mijn blog kan posten. Jullie worden benoemd tot gastbloggers en laten mijn lezers dus van jullie blog proeven.
Op jullie blog maak je er dan melding van en je geeft het stokje door. Doe je liever niet mee: no hard feelings.

22.4.08

I love Google


De sterkste merknaam ter wereld. Vergeet niet om eens te klikken op dit mooie logo. Omdat het Earth Day is vandaag.

19.4.08

Liefde in .xls

't Is toch een lieveke, de Christophe. Ten einde een efficiëntere tijdsbesteding in mijn huishouden te bekomen, vroeg ik of hij een Excel-bestandje voor me wou maken. Met weekoverzichtjes en daglijkse taken. Time management. Dan heb ik meer tijd voor mijn pc.
En zie. Ik maakte mijn planning voor de komende week op en wou 3 uren intikken bij poetsen op maandag. De schat heeft blijkbaar validatie op sommige cellen gestopt.

17.4.08

Georgina, the naked truth

Weer zo'n quiz. Natuurlijk gezien bij anderen maar veel te leuk om niet na te apen!
Wie o wie haalt hierop de hoogste score?
Test uw Georgina-kennis en verras mij!

Moeder waarom bloggen wij?

Velen stellen zich na een tijdje deze vraag. Maar dan zo: Voor wie bloggen wij? Ik niet. Ik blog voor mezelf. Omdat ik het leuk vind en ik doe mijn zin. Omdat ik soms zotte ideeën heb en op dat vlak een egotripper ben. Wie graag komt loeren: wees welkom. En natuurlijk houd ik van de lieve reacties. Maar verwacht nooit dat ik ga conformeren voor de leescijfers.
Dat ik ga besluiten niets meer over de Ronny te vertellen omdat de audience dat genant vindt. Of omdat niemand een boodschap heeft aan mijn technische fantasieën.

Over aanhang gesproken. Het is al de tweede maal dat Frank mij tot actie aanzet. Eerst met een favicoontje. Ik wou niet onderdoen en fixte dat gauw. Nu met de pikante vraag in hoeveel feedreaders ik sta. Geen idee, dus ik raadpleegde mijn eigen Google Reader en ontdekte er een knopje dat vertelde dat ik 23 abonnées had. Fijn, dacht ik. Kritisch als ik ben, stelde ik mij de vraag hoe het dan zat met die andere readers.
Feedburner ging open. De naakte cijfers.



15.4.08

Lost in this world

Weken was het gelukt om niet over Ronny te bloggen. Ik dacht dat ik het losgelaten had. Of dat ik op het juiste pad zat om hem los te laten.
Tot ik daarnet op weg naar huis een liedje dat herinneringen opriep op de radio hoorde. Knal, boem, patat. Wrange pijn.
Sommige vrouwen zouden al hun geld spenderen aan kleren, plastische chirurgie of de kapper. Ik zou mijn laatste cent weggeven om niet meer aan hem te moeten denken. Ik zou er gerust een paar schele ogen of 20 kilo vet bijnemen. Als ik hem maar kon vergeten.
Ik heb geprobeerd om de relatie te kwantificeren. Dan heb ik een weliswaar vals gevoel van controle over de situatie. Een vergelijkende studie met Christophe. Helaas beschik ik momenteel nog over onvoldoende historische data wat Christophe betreft. Voor zijn tijdreeks heb ik dus een voorspelling gemaakt met een effeningscoëfficiënt van 0,2. Die benadert de werkelijke gegevens vaak.
De grafiek spreekt boekdelen. Het verschil in spreiding is echter te grof voor publicatie. Ik heb mijn berekening zelf gedubbelcheckt. Voor de zekerheid.

13.4.08

Arsenale mengelmoes



Arsenal is een van mijn favoriete Belgische groepen. Met stip voor de koffie met melk bruine zangeres. Ze doet mij natuurlijk aan mijn Britney denken.
Een reden dus om deze avond een uitstap naar Leffinge te maken. Met mijn vriendin. Voor hun try out.
Ze mixen het beste uit verschillende culturen en muziekstijlen. Lyrics in een duo van Engels en Portugees, maar ook met een sterke Personne ne bouge in het Frans.
Allemaal heel dansbaar. De nieuwe nummers klonken goed, maar het bleef natuurlijk wel een try out. Met hier en daar een foute mix van de zang, een kabel die uit de micro viel en de zanger die met zijn gitaar tegen de schouder van de zwangere zangeres sloeg. Maar relax, een kus en een lach en het was niets. En een gitarist die op Billy Corgan geleek. Dat zal wel niet nieuw zijn.
Het zal wel aan mij liggen, maar geef mij voorlopig maar hun oudere werk. Zoals Saudade dat op het filmpje staat. Het nieuwe van Lotuk moet nog wat wennen.
En om helemaal web 2.0 te doen, plak ik hieronder de widget met hun nieuwe singel. Zorg dat je goed mikt en enkel op play drukt.


12.4.08

Dag van de Linkliefde

Afbeelding van Menck
Omdat er nooit liefde genoeg kan zijn in de wereld. Peace and Love en zo. Zoals vroeger bij de hippies. Of waren dat de nozems?

Lente in de lucht en bijna tastbare verliefdheid bij deze mens. Wie, o wie zou de gelukkige dame in kwestie kunnen zijn? Neen, niet antwoorden als jij het weet. Waarvoor dank. Als ze ooit een feestje ter gelegenheid van hun zelve geven, nodig ik mezelf uit. Uiteraard zonder mij op te dringen.

Dan grijp ik hierbij ook de kans voor een warme oproep. Deze blogger moet dringend in de watten gelegd worden. Steun hem. Reageer. Liefst op de post van 9 april. Maak van drempelwaarde 30 een 100. Voor u een kleine moeite, voor hem een wereld van verschil.

Verder dank ik de initiatiefneemster van deze mooie lentedag. Zonder haar onvoorwaardelijke fanschap van in den beginne, was deze blog misschien niet meer in de ether. Hetzelfde geldt voor de middenstand van Rillaar. Jullie verdienen een standbeeld op internet.

Mag ik, om de lengte van deze speech beheersbaar te houden, u verzoeken mijn blogroll te raadplegen. Al deze mensen staan er om één of andere reden in. En de laatste week, heb ik hem in gedachten reeds uitgebreid. De vruchten hiervan moeten nog rijpen. Ik dank u en ga nu aan mijn afwas beginnen.


10.4.08

Intermezzo

Ik had vandaag een rare dag. Toch lag ik even plat van het lachen. Om direct daarna eikes te denken. Dankzij een blogpost van Eskimokaka. Je moet wel even doorklikken op het woordje dit.
Dames die op lente-dieet zijn: uitstekend middel tegen de eetlust. Mensen van Eskimokaka: dank om dit te sharen.

9.4.08

Oh! Hé! Hein! Bon!

Zou mijn inspiratie tijdelijk op zijn? Ik ben nogal onderhevig aan volgende 3 blog-wetmatigheden:
  1. Hoe meer andere sociale web 2.0 dinges ik gebruik, hoe minder tijd om te bloggen
  2. Hoe meer er te bloggen valt, hoe minder tijd om achter je pc te kruipen
  3. Hoe meer geluk in de liefde, hoe extremer de inspiratie:
    de ene keer schrijft men prachtige stukjes, de andere keer krijgt men geen letter op schermpapier

Ik overweeg dan ook om een regressie-onderzoek uit te laten voeren. En de causale verbanden te kwantificeren.

Maar er is meer aan de hand. Waarom kom ik nu voortdurend af met franstalige liedjes op mijn blog? Hewel, omdat Christophe franstalig is. Zo simpel is dat. Bovendien is mijn objectiviteit om een nummertje te evalueren volledig zoek. Ik heb de neiging om alles wat hij mooi vindt, te aanbidden. Gelijk in de puber-tijd.
Vorig weekend vergat hij een schijfje van Nino Ferrer in mijn auto. Britney was er direct helemaal weg van. En ik vroeg me af wat hij had kunnen achterlaten dat ik niet goed zou vinden.


7.4.08

Boondoggle rocks

Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden. Mijn excuus is dat ik een vrouw ben. Hopelijk volstaat dit.
Neem nu bijvoorbeeld mijn banner Blog zonder Reklaam. Dat staat daar niet om volk naar mijn blog toe te zuigen, hé.
Maar tegelijk heb ik sympathie voor hartstikke leuk reclamebureau Boondoggle, sectie Amsterdam. Ik heb ook geen goesting om uit te leggen waarom. Sommige dingen vallen gewoon onder het klassement Waarom? Daarom!
Via deze blogger wist ik dat er morgen een neig feestje ineengeknutsteld wordt. Ter ere van een nieuwe Boondoggle-blog waarnaar ook ik erg benieuwd ben. En moet je nu eens wat weten? Een sympathieke Boondoggelaar nodigde mij uit om mee te gaan. Helaas heb ik andere verplichtingen. Maar het is zoveel als dat ik het gehad heb.
Veel succes, guys!

6.4.08

Compensatie

Ter compensatie op de zware post van gisteren, licht ik een tipje van mijn sluier. Ik ben grote fan van deze madam. Aandachtige mensen met een olifantengeheugen konden dit al halvelings afleiden uit dit bericht. Vive la Fête et viva Els!


5.4.08

Tegen de draad

Ik heb goesting om tegendraads te doen. Omdat ik de muren oploop. Van dat slechte weer en zo.
Een beetje opfrissingslectuur in mijn nieuw boek PHP5 van Arjan Burger zal mij deugd doen. Gisteren ingeruild met een boekenbon die al enkele weken in mijn handtas zat. Een bedanking voor een technische vriendendienst.
In de reeks interessant voor jezelf maar saai voor je publiek, onderneem ik een kleine poging om uit te leggen wat PHP is. Als tegendraadse zit-aktie.
Eerst uitleggen wat JavaScript doet. Dat is een cliëntside scriptingtaal. De code wordt uitgevoerd op de clientcomputer. Dus op de pc van de surfer. Je wijst bijvoorbeeld een menu-item aan en er rolt een submenu open. JavaScript laat een webpagina reageren op een aktie van de gebruiker. Tot hier ben je statisch bezig.
PHP is een serverside scriptingtaal. De code wordt door de server geïnterpreteerd en dan pas wordt een webpagina naar de gebruiker gestuurd. Wil je een website dynamisch of interactief maken, dan heb je een scriptingtaal zoals PHP en een database-systeem zoals MySQL nodig. Waarvoor? Denk even aan mailformuliertjes, inlog-pagina's, webwinkels of aan specifieke informatie opvragen via een zoekbalkje.
Klik eens op de afbeelding van het bericht op 2 april. Als ik inlog als georgina met het paswoord ilovekevin dan lukt het en als aktie gaat de deur open. Maar als een zekere ronny wil inloggen met sesamopenu or whatever dan krijgt hij een boodschap: dommerik, 't is mis... en komt hij terug op de inlogpagina. Ook dat is aktie dankzij PHP. Mijn brave webserver weet dan welke pagina's gepresenteerd moeten worden.
Of wil je op je site formuliertjes laten invullen om een database aan te leggen met personalia, ook dan kan je PHP gebruiken. Je kan je website bijvoorbeeld instellen dat vrouwen totaal andere webpagina's gepresenteerd krijgen dan mannen. Ik geef maar een stoem voorbeeld. Dat ze bijvoorbeeld op zachtere wijze aangesproken worden dan mannen. Met meer liefde dan bij mannen nodig is.
Zo, mijn kwakje voor vandaag is gedeponeerd. Tijd om mijn krulspelden in te draaien.

3.4.08

Inzicht en herstel van de fout

Ineens kreeg ik lichamelijke klachten. Eten ging moeizaam en ik werd selectief doof. Kevin sprong en blafte minutenlang vooraleer ik verstrooid reageerde en eten gaf. Ik antwoordde een paar keer te vaak met wabliefteru toen Brit ongeduldig vroeg wat er toch scheelde.
Op een nacht, na een late shift, kon ik de slaap niet vatten. Britney logeerde bij ons ma en Kevin lag heerlijk te knorren. Onrust die maar niet wegtrok. Gebons in heel mijn lichaam. Ik trok mijn pyama uit en kleedde mij aan. Ik moest iets doen. Even weggaan. Kalmeren.
Na anderhalf uur rijden, bereikte ik de kust. Mijn benen trilden. Mijn bloed kriebelde en duwde alsof het stormde. Ik stapte. Over de duinen, over de dijk. Door het mulle zand tot vlak voor de waterlijn waar het zand dankzij het laagtij harder aanvoelde. Schelpenscherven kraakten onder elke voetstap. Het zeewater klotste al even onstuimig als mijn bloed. Nadenken. Concentratie.
Ik begon te lopen en elke pas luchtte mij op. Rechts ik, links de zee. De wind kletste op mijn gezicht en deed mijn ogen tranen. De golven moedigden mij aan. Lopen, alsmaar lopen. De rust achterna.
De zee leek bevroren. Ik bevond me op het ijs dat elk ogenblik kon doorbreken. Dat was het. Zo voelde ik mij al dagen.
Na een uur zag ik vuur op het strand. Vijf jongeren staken hun handpalmen omhoog. Er stond een spiraal op geschilderd. Toen ik naderde, verstopten ze snel een voorraad pretsigaretten en prikkellectuur. "Maar dat is Georgina," zei een roodharig meisje met sproeten en een schuine frou-frou. Ze hadden vast mijn groen-roze outfit herkend. "Spijtig dat je Christophe gedumpt hebt," ging ze verder. Ik moest op mijn onderlip bijten om niet te huilen. Waar bemoeiden zij zich mee? En daarbij, ik mocht niet wenen. Mijn tranen zouden zeker bevriezen.
"Nog een prettige nacht," antwoordde ik en draaide mij om. Ik liep terug naar waar ik gestart was. Blaasde even uit naar de zee. Dan terug door het losse zand, over de dijk, over de duinen. Mijn auto. Mijn gsm. Het was 4u 's ochtends maar ik belde naar Christophe. "Mag ik even langskomen om een douche te nemen? En ik heb ook dorst."

2.4.08

Eind goed, al goed


Ik zat gehurkt in het washok. De was sorteren. Roze bij roze en groen bij groen. Christophe kwam onthutst binnen.
"Waarom doe je zo fucking radicaal?", vroeg hij.
"Hoe bedoel..."
"Uw blog, quoi! Hoe kun je zo met die brave mensen hun voeten rammelen? Wat een misplaatste aprilgrap. Onder de gordel. Basse classe."
"Het is geen grap. Ik meen het. Ik ben geen aandachtshoer, hé!"
Tranen in mijn ogen. Ik hapte naar adem en jongleerde met een recordaantal woorden.
"O en ik dacht dat jij blij zou zijn omdat ik dan meer tijd en aandacht voor jou zou hebben en jij mijn blog niet meer zou moeten raadplegen om te weten waar mijn gevoelens voor jou zich momenteel bevinden: op de Noordpool of aan de evenaar en dat ik wat meer rust in mijn hoofd zou vinden zowel overdag als 's nachts want jij weet zeker niet wat dat is als je dromen zich aandienen in frameworks en je tegen de klippen op PHP-scripts vol haken en accolades moet schrijven om in te kunnen loggen in uw eigen bed? Terwijl ge twijfelt of ge niet beter ASP gekozen had. En als ge dan een dollar-tekentje, accolade of een session-cookie vergeet terwijl de klok verder tikt, begin je te flippen want je moet dringend in die location binnen geraken maar je wordt terug gekatapulteerd naar die login.php pagina! Weet gij hoe dat dat voelt?
Om nog maar te zwijgen over de sluimerende vetrolletjes die zich aandienen sedert ik mij op heel dat computerwezen gestort heb. En dat allemaal om u te imponeren! Maar als jij dat dan zo belangrijk vindt dat ik blog, dan wil ik wel verder doen zonder garantie op goed materiaal."
Ik voelde me even woordenkanon Vicky Pollard en dacht: "Bah!"

1.4.08

Tijd om af te ronden


Ik klap mijn vrouwenmobieltje open. Mijn screenmate knikt trouw van ja. Een witte poedel op de hoedenplank van een auto. Met de nodige goodwill kan hij als maltezer dienen. Exact 1u25. Slapen lukt niet.
Het is tijd om een bladzijde om te slaan. Mijn blog begon dankzij Christophe. Allerlei complexen en een laag zelfbeeld hinderden onze realtie. Maar Christophe slalomde als een ervaren snowboarder om mijn mentale demonen heen. Focus op de verte, zegt hij. Staar je niet blind op elke boom die in de weg staat.
Hij is een zondagskind dat blootvoets door het leven huppelt. Geduldig reikte hij zijn hand naar me uit. Ik hoefde hem maar te pakken. Vertrouwen. Ik aarzelde. Maar nu heb ik hem vast. Ik laat hem niet meer los. Ik knijp zelfs een beetje. Waar een wil is, is een weg.
Lieve mensen. Bedankt om hier te komen lezen. Ik ben klaar met bloggen.
En als het kriebelt? Dan zal ik sporten.