23.3.08

Paasoffensief

De deurbel ging. Om half acht deze ochtend.
"Vrolijk Pasen", zei Christophe.
Hij toverde een doorzichtig zakje eitjes te voorschijn.
"Nu nog een diadeem met bunny-oren om het plaatje compleet te maken", mompelde ik slaapdronken.
"Ik kom jullie halen. Brit mag mee naar de Ardennen. Sneeuweitjes maken. En jij gaat een dagje naar je ma."
"Om liters hete thee met honing te slurpen," vulde ik met een pruillip aan. Toen zweeg ik wijslijk maar dacht: "Euh? Pardon, heb ik nog inspraak over hoe, waar en met wie ik uitziek?"
Blijkbaar niet. Alles was al achter mijn rug geregeld.
"Jamaar," pruttelde ik tegen. "Jij kan geen vier kinderen op skilatten aan. In je eentje."
"Met mijn moeder erbij, lukt dat."
Natuurlijk. Voorbedachte rade, dus. Ik perste mijn oogleden tot spleetjes en knorde verslagen.
Super-oma noemen zijn kinderen haar. Ze was vast al sedert 6u in de weer met zachte broodjes smeren en thermoskoffie zetten. Voor onderweg.
Had ik ergens nog een argument tegen? Ik was helemaal overgeleverd aan de wil van een vastberaden, over-enthousiaste goedzak.

1 opmerking:

AnneTanne zei

Omdat ondergetekende sinds een knieblessure op een zwarte piste niet meer durft skieën, was ik (helemaal niet ziek) lekker een dagje alleen thuis omdat 'mijn mannen' samen naar Ovifat waren. "'t Was supertof!", was de samenvatting van zoonlief.