22.2.08

Klaar

Op bloggebied zijn er drie mogelijkheden als je baalt. Ofwel houd je je klep en wacht je met schrijven tot het overwaait. Ongemeend vrolijk of neutraal doen, kan ook. Niets aan de hand en ça vakes. Hmm. Niets voor mij. Of je neemt het risico bespot en/of voor ouwe zaagbrommer getagd te worden.
Slaag ik er eindelijk in om ongeveer een week niet aan Ronny te denken. En dan zegt Peter van de radio in plaats van klaar is Kees: Klaar is Ronny! Toen zijn popcorn gereed was. Wel, ik hoop dat het hem gesmaakt heeft.
Ik was zo in de ban van de diefstal op het werk dat hij mijn gedachten niet langer koloniseerde. Het incident heeft mij tevens wakker geschud. Op meerdere niveaus. En tegelijk tot stilstand gebracht. Halt! Even als toeschouwer naar mezelf gekeken.
Waarmee ik bezig ben. Werken. Denken aan mijn werk. Praten over mijn werk.
Wat echt belangrijk is. Mijn dochter. Ons ma. Mijn trouwe Kevin. Mensen die je een warm hart toedragen. Zelfs al meende je dat je hen had teleurgesteld. Ooit. Maar blijkbaar gaat dat over. Of was men niet zo ontgoocheld als jij zelf dacht. Soms zit dat tussen uw oren.
Wat je moet laten gaan omdat je voelt dat het niet klopt. Christophe.
Ondertussen heb ik mij vandaag terug happy gevoeld. Eventjes. Dat was geleden van voor de historie van de ongesloten deur aan het licht kwam.
Ik volgde de linkjes van dit bericht en plaatste een favicoontje in mijn blog-URL. No big deal voor digital natives, maar voor mij een straaltje hoop dat ik toch nog iets kan. Zelfs al heeft het maar een oppervlakte van 16x16 pixels.

2 opmerkingen:

chelone zei

Een typisch dipje. En als je over het ene begint na te denken, komt de rest vanzelf.
De tijd, de zon, je dochtertje en ons ma..., helpen je er wel weer bovenop.
Somtijds helpt bloggen ook, princesje!

Georgina zei

Dankjewel, Chelone.