29.2.08

Schrikkelen

Naar verluidt werd de vierjaarlijkse schrikkeldag uitgeroepen tot Dag van de Man. Om niet onder te doen voor de Dag van de Vrouw. Verzekerst.
Het kalenderblaadje verdween in mijn schoendoos met te koesteren papieren voorwerpjes. Loslaten. Soms de onbenulligste zaken. Ik kan het niet.
Noorderbuur Jofel gaf me ooit de tip om die dingen in te scannen. Ziezo, mijn ingescande papiertje. Geschminkt in de Georgina-kleurtjes.
Alzo passeerde een modale vrijdagavond na het instoppen van Britney en indutten van Kevin in zijn geliefkoosde hoekje van mijn floeren zetel.

28.2.08

Klein Brittannië

Zoals In de Gloria. Minstens even goed maar dan soms echt erover. Ik ben volledig verknocht aan de serie Little Britain die momenteel op Canvas draait. Voornamelijk aan de onmenselijk witte, nogal ronde acteur Matt Lucas. De man zijn gelaatsuitdrukkingen zijn niet te evenaren. Bijna griezelig hoeveel verschillende personages in hem schuilen.

Mijn top 3 van de vertolkte typetjes:
  1. Daffyd. 25-jarige werkloze en enige plattelandsnicht die een dorpje in Wales rijk is. Steeds gekleed in een spannende t-shirt en hotpants. Hij heeft er een hele collectie van.



  2. Vicky Pollard. Delinquente hangjongere. Altijd op zoek naar volwassenen die sigaretten voor haar wil kopen.


  3. Marjorie Dawes. Tactloze tot sadistische leidster van de plaatselijke variant van een Weight Watchers groep.

Swiffer en swift learning

Opmerkzamen konden al vermoeden dat ik in een professionele crisis zit. Ik oefen namelijk een enorm leuke job uit als poetsvrouw maar zit met de drang om iets te doen met het internet. Drang en verwachtingen. Het aanvankelijke onmogelijk evolueerde geleidelijk naar een waarom niet.
Het in elkaar passen van job, webinteresse en persoonlijk leven moet nog worden bijgeschaafd, maar ondertussen ben ik al vrij ver. Naar mijn normen toch. Ik neem het risico om enkele stappen over te slaan. Zo laat ik ASP links liggen en begin ik volgende week PHP te leren. Databases hebben altijd al tot mijn verbeelding gesproken. Net zoals frameworks.
Waar een wil is, is een weg. Het feit dat ik vrij laat in de boot gestapt ben, betekent een aanzienlijke achterstand. Maar ik probeer me niet te laten afschrikken door het gegeven dat anderen ervoor gestudeerd hebben en/of al jaren actief zijn met het ontwikkelen van websites. Het is nooit te laat. De boot is al lang vertrokken en ik stond nog aan de oever te dromen en te kletsen. Hewel, ik ben in het water gesprongen. De boot achterna. Pas op, ik kan snel zwemmen.
Hoor ik daar iemand lachen? Kan een poetsvrouw dit niet? Het internet zit vol user generated content en informatie ligt voor het grijpen. Dus iedereen kan mits enig puzzelwerk aan de slag. Ook ik. Ik geloof in The Wisdom of The Crowds van James Surowiecki. Voor mij geen Andrew Keen met zijn Cult of The Amateur. Dat is niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Ondertussen ben ik volop op zoek naar weldoeners zodat ik naar The Next Web 2008-congres kan gaan.
Ik heb een nieuw labeltje web want vanaf nu zal ik op tijd en stond over internet-dingen bloggen.
Even heb ik getwijfeld om een nieuwe blog te starten. Zo eentje met enkel eureka's zoals 'Juj, ik heb een favicoontje aan een URL geplakt!' of 'Waarom Fillezilla beter is dan Smart-ftp'. Maar ik zou mijn trouwe, lieve lezertjes alleen maar wegjagen. Terwijl ik hen wil koesteren. Soigneren. Ze zijn niet talrijk, oh neen. Maar dat vind ik niet erg.
Ze stemden voor een behoud van regelafstand 1 in mijn berichtjes. 87% want de neutrale stemmen telde ik erbij. De eerlijkheid gebiedt me de absolute aantallen bloot te geven. 24 mensen antwoordden, waarvoor dank! Wie het kleine niet eert, ...

25.2.08

Linkdumpje

Uit sympathie, laten we zeggen.

Paranoïde

Nog nooit heb ik meegedaan aan een televoting. Maar binnenkort zal ik sms-en in de hoop een geschikte kandidaat naar het Eurosongfestival te sturen.
Iemand die met zijn broer musiceert, geliefd in een bejaardentehuis werkt en iets met knuffelbeertjes heeft. Wat moet er nog meer zijn?
Bekijk onderstaand filmpje (driehoek klikken) om de show van Rafke en Hans van de Paranoiacs te aanschouwen. Luister en keur goed.


22.2.08

Klaar

Op bloggebied zijn er drie mogelijkheden als je baalt. Ofwel houd je je klep en wacht je met schrijven tot het overwaait. Ongemeend vrolijk of neutraal doen, kan ook. Niets aan de hand en ça vakes. Hmm. Niets voor mij. Of je neemt het risico bespot en/of voor ouwe zaagbrommer getagd te worden.
Slaag ik er eindelijk in om ongeveer een week niet aan Ronny te denken. En dan zegt Peter van de radio in plaats van klaar is Kees: Klaar is Ronny! Toen zijn popcorn gereed was. Wel, ik hoop dat het hem gesmaakt heeft.
Ik was zo in de ban van de diefstal op het werk dat hij mijn gedachten niet langer koloniseerde. Het incident heeft mij tevens wakker geschud. Op meerdere niveaus. En tegelijk tot stilstand gebracht. Halt! Even als toeschouwer naar mezelf gekeken.
Waarmee ik bezig ben. Werken. Denken aan mijn werk. Praten over mijn werk.
Wat echt belangrijk is. Mijn dochter. Ons ma. Mijn trouwe Kevin. Mensen die je een warm hart toedragen. Zelfs al meende je dat je hen had teleurgesteld. Ooit. Maar blijkbaar gaat dat over. Of was men niet zo ontgoocheld als jij zelf dacht. Soms zit dat tussen uw oren.
Wat je moet laten gaan omdat je voelt dat het niet klopt. Christophe.
Ondertussen heb ik mij vandaag terug happy gevoeld. Eventjes. Dat was geleden van voor de historie van de ongesloten deur aan het licht kwam.
Ik volgde de linkjes van dit bericht en plaatste een favicoontje in mijn blog-URL. No big deal voor digital natives, maar voor mij een straaltje hoop dat ik toch nog iets kan. Zelfs al heeft het maar een oppervlakte van 16x16 pixels.

21.2.08

Pixies

Jong geleerd, oud gedaan. Ik heb samen met ons Britney een Netvibes account voor haar gemaakt. Vooral de widgets van Labpixies spraken haar enorm aan. Meer bepaald het televisietoestel, de radio, een telmachine en verjaardags-reminder. Alleen spijtig dat die laatste niet op Netvibes kan. Tenzij iemand mij kan uitleggen hoe ik de embedded code in Netvibes kan plakken om het ding alsnog te voorschijn te toveren.
De resterende tabbladen volgen nog.

19.2.08

Boodschap aan mijn dochter


Geslaagde maar verantwoorde marketing communicatie. Of toch niet?

18.2.08

Zwarte gaten en openbaringen

Never fade away, zingt iemand. Toch heb ik zin om te verdwijnen. Niet blogsgewijs maar echt. Ik ben boos op mezelf. Beschaamd en in de put. Neenee, ik vraag absoluut geen compassie. Want het is mijn eigen schuld. De gevolgen zal ik moeten dragen. Life sucks. Meestal niet, maar soms. Ook al ben je al lang een volwassen vrouw. Of man. Life sucks is geen alleenrecht van hoog-emotionele pubers.

Ik ben de Susan Mayer uit Desperate Housewives. Altijd goede bedoelingen, maar in de meest onmogelijke bochten gewrongen.

Vorige vrijdag beging ik een blunder op het werk. Voor wij aan onze werkdag beginnen, kleden wij ons om in ons kot. Schoenen worden er vervangen door de verplichte, schreeuwlelijke Crocs. Handtassen en boterhammetjes worden hier netjes achtergelaten. Wie toegangsrecht tot het kot heeft, beschikt over een sleutel. Want dat kot moet op slot. Verboden voor onbevoegden.

Hoewel ik niet slordig ben, vergat ik de deur te sluiten voor ik aan mijn ronde begon. In een wereld vol eerlijke en eerbare mensen zou dit geen probleem met zich meebrengen. Ware het niet dat iemand ervan door is met mijn bezittingen, die van Carine en van de brave doch bi-seksuele Wilfried met Indiase roots waarover ik onder normale omstandigheden niet van plan was hem in mijn blog te vermelden.

We zijn met de verdwijning van onze tassen niet alleen onze portefeuilles en gsm's kwijt. Carine reageerde hysterisch omdat haar Vuittonneke weg is. Volgens mij nep, dus een meevaller. Maar haar Blackberry waarmee ze al enkele weken loopt te stoefen, dat is andere koek. Onze bazin had haar verboden om het toestel op zak te dragen tijdens het werk. Omdat Carine er niet kan afblijven. Waarom laat ze dat ding dan niet thuis? Zwijgzame Wilfried gaf geen info over de inhoud van zijn tas, maar was serieus van zijn melk.

Ik vond het zo erg dat ik niet eens dacht aan mijn eigen spullen en geld die gepikt waren. Ondertussen heb ik extra werk aangenomen. Dan kan ik mijn collega's financieel tegemoet komen. En mijn eigen verlies terugverdienen.

Het is natuurlijk mijn schuld. Maar ik vrees voor mijn reactie als ik op het matje geroepen en uitgekafferd word. Misschien echt eens werk maken van andere professionele toekomstperspectieven.

16.2.08

Neun, dank u!

Na de neukkaars, nu ook de neukkaas...

14.2.08

11 manieren om een konijn te laten verdwijnen

Een dwergkonijn op een flat, dat marcheert niet. Het beest weet ocharme niet wat buitenlucht, wind of regen inhouden. Het moet weg. Maar hoe?

  1. geen eten meer toedienen
  2. slachten voor Kevin's verjaardag
  3. als testkonijn aan een labo voor hersenonderzoek schenken
  4. in de leeuwenkooi van Planckendael dumpen
  5. rond 7u30 op de E19 zetten
  6. doorspoelen in de plee (met dank aan Conny voor de tip)
  7. wassen op 60°
  8. onder het kussen van ons ma haar zetel verloren leggen
  9. op de ballustrade van het balkon laten rondhuppelen
  10. op zijn Studio Brussels in de blender draaien zoals zij met paaskuikentjes plachten te doen

Potentiële moraalridder, wees gerust. Spaar uw commentaar. Ik heb een teer hart. Geen enkele van deze maatregelen zal ik treffen. De vervaging van normen en zeden in het commercieel medialandschap heeft op mij geen vat. Bij mij geen in kaart gezette drama's om al bloggend sensationeel te kunnen doen.
Uit mijn recente belevenissen met een collega met drie kinderen en een echtscheidingsprocedure, sla ik geen munt. Ondanks hoog bloggehalte. Maar nu ik toch over hem bezig ben, Christophe was zo vriendelijk het zwarte beestje te adopteren. Voor zijn kinderen. Voor de gezelligheid wanneer ze op weekend-bezoek komen. Om de veertien dagen een weekend. Ze doopten hem Tatayet. For god's sake.

12.2.08

Goud in de mond

Mijn kiekjes zijn wel niet zo mooi als bij deze mijnheer, maar ook ik was deze ochtend voorbereid op het mooie weer dat de dag brengen zou. Behalve mijn lunchpakket met radijsjes om het lentegevoel aan te wakkeren, nam ik ook mijn fototoestel mee naar het werk. Om onderweg een fotostop te houden.
Zonnige dagen zijn nefast voor de blogvreugde, maar dat nadeel neem ik er graag bij. Trouwens, to blog or not to blog. Who cares?

11.2.08

Rimpels maar niet seniel


Heb je het gezien? Georgina-kleuren tooien de affiche! Toeval of diepzinnige marketing?
Maar wat ik niet begrijp... Eeuwige vrijgezel Benny vertoeft in de eeuwige jachtvelden maar staat wel nog geprogram-meerd op Rimpelrock.
Ook de website van Rimpelrock rept met geen woord over zijn heengaan. Straf, hé.
Of misschien moeten we eens beter naar het jaartal kijken. ;) Hoe dan ook, een dringende update is aan de orde.

9.2.08

Ga je gang

Eén van de leukere kanten van bloggen, is de interactie die ontstaat. Stokjes en huiswerk doorgeven. Sommigen fronsen direct de wenkbrauwen. Geen probleem, maar ik vind het niet onnozel.
Zo had Frank, die ik uiteraard niet in het echt ken, de tekstballonnetjes van een cartoon op het gecontesteerde Geen Stijl naar zijn hand gezet. Het origineel en zijn aanpassingen kan je op zijn blog bekijken.
Egocentrisch als ik soms kan zijn, maakte ik er dit van:


8.2.08

Oude doos

"Zijt gij al vergeten welke ellende je je de vorige keer met dat internet op de hals haalde?", vroeg ons ma toen ik vertelde waarom ik foto's van vroeger bij haar kwam halen. "Wat als de Ronny bij toeval uw foto op het internet vindt? En alles leest wat gij over hem schrijft? De flikken hadden je toch ten stelligste aangeraden weg te blijven uit het surface web. Waarom kunde gij niet in dat deep web blijven?"

Ze had natuurlijk een punt. Hoe kun je met zekerheid weten of een stalker eindelijk besloten heeft om ermee op te houden? Dat hij op een blauwe maandag na het afruimen van het ontbijt tot inkeer kwam. Gedaan. Ik laat haar los. Ik gun haar een welverdiende rust. Eindeloze vrijheid. Ademruimte. Ze behoort mij niet toe.

Jammer genoeg zal ik nooit gerust zijn. Vandaar dat men(ck) het moet stellen met dit mini-fotootje uit mijn zeer prille kinderjaren. Mijn vader wou waarschijnlijk mij en de strik, die ons ma fier in mijn fluthaar geknoopt had, vereeuwigen. Jaja, in de jaren 70 waren we nog niet veel gewoon. En genoten we van het geluk dat klein vertier ons schonk. Wie toch wat meer wil zien: kijk eens goed naar mijn blogbanner.
Ondertussen zit ik dus met een fotostokje dat ik niet doorgeef aan Maizena-man omdat hij onlangs zijn stamboom met fotomateriaal toelichtte, maar wel aan Els, Gentse Zwijger en Muggenbeet. Zonder verplichting. Voor zover mijn vraag als dwingend opgevat kan worden. Nog vragen?

7.2.08

Tunnelsyndroom


Niets nieuw onder de zon. Punk is in de muziek nooit weggeweest, maar is als lifestyle al een tijdje back in town en nu ook alomtegenwoordig. Van op de speelplaats in de katholieke dorpsschool in Poperinge tot in Carré. Je weet wel, die marginale dancing met fallussymbool op de voorgevel. Zij het dan nostalgisch gecommercialiseerd. Van Fish&Chips tot kinderkledij in de H&M. En bijgevolg gigantisch ongeloofwaardig.

Programma's als 7 Ages of Rock, aflevering 3: The Blank Generation doen de pubers van de 21ste eeuw watertanden naar vervlogen tijden van voor hun verwekking. Langs je neus weg zeggen dat je Iggy Pop met the Stooges, Ramones, The Clash, UK Subs, Conflict en Exploited in levende lijve beleefde, doet je street credibility boosten. Het respect blinkt in hun ogen en ze hangen aan je lippen. In de hoop dat je hen meeneemt naar de voltooid verleden tijd.

Ik verzwijg dan wel dat ik het maar herrie op 3 akkoorden vond. Dat ik deze noise enkel gedoogde voor het welzijn van de relatie met mijn jeugdvriendje. Den Watty. Dat ze met hun verwende, door gsm-stralen opgewarmde hoofdjes niet snappen hoe de tijdsgeest eind de jaren 70 zo rot was dat er spontaan duivelse geluiden als punk op deze aardkloot ontsproten.

Niet dat ik er als vijfjarige veel van gemerkt heb. Ik was een jaar of 13 toen ik op mijn meisjeskamer prutste aan het enige elektrisch apparaatje dat ik bezat. Naast een bureaulamp en nachtlampje. Mijn bruine klokradio. Het was toen en daar dat ik op zoek naar een geschikte zender, verhalen over Jello Biafra en Penislandscape hoorde. Uit puberale rebelsheid besloot ik om fan te worden. Maar diep in mijn hart hield ik van deze muziek.

Gisteren reed ik met ons Britney door de Kennedy-tunnel. Ze verklapte me dat de tunnel onder een kanaal ging en dat hij genoemd was naar een groepje: Dead Kennedys. Ze gaan het niet graag horen in Antwerpen. Van dat kanaal althans. Vaarwel biafraanse openbaring. Je bent zo mainstream geworden als maar kan zijn.

5.2.08

Virtuele nachtmerrie

Gij binnenste-buiten gedraaid gniffelend freubelwijf! Tetter-madam van kaliber G! Gij dacht dat trackback Engels was voor voor het zingen de kerk uitgaan. Hein?! Ik heb u door. Gij dacht dat poetsvrouwen niet zo snugger waren? O ja, gij moogt hier straffeloos komen lurken. Doch ik heb u gezien. Maar wat ik niet kan pikken is dat gij overal rondbazuint dat ik een slecht mens ben. Een allumeuse. Een ruziestoker die personen tegen elkaar opzet. Want dat doe ik niet. Maar hoe kan ik zoiets weerleggen? Ik walg van u.
Wist gij dat ik uw aantal clicks wetenschappelijk kan voorspellen? Dankzij een handvol links en rechts bijeen-gesprokkelde techniekjes.
Ik heb uw aantal hits van de laatste 40 dagen in een spreadsheetje gegoten. Historische data uit eerste bron. Voor dag 41 nam ik een voortschrijdend gemiddelde zonder effeningscoëfficiënt, maar voor tien dagen later zuiverde ik mijn gegevens voor ruis en seizoensinvloeden. Zo merk ik dat gij op dinsdagen minder aktief zijt. Op vrijdagen klikt gij er op los. De alzo bekomen trendlijn corrigeerde ik met de seizoensindex. En wat bleek? Ik zat er niet ver naast, zenne. Neh!
Maar iets doet mij vermoeden dat vanaf heden, wegens publicatie van dit bericht, mijn methode niet meer zo waterdicht zal zijn.

3.2.08

Foutmelding

Voor alle duidelijkheid: ik ben niet jaloers. Ik ken mijn plaats en lijd niet aan grootheids-waanzin. Bovendien ben ik voor onbepaalde tijd smoorverliefd op Christophe. Ik weet alleen nog niet of het hoopvol of hopeloos is. Maar daarover gaat dit bericht niet. Come to the point.
Het zit mij al enkele dagen dwars dat Peter, amper twee maanden gesepareerd van vrouw en haard, en public het bed zal delen met Sofie. Ik gun het haar, daar niet van. Ze behoort tot het interval [meisje, jonge vrouw], oogt mooi en heeft een zoetgevooisde stem. Precies een nachtegaaltje. Dus ik kan het wel begrijpen. Maar om zo te koop te lopen met je privé-leven en op uitgerekend Valentijn van pietje-pak te gaan spelen in Brugge, daar kan ik met mijn verstand niet bij. Exhibitionisme ten top.
Maar ik ben niet jaloers. Ook niet op haar stem, looks en frisse leeftijd.

1.2.08

Georgina komt naar je toe

De merchandising loopt als een trein. Schorten, schuur-sponzen, borstels. Vooral de emmers waren in geen tijd uitverkocht. Geen brol maar stevige kunststof van hoogstaande kwaliteit. Quasi onbreekbaar. Alles in de onmiskenbare G-kleuren: donkerlentegroen met magentaroze accenten.
Een volledige lijn functionele poetskledij is online te koop. Tevens hip voor de fitness of start-to-run. Mits aangepast schoeisel. De telefoon voor de boekingen voor de roadshow staat roodgloeiend. Georgina komt met de camper naar je toe om enthousiaste kandidaat poetsvrouwen (M/V) te recruteren. Extra-legale voordelen bestaan uit het verplicht navolgen van het stijladvies conform de intentieverklaring van de firma, weerbaarheids- en assertiviteit work-shops en natuurlijk deugddoende massage op het einde van elke werkdag.
"Godver-degodver! Wat staat gij daar te dromen?", weerkaatst een geïrriteerde echo door de gang. Carine sist: "Die bureaus gaan zichzelf niet kuisen, hé! Luie teef!"
Zucht. Die assertiviteitsoefeningen, daar zit nochtans muziek in. Ik poetste vlug verder en wentelde mij in zelfbeklag. Als een wentelteefje.