25.1.08

Frisdrankautomaat of teletijdmachine?

Wat een drukke werkweek. Alweer zal ik als allerlaatste het gebouw verlaten. Ik parkeer mijn Wetrok in haar kot. Mijn schort en werkschoenen ruil ik in voor mijn eigen plunje. Dorst. Ik heb vreselijke dorst.

Gelukkig beschikt het gebouw over een soort lobby of lounge. Een cosy corner met een salontafeltje omringd door zetels. En twee zoemende lichtgevende automaten. Mits inworp van voldoende muntstukken en een druk op de juiste toets, word je voorzien van frisdrank of zoete snacks.

Ik twijfel tussen Coke Zero en Cola Light. L'embarras du choix.

Twee seconden wachten op magie. Doet ie het of doet ie het niet? Mijn keuze rolt naar beneden en maakt een ploef die me in de tijd terug brengt. Een kwart eeuw geleden stond ik hier ook al. De automaat bevond zich op de plaats waar nu de zeteltjes staan. Je kon enkel kiezen tussen Cola, Fanta of Sprite. In glazen 20cl-flesjes. Er was een gleuf voor de dopjes en er stonden bakken voor het leeggoed.

Als klein meisje kwam ik soms mee naar mijn vaders werk. Wanneer ik vakantie had maar mijn vader niet op het werk kon wegblijven. Mijn favoriete plek was de hoek met de cola-automaat. De geur die de machine uitwasemde was opwindend. Als een dief in het donker tastte ik met mijn handje in de gleuf van de dopjes. Geduldig viste ik ze er één voor één uit. Tot mijn hand niet meer dieper kon glijden. Met mijn buit maakte ik torentjes. Dat waren mijn centjes. Daarmee kocht ik flesjes leeggoed. Ik was tegelijk klant en winkel zoals enkel kinderen dat kunnen zijn.

Mijn vader had mij verboden om van de lege flesjes te drinken. Dat was vies. Maar als er nog een bodempje inzat, dronk ik dat toch op. Want dan was het geen lege fles. Toch?

Deze herinnering tovert een glimlach op mijn gezicht. Mijn vermoeidheid ruimt plaats voor een warm gevoel. Ik neem mijn halveliterfles Zero en verlaat het gebouw. Terwijl ik me afvraag of mijn vader fier zou zijn omdat ik een mooie loopbaan heb op zijn werk, kijk ik of er sterren aan de hemel staan. Enkel dikke, zwarte wolken. Maar dat geeft niet. Het lijkt wel mijn vader die me met een dikke wollen deken toedekt.

6 opmerkingen:

maizenaman zei

Keilief!
*veegt traan weg*

vallalar zei

Wat is dit mooi geschreven!Je hebt in tekst gegoten wat veel mensen alleen maar kunnen voelen.

Els zei

Heel mooi! Er zit trouwens een gezicht in de fles.

Menck zei

Knap neergepend!
En ach, waar is de tijd dat er nog glazen flesjes uit de colabak rolden? Ik sliep toen zelfs nog met mijn handen boven de lakens, denk ik. ;-)

Chelone zei

Tussen vaders en dochters, gevoelens die enkel zij begrijpen.

G. zei

@maizenaman: thx, leuk dat jullie terug in het land zijn

@vallalar: thx, leuk dat ik je hier terug zie

@els: thx, goed opgemerkt ;)

@menck: thx, maar jouw pennestukjes zijn juweeltjes, hoor

@chelone:ook thx, jouw opmerking zit raak.