30.12.08

I can move, move, move any mountain

Ik kan bergen werk verzetten. Degelijk en aan een snel tempo. Gestaag volhardend of met de adrenaline van de deadline.
Jammer dat ik vaak zo verlamd ben door de hevigheid van emoties. Met de beste wil van de wereld krijg ik ze niet de baas. Spijtig dat de korte euforie van een geslaagd resultaat niet op kan tegen chronische innerlijke onrust.

27.12.08

Georgina's cleaning stuff

Ik weet het, ze slaan je op Facebook met onnozele gifts om de oren. Maar ik moest en zou ook zo'n ding hebben. Ce que femme veut, dieu veut.

26.12.08

Vrede op aarde voor iedereen


Via Supertomaat

Ik vind het nog steeds een vreemd fenomeen: de Mac-fans die Windows verfoeien. Alsof het een discussie tussen Club Brugge en Anderlecht-fans betreft. 
Zelf behoor ik tot het Mac-kamp. Niet grinnikend, maar eerder met een knipoog. Wat kan mij het schelen of je met Windows of MacOS werkt? Zolang je maar geen vlees eet. (Graptjeuh!)

21.12.08

Teasing en positionering en zo

Lunch. Meet and greet met kameraad-marketing-man en loopbuddy-informatica-man.
Zegt de marketing-man tegen mij: "Georgina, meid, waarom doe jij dat toch weer?"
Verstrooid kijk ik op van mijn smartphone. Ik wou net een paar AirMe's in gang zetten.
"Heuh?"
"Uw blog, waarover gaat dat nu eigenlijk? Het mist een duidelijke omkadering, een missie. Wat zijn de strategische doelstellingen? Het is net de HEMA: een vanalles-en-niets-winkel."
Mijn loopbuddy knikt bevestigend. Ik word rood. Krijg het warm.
"Och! Beroepsmisvormden!", roep ik. "Ten eerste, ik vind de HEMA een prima winkel. Niets op tegen. Leuk om een beetje in rond te slenteren. 
Ten tweede, ik voel me niet geroepen om een vorm van vrije tijdsbesteding naar professionele normen doordacht aan te pakken. Als ik wat wil aanmodderen op mijn blog dan is dat mijn goed recht. 
Ten derde, ik heb het gehad met macho's die denken dat ze me kunnen krijgen, imponeren of behoeden van het slechte. Ik ben volledig klaar met alle hetero kerels die beweren dat ze van me houden tot het tegendeel blijkt. Die me de hemel in prijzen om daarna terug te krabbelen. Die me ongevraagd bejubelen, filosofische woorden in de mond nemen en me als een baksteen laten vallen wanneer ik me overgegeven heb aan mijn gevoelens. Wanneer ik hen in mijn hart heb toegelaten. Emoties zijn items waarmee ik heel zuinig omspring. Dingen waartegen ik mezelf bescherm. Die ik godverdomme niet binnen laat omdat ik ze achteraf niet kan loslaten.
Dus als je ook maar één seconde gedacht had dat ik dankbaarbaar zou reageren op je fijnbesnaarde analyse, dan heb je het mis."
Ik kijk naar mijn loopmaatje en vervolg: "Ga voortaan maar in uw eentje lopen. Of zoekt u een vent om samen te lopen. Het koplopen zal gedaan zijn."
Ik sta recht, gooi €30 op tafel en verlaat de eetkroeg met opgegeven hoofd doch met tranen in de ogen. "Bende losers!", denk ik. En kort daarna: "Trut."

18.12.08

Ze maakte een inschattingsfout

Elke vezel in haar lijf deed pijn. Werd doorprikt. Verbrand. Ze voelde zich misselijk. Moest enkele minuten met haar handen op de vensterbank steunen. Ze staarde naar buiten en keek naar alles en niets. Niet hoopvol maar hopeloos.

Hoe kon ze zo stom zijn? Had ze werkelijk gedacht dat het vrijblijvend zou zijn? Dat het geen zeer zou doen? Dat niets zou veranderen? Dat het morgen een gewone woensdag zou zijn, zoals elke week?

Haar maag plooide dubbel en haar darmen vochten met elkaar. Haar hoofd bonste en haar neusbeen leek gekneusd. Alsof iemand haar een ferme klop in het gezicht had gegeven. Maar het was een explosie van impulsen en gedachten. Ze hapte naar adem.

Natuurlijk was het haar eigen schuld. Bijgevolg moest ze niet gaan huilen. Dat zou ongepast zijn.

10.12.08

Fijn voor de lijn - de periode van de jaarwisseling

December en januari vormen een kritieke periode voor de lijnbewuste man of vrouw. Bergen calorierijk voedsel te trotseren. Ik moet er geen tekeningetje bij maken. Visioenen van in saus zwemmende spijzen, hete knapperige kroketjes en ijstaart duiken op. Overgoten met champagne, wijnen en likeuren. Goodmorning vetrollen, opgeblazen gevoel en winderigheid.

Of kan jij weerstaan aan al dat lekkers? En aan je tantes kordate blik terwijl ze je bord voor de derde maal vult en nonkel je glas alweer bijvult? "Straks komt er nog dessert!", zegt ze fier. Elk jaar opnieuw.

De oplossing: neem uw voorzorgen. Wees preventief bezig. Wacht niet met lijnen tot het kwaad geschied is. Ik zal u de pap in de mond geven. Met af en toe een eenvoudige doch productieve tip. Help ook mee door uw tip in het reactieluik te deponeren. Of zeg uw gedacht. Dat extra kilo's u worst wezen en zo.

Tip 1 : Eet geen choco meer. 
Kan je niet leven zonder? Besmeer de boterham met chocomousse van Vitalinea.
Tip 2: Vervang je avondmaal af en toe door een pomelo.
Tip 3: Drink 2l water per dag - plat water want bruisend wekt de eetlust op.
Tip 4: Eet weinig tot geen brood.
Tip 5: Eet heel erg traag.
Tip 6: Beweeg, sport, wandel, fiets, neem de trappen, stofzuig uw huis elke dag, naar keuze.

8.12.08

Flahaut rijmt niet voor niets op Clouseau

FLAHAUT - in stereo (cd3 - 8 december 2008)

Liefhebbers van kwaliteitshiphop kunnen sinds kort weer hun hartje ophalen. De Vlaamse hiphop-act Flahaut bracht immers net een derde virtuele cd uit. De “plaat” heet “In stereo” en is niet te koop bij Fnac of Free Record Shop. Hij kan uitsluitend gratis gedownload worden via de wijd verspreide tienerwebsite MySpace.com

Het was al van de vorige release in 2006 geleden dat Flahaut nog van zich had laten horen. Toch neemt “In stereo” de draad weer op waar die na “Of zo” en “Hoezo?” was blijven liggen. Fijne dansbare deuntjes met pompende beats en een hoog kitsch-gehalte in hun eigen moedertaal. Op “In stereo” staan vier nummers die aspecten van martial arts met elkaar gemeen hebben: ninja’s die de politieburelen aan de Phillipssite aanvallen, een eenzame bruceploitation-acteur, een mandarijn en Kosmonauten van Kung-Fu. Alles kan in het Flahaut-universum. 

Ruim 15 jaar geleden leerde ik een toffe knul kennen. Hij was een vriend en studiegenoot van mijn toenmalig lief. Met nog een handvol kameraadjes smeden we plannen om de wereld te verbeteren. Ludieke acties. De kerel in kwestie kon bovendien iedereen onder tafel praten. Liefst met een pint in de hand. Zijn verbale humor was bij tijden absurd maar taalkundig van 18 karaat.
De tijd en andere factoren dreven de vriendschappen uiteen. Verwateren zoals dat heet. Maar de wereld is klein en hij bleek een tijd lang te bloggen onder de naam mc pvc en muziek te maken onder de noemer Flahaut. Ik aarzel geen ogenblik om zijn nieuw album te helpen lanceren. Kwestie van streetcredibility. Hup, hup, doorklikken en luisteren!

7.12.08

Onverschilligheid over een scheet in een fles

Wat kan mij dat nu schelen dat Tomas en Siska een relatie hebben?
Doch ik zou niet graag in Sofie haar schoenen staan. Of gaan ze van triootje doen? In dat glazen huis. Ik zal alleszins eens gaan kijken in Gent. En hopelijk een ontuchtelijke glimp opvangen.
De vluchtende vrouwen, daarover gaat het. Toch?
Waarom is deze te verwaarlozen randinformatie dan hoofdpagina-nieuws?

Aardperensoufflé

Nodig:
  • 400 gram aardperen
  • olijfolie en margarine
  • 3 grote eieren (of 4 kleine)
  • ongeveer 1,5 dl melk
  • 3 eetlepels fijne bloem
  • 50 gram gemalen kaas
  • peterselie, peper en zout
Werkwijze:
  • Schil en was de aardperen. Snij ze in kleine stukjes en stoof ze gaar in een beetje olijfolie en bodempje water. Deksel op de pot. Pureer de gare aardperen. Peper en zout naar smaak toevoegen.
  • Vet de ovenschaaltjes in met margarine of olijfolie.
  • Klop de eieren met de mixer luchtig. Als je voldoende tijd hebt: Scheid de eiwitten van de dooiers, meng de dooiers met de puree en klop de eiwitten tot schuim.
  • Maak een bechamel saus met ongeveer 30 gram margarine, de bloem en de melk.
  • Meng de helft van de kaas door de bechamel saus. 
  • Meng de puree met de saus.
  • Roer de eieren (of het eiwitschuim) voorzichtig door het geheel.
  • Vul de potjes tot een halve cm onder de rand.
  • Bestrooi met peterselie.
  • Bak 20 à 25 minuten in de oven op 200°C
  • Extra instructie voor de perfectionisten:  Open tussendoor de oven niet, anders zakken de souffléetjes in. Ik bak ze 15 minuten en draai dan de oven op 50°C en haal ze pas uit de oven als iedereen aan tafel zit. Geleidelijke afkoeling vermindert de kans op instorten.
Dit recept voor 4 personen is een persoonlijke, eenvoudigere interpretatie van het origineel dat in het laatste nummer van VELT stond. Toverknolletjes in de winter. Het is tevens het tweede in de reeks "Gezond eten is eenvoudig en lekker. " Eerder verscheen Tofu met groene groenten.

5.12.08

Zie ginds komt de stoomboot


Unicef/Donna DeCesare

En, wat zou de Sint dit jaar voor Norma en Tonio brengen?

4.12.08

Goedele is hot en vetcool

Tot voor kort had ik een misvormd beeld over Goedele de vrouw. Ik zag haar als een vtm-madam. Grote mond but very shallow. Onnozel en foutief vooroordeel van mijnentwege, ja. Aanvankelijk reageerde ook ik met hoongelach op het nieuws dat er een boekske met haar naam uitkwam.
Ik ontdekte pas een dikke maand geleden wat voor een vrouw Goedele Liekens is. Een slimme kanjer met een fantastisch maandblad. Daar zat ik al jaren op te wachten. Want ik knutselde Humo en Feeling aaneen om mijn gading te vinden. Ik moest immers roeien met de riemen die ik had. Nu is er gelukkig Goedele.

Het overlopen (niet te verwarren met: overlopen) gebeurde zo: 
  1. Ik ging op reis en nam Goedele 2 mee. Als luchtige vliegtuiglectuur.
  2. Ik las Goedele 2 gedurende de hele reis van A tot Z.
  3. Het werd november, dus kocht ik Goedele 3.
  4. Ik voelde mij incompleet zonder Goedele 1.
  5. Ik ging op de koffie bij ons ma en Goedele 1 lag op haar koffietafel. Asjemenou!
  6. Ik ontfutselde haar Goedele 1 door eens schaapachtig te kijken.
  7. Ik liet mij subtiel door een ultra charmant manspersoon een abonnement cadeau doen.
  8. Gisteren zat Goedele 4 in mijn brievenbus. Mmmm.
Het tijdschrift is een plezier om te lezen en de layout en foto's zijn af. Chapeau voor het team dat dit in elkaar bokst. Ofschoon ik niet zit te wachten op eender welk zaad,  lees ik de artikels enorm graag. Ik koop zelfs geen Humo of Feeling meer...
Dat het blad volledig afgekeken zou zijn van Nederlandse tegenhanger Linda, zal mij worst wezen.  Go, Goedele, go. 

2.12.08

Hmmm, delicious!

Ik ben al een tweetal weken aan het piekeren over een praktisch probleem. Misschien kan jij me helpen? Het gaat over de social bookmark site Delicious. Ik leg eerst het principe uit voor wie Delicious niet kent. 
Op Delicious verzamel je interessante internetadressen waarop je etiketjes plakt. Tagging in het jargon. Wil je later in je pakweg 10000 verzamelde internetadressen, webpagina's terug vinden over bijvoorbeeld trendanalyses van de BEL20, dan klik je op de tags beurs, trend of BEL20. Een lijstje van de websites die jij deze tags gaf, verschijnt.
Wat is nu het voordeel ten opzichte van Googelen op deze termen? 
Zelfs met ingenieuze zoektermen, filters en operatoren is de kans groot dat je de bomen in het bos van de zoekresultaten niet zal vinden. Dat je veel zoekresultaten zal krijgen waarvan de relevantie niet altijd optimaal is. Of de inhoud twijfelachtig. De websites die op jouw Delicious-pagina staan, zijn door jou gewikt, gewogen en goedgekeurd. Als ik bijvoorbeeld een link over webdesign vind op deze Delicious-pagina, kan dat voor mij tellen als referentie. Daar kan een Googlebot niet tegenop.
Zo komen we bij het tweede voordeel van Delicious, het sociale aspect. Je kan gaan kijken bij anderen of je zelfs abonneren op de Delicious-pagina's van anderen zodat je internetadressen naar believen kan overnemen. Of als je een webpagina tegenkomt waarvan, je denkt: "Hola, dit is iets voor Zwijger!", kan je het adres suggereren aan de gegadigde. Hij beslist dan of hij de link opneemt of negeert.
Als je nogal wat energie stopte in het vinden van een website of wanneer je een interessante link kreeg van een medemens, wil je deze soms bewaren. Sommigen maken dan een koppeling of een bladwijzer in hun browser. Maar zodra het over heel veel websites gaat, wordt dit al snel onoverzichtelijk. Bovendien hangen deze adressen vast aan jouw computer. Werk je op een andere machine, dan kun je er niet aan. Op Delicious zijn jouw internetadressen altijd en overal beschikbaar.
Wie nog voordelen wil aanhalen, graag. Wees welkom in het reactieluik! 

Maar waarover breek ik mijn hoofd? Hewel, ik zou een Delicious-account willen opmaken met de nadruk op het delen van internetadressen. Dus om voornamelijk door anderen te laten raadplegen. Maar als ze niet snel vinden wat ze nodig hebben, ben ik eraan voor de moeite. Ik wil een optimale tevredenheid van de gebruikers.
Ik ben dus op zoek naar een consequent en eenduidig systeem van tagging. Sublieme ideeën, iemand?

1.12.08

De pomelo-brigade

Ik lust wel eens een pomelo, kruising tussen grapefruit en pompelmoes. Dacht je dat dit synoniemen waren? Ik ook. Dankzij Wikipedia ken je vanaf nu het verschil tussen grapefruit en pompelmoes.
Maar daarover wou ik het niet hebben. Ik wou de deugddoende eigenschappen van de vrucht in de spotlights plaatsen.
Om te beginnen, wil het oog ook wat. Alleen al zijn vorm is prachtig. Mooier dan elke andere citrusvrucht. (Hoewel een welgevormd mandarijntje ook kan tellen.)
Het zachte weefsel van zijn dikke schil maakt het snijden en pellen aangenaam en verspreidt een lekker aroma.
Haal het vruchtvlees in plukjes uit de vliezen en laat het smelten of bubblewrapsgewijs openklikken in je mond. Of verzamel ze in een Tupperware doosje om mee te nemen. 

28.11.08

De keuze voor het kleinste kwaad


Toen ik een onwetende tiener was, zag ik een film met scènes die me jaren bleven achtervolgen. Ik denk dat het de Leeuw van Vlaanderen was, maar ik durf er mijn hoofd niet op te verwedden.
Woeste, bloeddorstige soldaten moordden erop los. Een moeder vluchtte met haar dochter naar de hooizolder. In de hoop om niet gevonden en gespaard te worden. Ze zaten als ratten in de val. Het duurde niet lang of de soldaten kwamen eraan. Geen enkele uitweg. Uit wanhoop en liefde voor haar kind, nam de moeder het zwaard en doodde haar dochter. Om haar van een brutale verkrachtingsdood te vrijwaren.
Ik ben daar lang niet goed van geweest. Het duurde enkele jaren voor ik begreep waarom de moeder dit gedaan had. De keuze van het kleinste kwaad.
Sinds enkele dagen denk ik heel vaak aan die scène. Als mijn gedachten afdwalen naar Congo. Of ginder moeders zijn die hetzelfde doen als in die film uit de Middeleeuwen. Verandert er nu nooit iets? L' Histoire se répète? 

Voor mij een crème brulée graag!

Ben ik nu ook gevaarlijk? (Lees: ik wil ook graag meespelen en gevaarlijk zijn.)
Ik noem geen namen, kwestie van een potentieel ontslag in de kiem te smoren.

26.11.08

Hoe blijf je overeind als de wereld je overweldigt - deel 1

Vijftien tot twintig procent van de mensen zijn hoogsensitief. Dat beweert universitair docent psychologie Elaine Aron. Zij specialiseerde zich in het onderzoek naar hoogsensitiviteit. 
Maar wat betekent dat nu? Is dit een zoveelste modewoord? Een etiketje? Na de ADHD, nu ook de HSP?
Hoogsensitieve personen (HSP) nemen erg veel in zich op. Subtiele signalen die anderen niet oppikken. Wat anderen als normaal beschouwen, kan hen overprikkelen en daardoor een grote bron van stress vormen. 
Hiermee is het negatieve aspect kort samengevat. Het gaat over zintuigelijke en fysieke maar ook emotionele prikkels en nieuwe (sociale) situaties die je danig overweldigen. Zo kan je heel gevoelig zijn voor licht. Of voor bepaalde voedingsstoffen zonder dat er sprake is van een allergie. Of heel snel van je stuk gebracht worden. Niet naar het journaal kunnen kijken omdat je de ellende absorbeert. Humeuren en negatieve stemmingen zo sterk aanvoelen dat wanneer je 's morgens je kinderen naar school brengt en andere ouders tegenkomt, je energie helemaal op is. Of zodanig de behoeften van anderen op de eerste plaats zetten dat je jezelf wegcijfert.  Je kan hoogsensitief zijn op meerdere vlakken, maar evengoed voornamelijk op sociaal-emotioneel gebied.
Het is niet alleen kommer en kwel. Anderzijds kan je dankzij hoogsensitiviteit dieper ontroerd geraken door de schoonheid van mensen, natuur, muziek of beeldende kunst. Of iets lekkers veel intenser proeven. Vriendschap en liefde warmer beleven. Hoewel dat laatste voorbeeld een mes is dat aan twee kanten snijdt. Verlies en verdriet kunnen des te ondraaglijk zijn. 
Velen beseffen niet dat ze hoogsensitief zijn. Misschien omdat de eigenschap hun dagelijkse leven niet drastisch belemmert? Toch zijn er HSP die op verschillende vlakken zo sensitief zijn, dat ze moeilijk kunnen functioneren op professioneel niveau of in een gezin. En zich bovendien schamen omdat ze voelen dat ze lastig, moeilijk of veeleisend zijn. Deze situatie kan soms jaren aanslepen zonder ooit over hoogsensitiviteit gehoord te hebben. Sommigen denken van zichzelf dat ze onbekwaam of gek zijn. In bepaalde gevallen ben je er zo uitgeput van dat je depressief wordt.
Erkennen dat je hoogsensitief bent, kan al een hele grote eerste stap betekenen. Het kan enorm veel zaken waarmee je worstelde verklaren. Voor jezelf en voor je omgeving.

24.11.08

Over Assepoester en ICT

Een receptie op het werk. Op een maandagavond. Een honderdtal collega's van verschillende afdelingen kronkelen door elkaar. Een hindernissen parcours met enkele mensen die je liever niet ziet. Zoeken naar die ene collega die je al te lang niet meer zag. Mensen met wie je al lang eens had moeten afspreken. Slalommen met een omhooggestoken glas in de hand. Opgepast voor de juffrouw met dienblad vol drankjes! Hopen dat de platteau met broodjes nog eens langskomt. Gelach. Gesticulerende armen en handen. Het geheel lijkt wel een mierennest op de kermis.
Ik maak een praatje met een collega uit een andere afdeling. Over lopen en zo. Eén van zijn collega's komt erbij en gebruikt een openingszin die ik nog niet eerder hoorde: "Hier zie, ééntje van de cyberella's van afdeling X!" 
Dus zo is het dat ze ons noemen. Het kon erger. Het heeft wel iets.

En bij jou op het werk? Zijn er ook bijnamen voor bepaalde (groepjes) collega's?

22.11.08

Tofu met groene groenten

Nodig:
  • 200 gr tofu
  • 250 gr volkoren pasta
  • olijfolie, peper, kruiden en specerijen naar keuze, milde sojasaus
  • 1 grote groene courgette
  • 1 groene paprika
  • 2 eetlepels geroosterde pompoenpitten
  • 1 eetlepel pijnboompitten
  • 5 eetlepels fijngehakte peterselie
Vooraf:
  • Snijd de courgette en paprika in kleine blokjes 'julienne'
  • Snijd de tofu in kleine blokjes en leg ze in een marinade van 1 el olijfolie, 5 el sojasaus, 5 draaien van de pepermolen en water
Een kwartier voor je wil eten:
  • Kook de pasta beetgaar
  • Giet de tofu in een vergiet en roerbak de gemarineerde tofu in 1 el olijfolie
  • Roerbak de groenten in 1 el olijfolie (in een andere pan) gedurende 5 minuten
  • Voeg op het einde de pompoenpitten, pijnboompitten en peterselie toe. Peper en zout naar believen.
Smakelijk! Vergeet niet om traag te eten...
Wijntip: 1 glas Petit Chablis en veel water drinken...
Maar, hey, als je gewicht moet verliezen: knip de wijn weg en eet met mate...
De vermelde hoeveelheden volstaan voor 2 modale eters of 3 kleine eters. Maar weet je wat ik doe? Ik bewaar de helft voor de day after.

Dit is de eerste post in de reeks "Gezond eten is eenvoudig en lekker".

18.11.08

Waar is mijn jeugd gebleven?

Mijn jeugd heb ik in een kartonnen doos gestopt. Een pamperdoos. Goed vol maar alles zit toch niet in meer dan één doos. Met een rode alcoholstift schreef ik JEUGD op de zijkanten. Een nieuwe tag. Voor het pre-digitaal tijdperk.
Verjaardagskaarten. Heel veel kaartjes van UM met wijze spreuken. Dat was dik de mode in de jaren '80. Nooit een verjaardags-sms of Facebook-felicitatie. Via allerlei kanalen kreeg je tastbare gelukswensen.
Zeker 500 brieven. Van schoolvriendinnen, familieleden en ex-liefjes. Alles heb ik gespaard. (Zou mijn penvriendin Adèle uit Kameroun waarmee ik 20 jaar geleden correspondeerde nog leven? Of Annie uit Quebec? Ik vind hen niet via Google of op Facebook. Betekent dit dat ze niet meer bestaan?)
Dagboeken. Vooral van mezelf maar ook exemplaren van vrienden die mij hun dagboek schonken. Bloggen avant la lettre? Allemaal handgeschreven! Echt antiek... Honderden foto's. Krantenknipsels. Namen, gebeurtenissen en emoties die ik vergeten was. Tienduizend herinneringen schoten me te binnen. Papiertjes, kattebelletjes. Al mijn folders floepten open. Elke file passeerde de revue. 
Een hele dag ben ik bezig geweest. Veel herlezen. Bijna moeten huilen. Ik was echt geen gemakkelijke dochter. Het is alsof ik nu pas de wanhoop van mijn ouders begrijp. Mijn vader ondertekende elke brief met 'Ik zie je graag.' Ik was vergeten dat hij mij zoveel brieven had geschreven. Zoiets belangrijks wist ik niet meer. Ik dacht dat hij mij nooit met de letterlijke woorden had laten weten dat hij me graag zag. Stom van mij.
Om een of andere reden had ik het bekijken van die dingen jaren uitgesteld. Alsof ik er een beetje schrik van had.
Waar is uw jeugd gebleven? Ook in dozen? Op zolder? Of heb je simpelweg alles weggegooid?

17.11.08

Concept modificatie


"Waarom kan jij nu eens nooit normaal doen?" vroeg ons ma zonder irritatie doch gelaten.
"Ik ben veranderd. Ik verander elke dag. Alles is onderhevig aan verandering. Constant."
Ons ma zuchtte : "We zullen wel zien. Houd je goed en doe geen domme dingen."
"Nee, mama. Dag mama." Ik klikte op de knop met het rode telefoontje, hoorde het slikkend geluid en klikte op stop Skype.

16.11.08

Is Akismet een reden om naar WP over te stappen?

Ter aanvulling op de vorige post... Als je een Wordpress blog hebt, hoef je in principe geen woordverificatie aan je feedback gevende lezers op te dringen want dan zou je Akismet moeten hebben. 
Akismet is een spamfilter die Wordpress zelf ontwikkelde. De reacties op alle WP-blogs worden vergeleken en als er een spammer gedetecteerd wordt, geraakt hij niet door de filter. Eigenlijk zou ik het eens moeten testen en straks op pakweg 100 Wordpress blogs gaan reageren met de tekstregel "Klik hier voor de weg naar de Waarheid". Onder "hier" steekt dan een hyperlink naar mijn eigen blog of malafide website. (Foute trigger? Ik kreeg nog nooit een spam boodschapje dat mij echt verleidde om te gaan klikken. Zou iemand ooit al eens gaan kijken zijn bij die spam-pipo's? Wat drijft die mensen? Een beetje lol trappen? Digitale lelijke graffiti?)
Bon, zou Akismet mij tegenhouden? Zo ja, wanneer weet het programma dan dat het spam is? Na de derde identieke comment? De 10de? Of moet ik vuile woorden in mijn comment stoppen opdat de filter zou werken? Gaat hij er dan ook voor zorgen dat ik vanaf mijn IP-adres nooit meer kan commentaar spuien op een Wordpress-blog? 
Ik zal het maar niet riskeren. Want als ik wel doorgelaten word, maak ik mijn blog bewust belachelijk. Netjes is anders. Ga dan maar eens uitleggen dat het maar om te testen was en dat die weg naar de Waarheid om te lachen was...
Ach, zou er eigenlijk iemand van wakker liggen, van woordverificaties en blogspam? Ik voeg voor de veiligheid volgende taak met prioriteit 3 toe aan mijn RTM: "Blogger vragen om alternatief op Akismet, kwestie van concurrentieel te blijven en geen marktaandeel te verliezen".
En als hier nu iemand reageert die aantoont hoe ik op een Blogger-blog Akismet of een alternatief kan instellen, dan kan ik dit hangend item klasseren.

Spam issues

In wat voor tijden leven wij? Dat wij godverdomse dagen tijd moeten verspillen met woordverificatie ter bescherming tegen spamaanvallen op onze blogs? Een half jaar geleden was dat niet nodig, toch? Dan was je een nitwit als je je lezers dwong om gekke lettercombinaties in te tikken om hun reactie te verzegelen. Maar ondertussen... ploegen we verder met de riemen die we hebben.
Ondertussen zag ik bij dit virtueel maatje dat het bij Wordpress niet beter is... Het is niet enkel Bloggers probleem.

14.11.08

Run on Windows

Supertomaat stuurde mij deze korte video door. Waarvoor dank. Die mens 
stimuleert mij telkens opnieuw. Voor vernieuwing. Trekt mij altijd over de 
streep. Genre duwtje in de rug. 
Ik vind het gecustomizede Matrix-verhaaltje schitterend maar besef dat ik
alweer in een niche bezig ben. Echt waar, ik doe het er niet om.
De kans is trouwens groot dat dit filmpje al eeuwen geleden de ronde deed in
Geek-land. Tik mij dus gerust op de vingers. Voel u vrij.

13.11.08

Dienstmededeling - The new Georgina

Ik heb het zo wat gehad met deze blog. Ik bedoel: ontkennen dit het Georgina concept een rommeltje geworden is, zou de waarheid oneer aandoen zijn. Ik ben koppig, volhardend, niet te overtuigen en wil alles op mijn eigen manier doen. Proberen. Experimenteren. Vooral niet luisteren naar mensen met meer ervaring. Als ik iets niet zelf ondervind, dan geloof ik het niet. Als jij mij zegt dat ik het vooral niet zo moet doen, dan doe ik het zo.  Men zei dat ik moest voortdoen of stoppen met deze blog. Maar zeker niet het roer omgooien.
Ik handel naar mijn gevoel. Volgens mijn principes. Schrik om als een sneltrein tegen de muur te vliegen? De nieuwsgierigheid en drang naar iets nieuws is groter. De builen en blutsen neem ik erbij. Vermoeiend? Ja, maar verrijkend.
Een nieuw kleedje en nu ook een nieuwe body. Ik vaar toch een andere koers. Ik zie wel waar de golven mij brengen.

11.11.08

De aanhouder wint

Ik had ons ma beloofd dat ik bij die zielenknijper zou gaan. Maar dat ik gewillig zou zijn, daarover had ik geen beloftes afgelegd. Volhardend als ik ben, ging ik eenvoudigweg geen woord tegen dat mens zeggen. Eens kijken hoe lang dat spelletje zou duren.
Die zakdoekendoos was er voor mij zwaar over. Met name het rieten omhulsel rond het karton wekte mijn argwaan en in mijn gedachten stuurde ik mevrouw de gediplomeerde psy naar de jungle. Als ze natuurlijke materialen prefereerde dat ze dan maar eens in de jungle haar kans ging wagen! Brulapen en papegaaien zaten vast meer dan mij op haar gezwans te wachten.
Dus ik ging op consultatie maar negeerde haar uitgestoken hand en zweeg. Een halfuur, een uur. De volgende afspraak opnieuw. Ik hield mijn lippen stijf op elkaar, keek dwars door haar heen en probeerde haar als dusdanig te vellen. Mijn stilzwijgen bracht haar echter niet van haar stuk. Ze zei rustig dat het goed was dat ik mij aan de belofte hield om bij haar te komen en dat ik mijn tijd moest nemen om aan het concept van professionele hulpverlening te wennen.
Tijdens de derde beurt dacht ik dat mijn zege binnen was. Dat ze mij als hopeloos tegendraads geval zou klasseren en het verderzetten van de therapie zou afraden. Tot ze na een kwartier stilte vroeg of ik een nieuw Maltezerke wou. Haar schoonzus had een nestje. Het was niet zozeer de vraag zelf doch de bewegingen die haar wenkbrauwen hadden gemaakt, die mij van slag brachten. Haar gezicht straalde een oprechte zachtheid uit. Zo intens dat ik een ondraaglijke pijn voelde. In elke vezel.
Ik sloot mijn ogen, probeerde mijn mondhoeken in bedwang te houden maar ik kon de tranen niet stoppen. Een schaamtelijke waterval. Een onbehaaglijke zondvloed. Alles stroomde eruit en ik greep naar de zakdoekjes. Ik snotterde, snoot en depte tranen. De psy stelde geen vragen en liet mij begaan. 
Mijn vierde bezoek zat barstensvol informatie voor haar. Alsof ik de verloren raadplegingen wou inhalen. Ik had op voorhand een schema gemaakt. Van alles wat mij dwars zat. Ik had niets meer te verliezen en besefte dat het niet volstond om het ongelukkig zijn, beu te zijn maar dat ik stappen zou moeten ondernemen. Dat ik alle hulp gretig moest aanvaarden maar zelf uit mijn kot komen. Dat niemand het in mij plaats zou kunnen doen.

18.10.08

hips and hypes

Ik kan weer niet volgen. Eventjes. In tal van damesbladen in wachtkamers en livings lees ik voortdurend verontrustende berichtgeving. Als zou het een statement zijn om een IT-sjakosj te dragen. Mis ik een stap in het redeneringsproces? Ik lees nooit iets over computerzaken in die Nina's, Feelings of Flairs. Waarom hebben al die dames dan in godsnaam een it-bag op hun verlanglijstje staan? Is de verpakking misschien belangrijker dan de inhoud?
Voor mij graag: een laptop-trolley in zwart nylon met prima wieltjes. Maar of ik uit dankbaarheid in katzwijm zou vallen voor de gulle schenker, betwijfel ik ten zeerste. Rare snuiters, die damesbladlezeressen...

12.10.08

Warme beenham

Deze handige tip wou ik jullie niet onthouden, dames en heren. 
Wat doe je als je op het eetfestijn met beenham, frieten en groentenbar ten voordele van de regionale voetbalploeg bent in volgende situatie: De pinten zijn al vlot binnen gegleden. Niet bij jou maar bij je gelegenheidspartner met wie je nochtans ongekende hoogtes beleefde tijdens het van de grond gaan. Een gedeelte van de sportzaal moet de dansvloer voorstellen. Schaars bezet met uitsluitend vrouwvolk dat aan een derde huwelijk of tweede jeugd toe is en voorzichtige pasjes waagt. Ellebogen op borsthoogte, hartsvriendin binnen handbereik. Een DJ met computer-materiaal uit de jaren '90 draait eerst K3 en Mega Mindy en schakelt een vitesse hoger naar Bryan Adams. Je houdt van dansen maar niet onder dergelijke omstandigheden.
De oplossing: begeef je naar de toiletten. Liefst de gehandicapten-WC. Sluit de deur en je ogen. Ga lekker uit de bol. En dans!

3.10.08

Het spel van Bim Bam Bel

Was het echt tijd dat Peter De Radio verliet? Het antwoord op deze vraag laat ik in het midden. Verliefdheid zou biologisch gezien twee jaar duren. Daarna komt uw normale hormonenhuishouding terug op gang. Uit zelfbehoud. Want wie houdt het vol om levenslang een zwaar verhoogde vlinderaktiviteit in de buikstreek te tolereren? 
Zou dit de tactiek zijn voor de Ochtendshows? Na Roos kwam Wim. Na Peter Tomas. Na twee jaar hebben de luisteraars het gehad met de ochtendshow spring-in-t-veld. Beginnen ze te twijfelen of er toch geen ADHD of megalomanie in het spel is. 
U dacht toch niet echt dat ik verliefd was op Peter? Voor mij had Peter nog jaren mogen doorgaan. Zeker in combinatie met Sofie. Maar ach, wie ben ik? Uitdaging alom voor de opvolgers om hun voorgangers te evenaren. Argwaan bij het publiek. Na een korte periode van aanpassingsproblemen mijnentwege kan ik Tomas en Linde na één maand ochtendlijke aktiviteit toch volmondig bewieroken. Tomas Staat Op tijdens mijn gezond ontbijt en in mijn bolide op weg naar het werk. En ja, ook zij slagen er meermaals in een glimlach op mijn gezicht te toveren.
En weet je waar mijn voorliefde heen gaat? Het BimBamBel-spel als afsluiter.
Subliem! Geweldig! Plaatsvervangend beschamend! Gevat en snedig!

Deze aflevering zal ik niet gauw vergeten. Een beller nam deel en kreeg een beginletter voor adjectieven om zijn schoonmoeder te omschrijven. Voor de biep afging moest hij zoveel mogelijk woorden opsommen die aan de criteria voldeden.
Weet je wat hij antwoordde? Pannenkoek, paraplu, portemonnee en dergelijke. (Alleen pannenkoek weet ik nog, de rest is zuiver ter illustratie.)
"Goed zo!" kwekte Tomas. Maar ik lag plat van het lachen onder mijn stuur. Hij had substantieven afgevuurd in plaats van adjectieven. Gelukkig temperde Linde de vreugde met haar interventie: "Dat waren geen adjectieven. Dus deze speler haalt een score van nul punten."
Wat ik gezegd zou hebben? Plausibele, penibele, porceleinen, pretentieuze, prachtige, penisvragende, paardvrezende, paasbeste, paarse, plichtsbewuste, politiekcorrecte en zo kon ik nog even doorgaan. Omdat ik natuurlijk niet aan de lijn hing en enkel de stress van het verkeer diende te trotseren. 
Een extra trigger voor de twijfelaars: je kan er electronica-bonnen mee winnen.

24.9.08

De meeste dromen zijn bedrog

De lakens bewegen bijna geruisloos aan het voeteinde. Iets kriebeligs kronkelt langs mijn voeten.
Ik ben bedolven onder schijven ui en groene paprika. Ze dobberen massaal in de golven. Ik verdrink. Help!
Uiteindelijk word ik eruit gevist. Met stukken groente en al. Ik kom in een roller-coaster terecht maar merk dat het een sla-zwierder is. Hoofdpijn maar mijn lichaamsdeeltjes kleven niet meer. Met mijn vliesachtige vleugeltjes vlieg ik weg. Gered. Op het nippertje.
Een kolos mept me met een opgerolde krant dood. Pets!
Ik zit in een donkerblauwe buggy. Op de dijk in Knokke. Mijn grootmoeder geeft me een klets op mijn kont omdat ik niet in de kinderwagen blijf zitten. Vloed. Wilde zee. Golven klotsen tegen de dijk. Ik loop weg. Boos op Bomama kruip ik achter de reling van de dijk. Tevreden lach ik. Gewonnen, Bomamaatje! Ze gilt. Haar gezicht staat stijf van de schrik. Ik draai mijn hoofd om, schuif uit en val in de zee.
Ik ben een spin in een leeglopende badkuip. Ik draai dol. De draaikolk van het putje zuig me naar zich toe. Vreet mij op als een onverzadigbare slokop. Ik verdrink.

Ik word wakker in een hospitaal. Ik gil hartverscheurend. Een arts staat naast mijn bed. Hij zegt dat ik drie dagen tussen leven en dood gezweefd heb. Of de medicatie mij geen al te nare nachtmerries bezorgde? Een slang beet mij in de kuit. Een ongenode bedgast.
Mijn been! Mijn been doet zo'n pijn! Ik kijk naar mijn laken en zoek angstvallig naar mijn been. "Waar is mijn been?", schreeuw ik.
"We konden niet anders. We moesten je been wegnemen.", antwoordde de geneesheer zo zakelijk mogelijk.

18.9.08

Met alle Chinezen, maar niet met den deze

Wegens allerlei omstandigheden die ik reeds uit de doeken deed, vond het ons ma het aangewezen dat ik een psyloloog - lyposoof - psychioloog (je bent er bijna, ma) - zielenknijper ging opzoeken. Na wat tegenpruttelen zou ik gaan. Onder het motto Baat het niet, dan schaadt het niet. 
De geur van patchouli en de vele oriëntaalse kussentjes in haar fauteuil wakkerden mijn argwaan aan. Aardetinten en natuurlijke materialen. Not my cup of tea. Geen enkel spoor van IT-materiaal. Fijn, laten we lekker doen alsof we in de Middeleeuwen leven. 
Mijn lodderig oog viel op een doos met papieren zakdoekjes die als een buffer tussen het zitmeubilair schrap stond. Een scheidingslijn tussen hulpverlener en hulpvrager. Hmmm. Ik was klaar om heel wat larie en apekool te slikken. Ik zou haar eens goed laten aanvoelen dat ik niet uit vrije wil kwam en dat die hocus-pokus-hippie-truken niets voor mij waren.

12.9.08

Test je product-kennis

Vul aan
  1. Wasmachines leven langer met ...
  2. Stof verdwijnt waar ... verschijnt.
  3. ... helpt je alles te verwezenlijken!
  4. ..., je denkt ook aan alles.
  5. ... beschermt wat goed is.
(Ja, ik werk terug. Na een woelige periode in mijn carrière. Nog steeds als poetsvrouw, indeed. Maar niet meer bij mijn vorige werkgever. Nogal wiedes, anders zou het niet de 'vorige' zijn. Dus, niet meer bij madame de bazin van weleer. Wegens ondermaats presteren, veelvuldige afwezigheid en korte woede uitbarstingen op het werk, was ik niet langer welkom. Ontslagen. C4. 
Dat ik last had van een ernstige kortsluiting in mijn systeem en bovendien nog moeilijk op dezelfde locatie als Christophe kon werken, was kennelijk geen excuus. Kan je het mij kwalijk nemen dat ik weigerde om chemische pillen te slikken om te kunnen blijven functioneren? Sipralexa, om het serotoninegehalte te verhogen en  Victan tegen de gegeneraliseerde angst en acute posttraumatische stress-toestanden.  
Fout, fout, fout. Ongeschikt voor hoogsensitieve wezens. Maar neen, de dokter wist het weer beter. De neven-werkingen waren zo fel, dat de toestand verslechterde. Dus, na een dag of 10 van slapeloosheid, geen eetlust, seksuele stoornissen tijdens het masturberen, met name een verstoord orgasme, verwardheid, paniekaanvallen, verwijde pupillen, oorsuizen, tandenknarsen, melkvloed(!), duizeligheid, dubbelzien, ongecoördineerde bewegingen en prikkelbaarheid, verkocht ik die pillen op e-Bay. Dat was de eerste weliswaar kleine stap richting beterschap. 
Werk in eigen streek met flexibele werkuren trok mijn aandacht.  Ik koos voor een poetsdienst met diensten-cheques.  Deze overstap had ik al veel langer moeten maken. Want in de meeste gevallen moet ik niet zo hard poetsen maar fungeer ik als een veredelde gezelschaps-dame bij eenzame ouderlingen. Indien gewenst, met beperkte ICT-ondersteuning als extra troef.)

10.9.08

Gil Gerard deed dromen

Als kind was ik verliefd op Albator en ook op Buck Rogers. De intro terug zien, het muziekje horen en ik herbeleef het gevoel dat in de krochten van mijn onderbewustzijn opgeslagen zit. Heerlijk maar ook triest. De vergankelijkheid en zo. Bidi-bidi-bidi...


7.9.08

FYI G@PP F15

Mensen zouden eens moeten ophouden met anonieme ondoordachte commentaren te plaatsen. 
Ik was wel op Pukkelpop, zij het maar één dag en alleen. 
Nog nooit stond ik zo scherp op een muziekgebeuren.  Ik schrok van mijzelf. Toen ik een rake klap uitdeelde tijdens het optreden van Metallica. Ik was het beu om gestompt en geduwd te worden. Zou het gedaan zijn om met mij te laten sollen? Tjonge, jonge. Nochtans zou ik geen vlieg kwaad doen.

5.9.08

Kevin is niet meer

God moves in mysterious ways. Een ongeluk komt zelden alleen.
Ter gelegenheid van mijn inzinking met bijhorende verschijnselen en neventoestanden dienden Britney en Kevin met spoed elders gehuisvest te worden. Brit kon bij ons ma terecht. Helaas staat ma's huurovereenkomst het houden van huisdieren niet toe. Aangezien mijn handelingsonbekwaamheid als tijdelijk ingeschat werd, verschafte het asiel evenmin een aanvaardbare optie. Achteraf beschouwd was hij beter wel naar het asiel gestuurd. Dan had hij nog geleefd.
Mijn hoogbegaafde maar -bejaarde grootmoeder langs moeders zijde was echter woonachtig in een slecht onderhouden boerderijtje ergens te lande. Mits enig aandringen van ons ma en tegen betaling van een redelijke dagvergoeding was Bomama bereid om Kevin tot nader orde onderdak te verschaffen. Hiermee zou ze haar eigen graf delven. En dat van Kevintje.
Samen werden ze Claude François-gewijs in bad geëlektrocuteerd. Alexandrie, Alexandra. Oftewel Kevin et Bomama.

* Enige zakelijke ondertoon in de weergave van supra beschreven feiten was zeer wenselijk teneinde afstand te scheppen gezien de gevoeligheid van de materie en de treurnis mijnentwege.

3.9.08

Lee Scratch Perry

Vorige zaterdag. Ik stapte in mijn auto en begon te rijden in de nacht. Als ik maar niet begon te huilen... Mijn lenzen zouden wazig worden en me het zicht belemmeren. Niet wenselijk voor een rit in het donker. Random. Destination unknown. 

Polders. Vochtige, vruchtbare grond. Zou me goed doen. Ik liet mijn wagen achter op een uitwijkstrook in een veldweg. Een extra stukje asfalt om tegenliggers veilig te laten kruisen. Ik snoof de slapende zomerlucht op en wandelde waar mijn voeten me brachten. Surprise me.

Een feestje op een boerderij. De muziek hoorde ik van verre en ik begaf me op de slag. Wel 100 meter woonden die mensen van de straat. Halverwege bleef ik staan. Duizenden sterren fonkelden in de heldere hemel. Ik keek omhoog, stak mijn armen in de lucht en draaide langzaam rond. Links een geoogst tarweveld met opstijgende moerasgeesten, rechts een maisveld. Links een maisveld, rechts een tarweveld. Het is maar hoe je de wereld bekijkt. 

Daar, de Kleine Beer! Muziek schalde door de boxen. I'm gonna send him to outer space,  find another race... Heel toepasselijk. Zelf was ik muisstil en luisterde naar alle geluiden. Mijn ademhalig, de muziek, het gelach, het geflirt. 

Ik had zin om te lopen. Door de maisvelden. Alsof ik achterna gezeten werd. En ik dacht: wie mij hebben wil, mag.

2.9.08

Leven als een robot


Ik ga jullie geen details om de oren slingeren, maar er volgde een te verwachten periode met persoonlijke problemen. Slapeloosheid en apathie waren de opvallendste. Niets kon mij nog schelen en de dagen gleden over in nachten en omgekeerd. De klok rond.

1.9.08

Terug naar af

Een witwoedende wind sloeg toe op 19 mei laatstleden. Hij vloog uit de mond van Christophe en kwam recht op mij af. Om mij te verstenen.
"Je weet dat ik mijn gezin erg mis." 
Zo stak hij van wal.
"Inge heeft je laten zitten voor een andere vent," probeerde ik voorzichtig.
"Ze heeft een grote fout gemaakt. Een fout die ze nu inziet en wil herstellen." 
Hij krabde zenuwachtig aan zijn nek en staarde naar de grond. Getver, krab maar tot het bloedt, dacht ik. Want ik vermoedde waar hij op aan stuurde.
"Kijk, Georgina, je bent fantastisch en wat ik nu ga zeggen, doet niets af aan jouw uitstekende kwaliteiten. Je moet begrijpen dat Inge en ik 3 kinderen hebben en dat ik nog veel van haar hield toen ze mij verliet. Ze kreeg van Yushin de aandacht die ze verdiende maar van mij niet kreeg. Het was niet eenzijdig haar fout. Ik doodde de passie in ons huwelijk."

Slik, hij verdedigde zijn ex-ex en veegde de tafel proper met de mantel der liefde. Dat Inge de cultuurkloof met haar Turkse lover-boy niet kon overbruggen en dan maar haar vent terugnam, kwam niet bij Christophe op. Tsss.
Het was zover. Mijn maag was een stilgevallen betonmolen en ik versteende vanbinnen.
We zouden samenwonen. Hij en ik. Met Britney en Kevin. We zouden een hoevetje kopen en opknappen. Her en der wat diertjes kweken. En heel veel vrijen en computeren in open lucht.
Ik fluisterde: "Zeg maar niets meer en ga weg, Christophe. Bol het af."
Ik ging voor het raam staan en staarde uren naar buiten. Ik dacht niet na. Ik huilde niet. Ik zag en ik hoorde niets.

30.8.08

Feitelijk






Ik wil eigenlijk helemaal geen Delhaize met smurfen-stickers. Ik wil een Spar als bonus. Liefst die van Rillaar. Zou dat geen leuke promo-aktie zijn?
Win Spar Ingro in jouw buurt!

28.8.08

Wat

Wat gebeurt er als je 100 dagen niet komt bloggen?
Niets. Behalve dat je daarna eerst een kwartier zoet bent met het wissen van Turkse spam voor auto-tuning, penis-verlengingen, laser-epilatie en doorspuiten van spataders. Jakkes. 
Wat zien mijn en uw opmerkzame ogen bij nader inzicht? Die sympatieke mannen van Netlog staan in het Turkse spamking-lijstje. 
Volgende stap: tegen uw zin woordverficatie instellen. Jakkes again.

Mijn blogje heeft 100 dagen geslapen. Als een schone slaapster. Toch is er in die 100 dagen meer gebeurd dan in 100 mensenlevens. Maar dat is natuurlijk enkel mijn perceptie. Hangt vast aan mijn referentiekader, of hoe noem je dat?
Enfin, ik houd u op de hoogte. Tot in den draai!

20.5.08

Naar de eeuwige bits en bytes

Iemand stuurde me dit lied. Niet vermoedend dat ik het hier zou gebruiken. Mag ik je vragen om heel aandachtig naar de tekst te luisteren? Het is een boodschap voor jou. En jou. En jou.

19.5.08

De hoofdvogel

Na de paasvakantie mocht Britney naar school met de fiets. Maanden had ze er om gezeurd. Dat het een 6 km lange rollercoaster voor mijn moederhart zou inhouden, was haar probleem niet. Normaal fietst ze er een halfuurtje over. Vandaag was ze echter na driekwartier nog steeds niet thuis.
Ik vreesde het ergste maar bedacht dat we daarover geen afspraken hadden gemaakt. Voor mij was het logisch dat ze altijd recht naar huis zou fietsen. Zij besefte dat misschien niet. Ja, ze zou wel ergens zijn blijven plakken. De snoepwinkel of een vriendinnetje.
Na een uur ging ik bang op zoek. Daar zat ze, in een weiland met lang gras. Gras dat dringend gemaaid en gehakseld moest worden, wilde de boer er zijn koeien op zetten. Toen ik dichterbij kwam, vlogen een heleboel vogels verschrikt op. Haar gezicht keek naar de grond en ze had madeleine-koekjes voor tijdens de speeltijd in haar hand.“Mama”, zei ze verdrietig. “Ik gooi kruimeltjes om de buizerd te lokken, maar hij wil ze niet.”“Welke buizerd?” vroeg ik. “Waarover heb je het?”
“Elke dag zie ik een buizerd over dit weiland zweven. Zo groot. Zo sierlijk. Zo trots en zelfzeker. En elke dag kijk ik naar hem uit. Maar hij is vreselijk ver en hoog. Ik wou hem naar me toe lokken. Met de kruimels van mijn koek. Hij merkte het, maar de andere vogels ook. Mussen, duiven, eenden, fazanten en zelfs enkele kippen kwamen erop af. Hoe meer vogels er kwamen, hoe meer de buizerd aarzelde en uiteindelijk vluchtte.”
“Gekke meid!” troostte ik haar. “Buizerds zijn roofvogels. Die kan je niet lokken met kruimels. Wat jij moet doen, is die vogel met rust laten en gewoon blij zijn wanneer je hem tijdens je rit ontmoet."


Dit stukje schreef ik als gastblogger bij e-Mino. Recuperatie, ik weet het. Maar wist je ook waarover het gaat? Dat je niet kost wat kost het geluk achterna mag hollen. Want zo werkt het niet. Dan jaag je het weg.

18.5.08

Ik ben beertje Colargol, beertje dat kan zingen


Ik herinner mij nog een stok van Elke. Vorige maand tegen mijn voorgevel gesmeten. Over herinneringen van voor het vijfde levensjaar. Niet eentje maar vier. Pas op, Elke is zelf maar de uitvoerder en boodschapper. Afijn, ik heb eens diep in mijn hersenpan gekeken.
  1. Ik keek graag naar Dr. Who en Beertje Colargol. Ons ma zong het liedje van Colargol als ik naar mijn bed moest. Want ik veinsde dat ik bang was van Dr. Who. Doch enkel om niet naar bed te moeten.

  2. Mijn opa kreeg een hartaanval en stierf in mijn bijzijn. Ik was toen nog geen 3 jaar maar herinner mij banale details. Dat het wollen deken op zijn bed Schotse ruiten had. Rood met blauw. Dat ik pasta met gehakt aan het eten was. In een plastic bordje van Stampertje van Bambi. Wit met een lichtblauwe rand.

  3. Mijn bontje (=oma) bevond zich eens op het balkon van haar keuken. Ik draaide de sleutel in het slot om. Opgesloten was ze. Gevangen op haar balkon. Ik was alleen met haar thuis. Mijn daad was onomkeerbaar want ik kreeg het slot niet meer open. Dus begon zij te roepen naar de mensen op straat. Ik was doodsbang en overtuigd dat de politie mij zou komen halen en in de gevangenis gooien. Dus verstopte ik mij onder de keukentafel. In een bolletje met het gezicht in mijn handen. Hopen dat de politie mij niet zou vinden.

  4. In de eerste kleuterklas. Niemand had mij de spelregels uitgelegd. Waarom je bijvoorbeeld op je stoeltje moest blijven zitten. Rondfladderen was toch veel leerrijker en leuker? Dus ik was enorm in mijn gat gebeten toen de juf mij wegens dit wangedrag in de hoek plaatste. Wat ze echter niet wist, was dat ik een wasco in mijn hand had. Waarmee ik de muren van de hoek lekker volkrabbelde. Zoete wraak. Helaas drong het niet tot mij door dat ook dit akkefietje niet ongestraft zou blijven. Die goedbedoelde onbezonnenheid is nog niet uitgedoofd. Eens een Georgina, altijd een Georgina.

Nu moet ik dit stokje nog doorgeven. Ik durf bijna niet meer. Muggenbeet, Stijn en Tantieris, welke vier herinneringen van voor je vierde levensjaar wil je in de blogosfeer loslaten? Profiteer ervan want dit is het laatste stokje dat ik gooi.

17.5.08

Kleur huilen

Ik weet niet hoe het bij u is, maar hier regent het katten en honden. Met Christophe zonder kinderen in huis en Britney bij ons ma, zie ik geen reden om vandaag echt uit bed te komen. Een beetje Vive la Fête erbij kan nooit kwaad.

15.5.08

Muziek op je website zetten

Als je liedjes op je website zet, moet je eigenlijk Sabam betalen. Denk ik. Hoe zit dat nu juist met muziek op YouTube? Iedereen zet zomaar liedjes op haar blog via YouTube-filmpjes. Ik weet het niet en schuil mij achter het excuus dat ik het niet naar YouTube heb geüpload.

Wil je legaal in orde zijn, dan kan je zelf muziek maken. Bijvoorbeeld met Sony Creative Software. Acid Pro heet dat dingetje. Ik gebruikte freeware Sonic Foundry ACID. Dan kan je een heleboel loops (korte stukjes geluid) tot een muzikaal geheel knutselen. Je maakt bestandjes met de extensie .wav. Dit zijn Wave-files. Mijn voorbeeldje van een 30-tal seconden metal neemt zo'n 6 MB in beslag. Nogal groot om via een webpagina te laten inladen.

Hoewel ik geen fan van Flash ben, biedt dit programma hier een degelijke oplossing. Je haalt je Wave-bestandje binnen via File> Import> Import to library. Dan sleep je het in stage via Insert> Timeline> Frame en je bewaart het als een Flash-document (.fla). Het is nog steeds erg groot maar nu kan je het muziekbestand via Publish Settings comprimeren tot een .swf. Mijn voorbeeldje is nu nog 70 kB. Bovendien is .swf een formaat dat elke browser zou moeten kunnen laten afspelen.

Nu nog uitvissen hoe ik zo'n bestand in het strakke corset van Blogger kan murwen. Of nee, laat maar zitten. Muzikaal talent heb ik toch niet. Dit hoef ik absoluut niet via mijn blog te sharen.
Dit bericht kadert niet in Els' oproep. Want ik weet zelf niet hoe ik dit in mijn blog kan toepassen. Ik kan het enkel in een home made website foefelen.

13.5.08

Onherroepelijk

Extra-vraag bij de Georgina-kwis. (Klik op de witte driehoek om het filmpje te zien.)
a) Ik lach deze mensen keihard uit.
b) Ik denk: OMG maar leven en laten leven.
c) Ik treur omdat ik er niet bij was.
d) Ik treur omdat ik de bruid niet was.




Als je niet hier kan kijken, klik dan hier

8.5.08

Auditieve sex

Sommige muziek klinkt als sex voor de oren.
Geen vlinderachtige kriebels die verliefdheid typeren. Daarvoor heb je bijvoorbeeld dit ijzersterke nummer. Een platonisch buikgevoel. Hier is sex nog taboe.

Het grootste deel van oeuvre van de Red Hot Chili Peppers daarentegen is doordrongen van speelse sex. Zomers genot in turquoise bikini en katoenen jurk. Zachte zuiderwind op je huid en in je haren. En de glimlach van je lief als hij de schouderbandjes van je jurk naar beneden haalt. Het geknield tegenover elkaar in het gras zitten. Heel dicht, heel lief face tot face goesting hebben. Hij ziet het in je ogen. Jij weet waar je naartoe wil en je gaat. All the way.
Twee voorbeeldjes. Coffee Shop en Aeroplane.




Wie speelse sex ontoereikend vindt, kan bij Motorhead of Sepultura terecht om de oren een verwenbeurt te geven met Orgasmatron.




Word je pas helemaal week van Marco Borsato of een van Inglesiassen? Het is je gegund. Les goûts et les couleurs ne se discutent pas.

3.5.08

Ovuleren

Ik zat met Christophe in het avondzonnetje. De krant te lezen. Mijn oog viel op een klein artikeltje en ik vroeg aan hem: "Wist je dat de stem van de vrouw het meest sexy klinkt tijdens de ovulatie?"
Hij glimlachte: "Ik denk dat jij alle dagen ovuleert."
Zo lief!

2.5.08

Moblog

post

Een half jaar terug wist ik niet wat een blog was. Nu ontdekte ik de moblog. Dat is geen Westvlaams voor bloggen, wel vanaf je celfoon mobiel bloggen. Vooral om afbeeldingen asap op je blog te posten.
Bloggen om te leren. En om op ideeën te komen. Dankzij een bloggende keukentafel en een analoge blogger, ontdekte ik zoëven de geneugten van Proximus Moblog. Waarvoor regen op een congé-dag allemaal niet goed is.
Je maakt als Proximus-klant gratis een account aan, trekt foto's met kleine afbeeldingsgrootte met je mobieltje en verstuurt ze via MMS naar 4488. Gratis en voor niets. Niet te geloven. Snuggere vorm van klantenbinding. Hopelijk vertelt mijn volgende Proximus-factuur geen ander verhaal.
Als de foto binnen is bij Proximus doe je dit: ofwel kopieer je dan de code om het beeldje op je blog te laten verschijnen, ofwel stel je in dat zodra de foto verstuurd word via MMS, hij automatisch ook op je blog gepubliceerd wordt.
Kijk, daar word ik nu eens blij van. Dit soort informatie sharen in de wondere web 2.0 wereld. :)

30.4.08

Kwestie van kut

Deze post werd geschreven door gastblogger Menck van Mohow.

“Wel, Menck…” zei Jeroen, terwijl hij traag zijn sigaret uitdrukte, “…zal ik jou eens een écht straf verhaal vertellen over hem?”
We hadden ons net een kwartier aan een stuk zitten bescheuren over Bart, een gemeenschappelijke vriend. Na wekenlang vruchteloos te hebben gesolliciteerd, werd hij afgelopen vrijdag dan toch ergens voor een tweede maal uitgenodigd voor wat ‘een verder gesprek’ heet. Bart was apetrots geweest toen hij het ons de donderdagavond voordien had verkondigd. De arme sukkel heeft het helaas verknald. Letterlijk. “De scheet, die ik écht niet meer kon bedwingen, was niet alleen lang en luid, maar helaas ook behoorlijk onwelriekend,” had hij ons de dag erop meegegeven.
“Laat me raden: hij heeft werk gevonden.”
Jeroen schudde zijn hoofd. “Nope. Erger.”
Ik lachte en schonk de rest van de Leffe in mijn glas.
“Laat horen.”
“Bart en Sofie hebben gisterennacht in allerijl naar de 100 moeten bellen.”
Ik wilde net een slok nemen, maar zette mijn glas weer neer.
“Echt of wat?” Dra zou er weer een grol volgen, dacht ik. Maar Jeroens blik werd ernstig.
“No kidding. Een behoorlijk gênante situatie, eigenlijk.”
“Niks ernstigs dus?”
“Nou, ik zou het toch niet willen meemaken, eerlijk gezegd.” Hij stak een nieuwe sigaret op en blies de rook naar het plafond.
“Ik luister.”
“Wel, die nacht waren Bart en Sofie van je-weet-wel-wattes aan het doen.”
“Jij bent me hier in het ootje aan het nemen, vriend. Geef toe.” Ik lachte luidop.
“Maar Menck, kijk naar me.” Jeroen hief zijn handen enigszins theatraal in een ‘ik geef me over’-gebaar naast zijn hoofd. “Ik ben de meest serieuze mens in heel deze staminee.”
“Sure. Maar oké, ik geloof je. Ze waren die nacht dus aan het vozen. Van wie kreeg jij die info trouwens?”
“Van Bart zelf. Ik zweer het je.”
“Waarom verwondert mij dat niet?” Ik hield een glas omhoog naar de serveerster en stak twee vingers op.
“Tijdens hun, eh, dolle rit ging het mis.”
“Tijdens?”
“Tijdens. Want Sofie liet Bart niet meer los. Ongewild, that is.”
“Wat voor zever is me dat?”
“Die zever heeft zelfs een naam: penis captivus.”
“Mag ik uit die niet mis te begrijpen naam afleiden dat…” Ik zweeg en keek Jeroen verwonderd aan.
Hij knikte. “Yep, zo is het. Nu, ik kende het ook niet. Maar naar wat ik vernam is het zo dat de penis tijdens het je-weet-wel-wattes in de vagina wordt vastgeklemd als gevolg van het onwillekeurig aanspannen van de spieren van de vagina-ingang.”
“Jeetje. Pijnlijke zaak, vermoed ik.”
“En dat niet alleen: no escape possible hè, maat.” Hij knikte gewichtig.
“Allez gij, dat is toch een kwestie van wachten tot, eh, de zaak verslapt, zeg maar?”
“Vergeet het. Hoe kan afgekneld bloed terugvloeien, denk je?”
Ik schudde mijn hoofd. “Had Bart gedronken toen hij je dit vertelde?”
“Nogal. Hij moest zich de nodige moed indrinken, vermoed ik.”
“Hoe hebben ze die twee losgekregen?”
“Met een spierverslappende spuit. Enfin, zo heb ik het toch begrepen.”
De dienster bracht twee nieuwe Leffe’s. Bart gaf haar een briefje en wachtte tot ze het wisselgeld uit haar voorschoot had opgedist. Hij knikte en glimlachte naar haar toen ze hem de muntstukken overhandigde.
“Weet je wat het…?” Jeroen begon te proesten. “Weet je wat het ergste aan heel die zaak was?”
“Zeg op.” Ik keek hem geamuseerd aan.
“Dat hun gsm beneden lag!” Hij gierde het ineens uit. Ook ik hield het niet meer. Ons bulderlachen overstemde de muziek en ontlokte gegrinnik tot vijf tafels verderop.


Menck nodigt hierbij Annemie, Chelone en Osahi uit om op zijn blog te komen gastbloggen. Stuur hem een e-mail met jullie blogbericht.

29.4.08

Rauwkost en sushi


Eureka! Ik heb het gevonden. De manier om jong te blijven, depressies te bestrijden en je onder te dompelen in ultiem geluk. Ik hoorde het deze middag op de radio bij Heidi. De Nederlandse rawfoodist Annette van Dorsser met blog, legde alles uit. We moeten alleen nog maar rauw voedsel eten en de hemelpoort gaat als het ware vanzelf open.

Ik heb alvast een adres voor verse niet-gepasteuriseerde melk. Verder maakte ik een boodschappenlijstje: zonnebloempitten, pompoenpitten, sesamzaad, lijnzaad, zeewier, macadamianoten, massa's fruit en groenten.

Het is mij nog niet duidelijk of die noten mogen want misschien zijn die geroosterd. Maar kom, een beginnersfout wordt hopelijk door de vingers gezien. Wordt vervolgd. En share gerust uw mening of nog beter, uw ervaringen.

Hopelijk leidt het niet tot dit:


27.4.08

Verder kijken dan je computer

Stokjes in de aanbieding... Deze komt van AnneTanne.
Stokjes die een tipje van mijn sluier lichten, probeer ik telkens te omzeilen. Deze keer luidde de opdracht: Neem een foto vanaf je computer waarbij je je hoogstens één stap van je tokkelmachien verwijdert.

Even getwijfeld maar, vooruit, hier is ie dan.


Ik geef het stokje door aan Zeezicht, Elke en Moosability. Als ze willen.

26.4.08

Gif

Deze post werd geschreven door gastblogger Muggenbeet.

Iedere dag ben ik er meer en meer van overtuigd dat de groot hoop medemensen dom, doorslecht en ervan overtuigd is dat de wereld rond hun eigen gat draait. Elke dag stel ik vast dat mijn humeur aangetast wordt door anderen: hun onbeschoftheid, hun belerend vingertje, hun narcisme, of hun problemen die ze in mijn nek duwen. Is het niet op het werk, dan wel in mijn vrije tijd. Is het niet bij de buren dan wel op Facebook en consoorten. Ik begin dit grondig beu te worden en mijn eeuwige rust en kalmte zou ik wat graag inruilen voor een allesvernietigende mokerslag en een genadeloze mondiale indepanhakkerij. Ik wil ze opruimen, verhakselen en aan de beesten voederen. Losers, bol het af en verdwijn uit mijn leven! Vinger u desnoods dood.

Dit gezegd zijnde dient de dag zich veelbelovend aan. Alles is aanwezig om gelukkig te zijn. Hét moment om dit gastblogje een wat vrolijkere kant te laten opgaan.
Drie gastronomische vergissingen uit mijn jeugd die ik heb overleefd maar ongetwijfeld hun sporen hebben nagelaten (zie supra):

’s Nachts. Een irritante kriebelhoest. Vlakbij in de kast liggen warme snoepjes. Verzachtend voor de keel. In het duister neem ik een lekkere bol uit de zak…. Disgusting, bwaark. Mijn moeder vertelde ’s morgens dat ik een mottenbol “voor de kleren” tot mij had genomen. Alles behalve smakelijk. Mijn keel was meteen mottenvrij.

Op het college. De tijd van de stinkbommetjes. Aan de leerkracht vragen om een kapotte stylo in de vuilbak te mogen gooien maar van de gelegenheid gebruikmaken om er een stinkbom, gewikkeld in een verfrommeld kladpapiertje, mee in te werpen. Een walgelijke stank maar toch enorm lachen. Na de laatste bel plande ik een nieuwe aanslag. De glazen ampul, gevuld met H2S (denk aan rotte eieren), tussen mijn tanden gekneld, klaar voor gebruik. Waarom ik toen -onnodig- een bijtreflex kreeg, weet ik niet meer, maar gans het stinkend goedje liep in mijn mond. Een half uur lang heb ik zitten spuwen. Ik geloof dat mijn adem stonk.

’s Nachts bis. Een nog irritantere kriebelhoest. “De hoestfles staat op de vensterplank in de badkamer”. Een flinke slok genomen, in de veronderstelling dat hoe meer je drinkt hoe sneller de hoest zou overgaan. Manlief, slecht dat dat was! Aan de ontbijttafel leerde ik dat er een verschil was tussen een hoestsiroop en een Swarzkopf-shampoo tegen schilfertjes.

Zo zie je maar. Ons gestel kan veel meer verdragen dan we denken. Ik heb het allemaal overleefd en achteraf kon ik er eens goed mee lachen. De nieren en de lever deden prima werk. De chemische troep werd mooi opgeruimd. Vloeistoffen of mottenbollen, klein bier in vergelijking met mijn medemens. Gif dat in mijn kop blijft plakken. Mijn gemoed slaat tilt. Het eruit plassen gaat niet.

Je hoort er nog van. Op het net of in de krant.

Muggenbeet nodigt hierbij Patrick, Buffie en Evelien uit om op zijn blog te komen gastbloggen. Stuur hem een e-mail met jullie blogbericht.