31.12.07

Van Oud naar Nieuw

En vanaf morgen van Nieuw naar Oud. Jaar uit, jaar in. So what? Ik zal niet opblijven om de 12 klokslagen horen. Als het vuurwerk mij tenminste niet wekt. Er zijn altijd van die vroege vogels die om kwart voor twaalf hun marchandise al eens uitproberen. Ben jij een manspersoon die 's zomers met voorschoot en gewapend met een reusachtige vork en dito tang achter de barbecue staat? Dan is de kans groot dat jij straks de lont van het vuurwerk aansteekt. De geneugten van het vuur. Jij klein pyromaantje.

Het had er naar uitgezien dat ik in menselijk, volwassen gezelschap het nieuwe jaar zou induiken. Ik had Carine met haar wederhelft voor een dineetje uitgenodigd, maar helaas. Carine wil niet komen en ik kan haar geen ongelijk geven. Haar vent verkondigde op ons personeelfeest doodleuk aan gans de tafel dat hij het jammer vond mij -moi?!? - niet in een eerdere fase in zijn leven ontmoet te hebben. Zo'n perfecte vrouw. In andere omstandigheden, bijvoorbeeld onder vier ogen bij een galante vrijgezel, zou ik gebloosd hebben door de overdreven complimenten, maar op deze manier was het genant. Er over. Carine kroop bijkans onder de tafel. Ik ook. De blik in haar ogen. Haar bovenlip die fijner werd en trilde. Het medelijden van de zwijgende collega's. Bye, bye, fondue op ouderjaarsavond.
De benen op de sofa, een goed boek, een witte porto en Kevin op de schoot. Meer zal het niet zijn.

30.12.07



Drie lege flessen
bruiswater
houden de wacht.
Op m'n vensterbank
Netjes op een rij,
de borst vooruit.
Laat maar komen,
die zonnestralen!

29.12.07

Spic en Span


Lekker thuis, in mijn warme nestje. Zalig om tussen Kerst en Nieuw verlof te mogen nemen. Een mens zou zelfs beginnen twijfelen of haar bazin aarspijn teweegbrengt omdat ze incentriek slecht is of omdat bazen nu eenmaal bazen zijn en bijgevolg een slecht karma hebben.
Heerlijk zijn die vakantiedagen om je eigen woning eens grondig onder handen te nemen. Zeker als je ondertussen een extra duit verdient. Door te doen alsof je geen neen durft zeggen tegen de moeder van Spic en Span omdat ze toch zo schattig zijn.

Bij mij zitten ze op het juiste adres. Driejarigen willen alsmaar poetsen. Ik geef hen een lichtjes vochtige doek. Met microvezels. Nog een beetje daar wrijven, ja. Neen, niet op de ramen! Niet aan zuigen! Je gezichtje er niet mee afwegen! Mijn hondje niet in de emmer wassen! Soit, moeilijk lukt ook. Stofzuigen mag nog net, strijken onder geen beding.
En op het einde van de dag neem ik dankbaar de euro’s aan omdat ik zo welwillend was haar schatjes zinvol bezig te houden, te voeden en vooral te bewaken. Terwijl madame sleutelde aan haar belangrijke loopbaan. En tijdens de lunchpauze de nagelstyliste op aanraden van de stijlconsulente aan haar. Ik zal wel aan mezelf sleutelen. En ’s avonds alle vergeten plekjes overdoen.

28.12.07

Estafette zonder Elodie

U leest mijn eerste postje in opdracht van. Smetty vroeg het namelijk op haar blog. Chic, hé? Zeg nu zelf. Waarom zou een zinnig mens dit weigeren?

Dit was 2007, voor mij:

Bands en/of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen:
-Buscemi; ik kende dat liedje al van Ketnet. Die Arabier kan mooi zingen, toch?
-Bon Jovi; wowowow, vettiger dan het frietkot! For love...

Dingen die je hebt meegemaakt, gehoord,… en die je altijd zullen bijblijven:
-De dag dat ik mijn ex dumpte: niemand dacht dat het nog ging geschieden. De stortvloed van bedreigingen die uit zijn lichaam gulpte. De tirade van scheldwoorden die als een op hol geslagen tuinslang in het rond spoot. Het ultieme gevoel van bevrijding en opluchting toen de storm ging liggen en plaats maakte voor een zeegroene hemel zonder wolken.

Dingen die je héél stiekem ongelofelijk trots maakten:
-Mijn werk; wat je ook doet, doe het goed.

Ontgoochelingen van het jaar:
-Dat hoe langer hoe meer mensen, hoe langer hoe meer dure dingen of ingrepen nodig hebben om content te kunnen zijn. En dat wanneer ze dan over al dat gerief beschikken, ze geen tijd hebben om ervan te genieten, er extra stress bovenop krijgen of dat hun honger niet lang gestild wordt. Omdat hun collega een nog grotere tv heeft. Of een nog meer gesostificeerde gsm met een handleiding van 100 blz. die je pas onder de knie hebt als het model alweer voorbijgestoken werd door zijn opvolger.
-Namens ons ma: dat VTM de presentatrices afschaft. Dat is pas een domper op de eindjaarsfeestvreugde van de gewone mens! Een regelrechte schande!

Aanwinst van het jaar:
-Een iMac; in plaats van een nieuwe tv die stuk was.
-Photoshop; voor Dummies.
-dweilen en microvezeldoeken van Floratex; scheelt heel wat in poetscomfort.

3 mensen die je hiermee graag wil lastigvallen:
-Christophe van op het werk.
-Peter van de radio; maar ik vraag het niet echt want ik wil die mens niet storen.
-Els; omdat ik mij per abuis aan haar community van MyBlogLog heb toegevoegd en na herhaaldelijke pogingen om mij eruit te halen maar besloten heb om het zo te laten en haar dagboek te lezen. En omdat ik alzo las dat ze ook alleen met haar ma kerstmis vierde. Alleen haar dochter ontbrak om klak hetzelfde tafereel als bij ons te schetsen. Maar hoe kan ik Els van het stokje laten weten? Gewoon wachten, zeker.

27.12.07

Loze belofte



Ronny zou mij de wereld tonen. Schitterend, sprankelend, spetterend. Hij zou mijn ogen openen maar later tevens dichtslaan. Als de deur van zijn zilverkleurige BMW M3 Cabrio. Een rit op zijn magisch vliegend tapijt. Hij zou me meenemen langs zijwegen en snelwegen. En alle hoeken van de kamer tonen. In alle kleuren van de regenboog. Een volledig nieuwe wereld. Fantastische vooruitzichten. Vreugdekreetjes verstomden tot een innerlijke schreeuw. Niemand zou ons zeggen waar we moesten gaan of staan. Of waarschuwen dat het een foute droom was. Nochtans was het kristalhelder dat Ronny een eerste klas gladgeschoren eikel was. Een loverboy. Een commerçant in van alles en nog wat. Gestolen auto's, gsm's en sex.

En dan nu tijd voor iets anders!

26.12.07

Hot dog

Drie generaties vrouwen vierden samen kerst. Samen met hun hondje. Onder een gifgroene kunststoffen kerstboom met takken die door middel van een eenvoudige plooibeweging in de juiste positie worden gebracht. Met ballen in alle mogelijke kleuren wars van alle trends. En lampjes met een omhulsel van plastic fruit: druiven, bananen, krieken en ananas. Het was dan ook bij ons ma. Zij weet niet dat deze winter alles in het zwart moet. De ballen, de slingers, de engeltjes, de kaarsen en de halskettingen. Wat niet weet, niet deert.
Geen Frans Bauer voor ons ma. Dat is van na haar tijd. Adamo en Aznavour zorgden voor de muzikale omlijsting en onze buiken werden gevuld met zoute koekjes, garnalencoctail en gevulde kalkoen. Met als toetje een buche met veel crème fraiche. We dronken Martini's en rosé. Onze koffie werd verrijkt met amaretto.


Britney had de restjes drank in haar cola gemengd. Dat heeft ze achteraf onder dwang opgebiecht. Toen haar adem alles verklapt had. En die van Kevin ook.


Maar mijn kerstgeschenk was subliem. Niet zomaar lukraak gekocht zoals velen die zogezegd aan stress lijden door het uitzichtloze kerstshoppen. En dan uiteindelijk een boekenbon of een fles champagne kopen. Wat een luxe-probleem. Nee, ons ma had er heel goed over nagedacht. Het was dan ook een schot in de roos. Ik kreeg een pluchen Maltezerken zonder vulling maar wel met een warmwaterkruik vanbinnen. Alstublieft. Gevulde kalkoen en gevulde Maltezer. Vrolijk kerstfeest en een lekker warm bed!

24.12.07

Mevrouw de bazin

Je denkt dat ik een onwetend kalf ben. Jij bent al op zoveel plaatsen geweest. Dat zal dan wel zo zijn. Maar ik kan nog steeds niet inzien of ik wel de stommerik ben. Hoe kan het dat er toch zoveel is dat jij niet weet? Je weet het niet?
Je denkt dat de enige mensen, mensen zijn die denken en eruit zien zoals jij. Maar als je eens in het voetspoor van een ander liep, zou je dingen leren waarvan je niet wist dat je ze niet wist.
(Aanleiding tot dit bericht: zie reacties)

22.12.07

Vrouw, vrouw, vrouw!


Ik wist dat er daar iets niet pluis was! Een kindermond onthult soms rake waarheden. Zonder het zelf door te hebben. Woensdagnamiddag ging Britney spelen bij Stacy. Geen baanbrekend nieuws. Langs haar neus weg, om zomaar iets te zeggen, liet ze weten dat Kevin daar ook was. Niet Kevin ons Maltezerken, maar Kevin uit de klas van Stacy. Ja, en dan?
Er bevonden zich kleren in de keuken, in de living maar grotendeels in het gangske. Sokken lagen er uren in de wind te stinken. (Britneys woorden.) Een onderbroek lag binnenste-buiten voor de slaapkamerdeur van Linda. De deur was dicht en Britney en Stacy hoorden Linda aan de andere kant van de gang zingen onder de douche. De kust was dus veilig om stiekem te gaan rondsnuffelen op moeders kamer en misschien een geheim te ontdekken. Maar dat zou voor een andere keer zijn want wie lag daar te maffen in Linda's bed? Juist, ja. Kevin.
Kom, zei Stacy. Die zal nog moe zijn van de examens.

21.12.07

Twee sigaretten

Stoom op rood gloeiende huid in 't donker.
En plots stond hij daar. Kwam zomaar even langs.
Toen hij ging, restten roeste klanken.
De hitte had hij meegnomen.

20.12.07

Hier komt die zonne!

Voor bepaalde zaken ben ik nogal traag. Maar hey, ik ben het maar. Georgina. Peter is niet echt weg. Hij vertoeft simpelweg op de radio. In het glazen huis. Ik had het concept niet goed begrepen. Wie zou anders de betaalplaatjes draaien en aankondigen?
Vandaag onderging ik een nieuwe sensatie. Via de radio. Jawel. Ene jonkman met de edele naam Freek betaalde een romantisch plaatje voor zijn vrouw. Het bonsde en het spatte en de binnenkant van mijn buik bewoog. Een zware mannenstem zong in een soort oudnederlands over de zon. Ramstijn, heette hij. Niet slecht, maar hard...
Dat kende ik nog niet. Welk genre zou dat zijn? Helemaal iets anders dan de Tiësto en Bailando die ze ervoor gedraaid hadden. Ik zat bijgod met mijn gedachten in Ibiza. In een verloren gewaande herinnering aan Ronny. Toen alles nog koekenbak was. Toen hij op het strand een geluidsloos pianospel zachtjes op mijn rug tokkelde. Kabbelend als de kleine rimpelgolfjes van de Middellandse Zee.

19.12.07

Vrede voor iedereen

Christophe vroeg vanmiddag of hij pannenkoeken kon bestellen. Hij is niet meer kwaad op mij. Ik heb het hem op de man af gevraagd. Nadat hij eerst zelf toenadering zocht. Zijn vrouw had gezegd dat hij mij een tweede kans moest geven. Dat ik niet met opzet uit de biecht geklapt had. Dat ik in een andere positie sta en daar zelf niet veel kan aan doen. Enfin, ik heb gezegd dat ik niets meer zal publiceren dat zijn reputatie kan schaden.
Inderdaad, ik maak geen deel uit van een netwerk. Geen Feisboek voor mij. Ik sta ook niet in Linktin. Wie zou daar naar mij verwijzen? No connections. Zero. Waarvoor zou men mij aanraden? Mijn blog is ook al geen succes. Mijn metertje telde nooit meer dan 2 online bezoekers . Kan goed poetsen. Dat wel.
Ondertussen kan ik geen pannenkoeken meer ruiken of zien. Maar alle beetjes helpen, niet waar?

17.12.07

Every little thing she does

Beste mevrouw Van Acker

Deze morgen reed ik naar mijn werk en kwam tot de vreselijke vaststelling dat Peter niet in de Studio zat, maar jij. Wat een schok. Ik had dat niet verwacht. Het glazen huis wordt toch pas woensdag bevolkt? Werden de trouwe ochtendluisteraars zonder boe of bah misleid of was ik als enkeling niet op de hoogte.
Je maakte je intrede in mijn vrieskoud wagentje met een heuse onderdompeling in een taalbad. Met risico op verdrinken. Maar je was niet alleen. Een poppemieke lag er ook voorzichtig maar onzeker te dobberen. Ze haspelde op weliswaar schattige wijze maar liefst 3 talen door elkaar. Ik moest prompt denken aan een verjaardagsgeschenk dat mijn dochter Britney ooit kreeg. Een pratende pop met drie armbandjes. Draagt ze er geen, dan praat ze in het Frans. Draagt ze echter het armbandje met beertje, konijn of hond, dan praat ze respectievelijk feilloos Nederlands, Duits of Italiaans. Haar woordenschat is tamelijk beperkt, maar misschien toch een ideetje voor onder de kerstboom? Zo van die armbandjes. Voor de Miss en jezelf.
Pas op: ik kan zelf enkel Nederlands. Maar mijn professionele bezigheden vragen dan ook niet meer dan dat. Het had natuurlijk wel van pas gekomen als ik een woordje Spaans had verstaan. Dan had ik in de late jaren '90 de bedoelingen van de verwekker van mijn dochter wellicht beter verstaan.
Tegen de tijd dat ik op mijn werk aankwam, maakte ik de balans op. Je kan er precies wat van. Aangename ochtendradio maken. Het zou wel eens kunnen dat de mannelijke luisteraars den Peter niet zo verschrikkelijk hard missen.

9.12.07

Notenkrakertje

Ik zou nog eens vertellen over mijn melancholie. Het miserabel gevoel dat de laatste weken mijn vrolijk bestaan overschaduwt.
Toen ik een jaar of vijf was, ging dankzij de televisie een nieuwe wereld voor mij open. Een wereld die mijn vader bestempelde als 'bekakt, voor jeanetten en dat getjingel-tjangel'. Tchaikovsky. Schaak of ski. Een veel te moeilijk verteerbare naam voor een gewoon meisje van vijf. Maar mysterieus en betoverend. Mijn hart bonkte ervan en verlangde naar meer.
Het was op kerstavond en ze toonden een tekenfilm met de naam 'Het Notenkrakertje'. Ik was op slag verliefd op dit notenkrakertje. Hoewel ik nog nooit alcohol geproefd had, draaide mijn hoofd alsof ik dronken was. Mijn beenden voelden slap en mijn buik kriebelde gelukzalig warm.
Tot het negen uur werd en bedtijd. De film was nog bijlange niet klaar. Het notenkrakertje was nog volop in aktie. Om zich ervan af te maken, eindigde mijn vader met een klets en de woorden dat het volgend jaar opnieuw Kertmis was en dat de film dan opnieuw vertoond zou worden.
Op de tv. In de prille jaren '80. Geen computers met tv-kaarten, geen DVD-writers en zelfs nog geen videorecorder om mijn kindergeluk even uit te stellen naar de volgende dag. Althans niet bij ons thuis.

Een jaar lang smachtte ik stilletjes naar mij notenkrakertje. De week voor Kerst was het aftellen bijna voorbij. Maar mijn vader had een jaar geleden een grove leugen verteld. Om mij te sussen. En ik nam zijn woorden voor waarheid. Mijn vader. Er was op deze kerstavond helemaal geen Notenkrakertje op de televisie. Ik smeekte mijn moeder om de programmatie in het dagblad nog eens goed door te nemen en te zoeken op alle zenders. Naar mijn notenkrakertje. Mijn vader zag de ernst van de zaak niet in. Ik wel. Mijn wereld stortte in.
Jaren later ontmoette ik mijn notenkrakertje. En het was niet in de Dominicaanse. Ik was 25 jaar, hij 30, heette Ronny en ik viel voor hem in katzwijm. Er was geen weg terug.

En voor alle betweters die twijfelen aan mijn beroep: ik zat toen volop in mijn prinsessen-fase. Dacht dat ik Doornroosje of zo zou worden. Wist ik veel dat ik als Assepoester in haar beginperiode zou blijven steken ...

4.12.07

Stacy en haar moeder


Druk, druk, druk. Zeker voor een alleenstaande moeder met vroeg puberend kind. Ik was er al van in het begin tegen, maar Britney haar beste vriendin is vier jaar ouder. Veertien dus. Stacy van de derde verdieping. Met hechte vriendschap is niets fout, maar mijn dochter kijkt zo op naar dat foute meisje.
Stacy volgt dansschool, dus Brit ook. Je moet je kind steunen, maar het mijne heeft het niet. Uitstraling, dat wel. Maar ze danst alsof haar truitje nog aan de kapstok vasthangt. Aan haar gezicht te zien lijkt het of ze beweegt onder dwang. Lachen! Je moet stralend lachen als je danst. De vrolijkheid moet ervan afspatten. Weer een cliché over kleurlingen van tafel geveegd. Mijn lief, houterig mulatje.
Het laatste nieuws luidt dat Stacy cheerleader bij de basketbal mag zijn. Ze werd vorige week geselecteerd. Dus Britney wil dat ook. En nu komt mijn opluchting. Haar zullen ze nooit selecteren. Oef. Geen gedrogeerde hooligans die hun wazige blik op mijn dochter zullen richten. Geen oude venten die naar haar blote bruine buik zullen lonken. Laat ze maar grommend naar Stacy staren. Tot ze promotie maakt en zich aan het daglicht onttrekt om in verdachte dancings het paaldansen te beoefenen. Want in Stacy schuilt een even gore slet als haar moeder.
En nu terug kuisen. Een propere vrouw is er twee waard. En als iedereen voor eigen deur veegt,...

1.12.07

Dada!

Er zwerft zo een liedje door StuBru. Als een tijdelijk huisspookje. Zo zijn er natuurlijk wel meerdere. Maar ik wil het even hebben over Dada Life met hun Fun, fun, fun.
Die hebben dus een hitje dat van 's ochtends tot 's avonds op de zender gepromoot wordt. Wie bepaalt dit eigenlijk? Dat dit wel en dat niet in de playlists staat?
Ze zingen slechts 2 loze zinnetjes. Everyone goes fun, fun, fun en Everyone drunk in the sun goes fun, fun, fun. Met een handvol beats. Maar het zijn wel lekkere beats. Ligt dat aan mijn gehoor of oren die ervan gaan tuten, maar er zit toch storing op die song? Een repetitieve storing, me dunkt.
Hoedanook, het bulkt van de ingrediënten en marketing-concepten om het muzikale stukje heelder dagen in uw hoofd te laten hangen. Kleine weerhaakjes heeft het.
Tot nader orde vind ik het goed. Misschien wil ik onbewust ook even dronken in de zon worden...