15.11.07

Wie wil, zoekt een mogelijkheid.


Wie niet wil, zoekt een reden. Dat werd mij al van kleins af aan ingepeperd. Met een draai rond mijn oren als mij pa het nodig vond. Achteraf gezien moet ik hem dankbaar zijn. Ik ben geen loser geworden.

Ik ben hier terecht gekomen via mijn werk. Daar lopen allemaal van die deftige heren en dames met schoudertas met laptop en handtassen van welluidende maar moeilijk uit te spreken namen als Arthuur en Aston, Noobodi of Delvo. Altijd op een drafje. Trippel, trippel. Druk. Een zucht voor de lift die zijn beste jaren precies heeft gehad en voor een slakkengang heeft gekozen. Mompelend achter een wegwerpbekertje kantine-koffie. Dat sedert ze thuis Nespresso tappen, de koffie op 't werk naar slijk smaakt.
't Is nochtans gratis en voor niets. Ik lust hem wel. Dat ze dan water drinken, denk ik, maar haal mijn schouders op en tover een glimlach op mijn gezicht. Want dat is aanstekelijk, je moet het eens uittesten. Veel kans dat je er een terugkrijgt, ook een krampachtige poging-tot telt.

Op een late dinsdagavond, een week of twee geleden, opende ik kamer 715. Ik reed mijn kar naar binnen en zag dat Christophe nog bezig was. Gefocust achter zijn pc. Met een onvervalste glimlach op zijn gezicht. Sympathieke gast, 3 kindjes en een lieve vrouw. Altijd netjes geschoren, verzorgd. Hij schrok een beetje dat ik er was. Hij dacht dat het gebouw leeggelopen was. De meeste collega's hier verschieten dat wij hier vooral na hun uren bezig zijn.

Hij vroeg of ik zijn blog eens wou zien. Pardon? Ik schrok en schudde snel van nee. Ik dacht aan zijn vrouw en drie bloedjes van kinderen. Geen sprake van. Ik ben dan wel single, maar sta niet open voor gratuite avontuurtjes.

Je moet niet bang zijn, probeerde hij mij gerust te stellen. Het is op mijn computer, kijk maar.
Oh, neen, geen blote foto's voor mij. Toen draaide hij zijn scherm naar me toe. Nikske, nougatbollen, geen foute foto's. Ik herpakte me en probeerde te verstoppen dat mijn kennis van websites zich beperkte tot de chat.
Oh, wat was dat mooi: allemaal ditjes en datjes over zijn kindjes, zijn beestjes, zijn hobby's en zijn bedenkingen over actuele topics. Hier en daar een foto. En reacties.Van Anderen. Niet te doen. Dat is daar een hele verborgen wereld, met die blogs. Een extra dimensie van het bestaan. En die mensen kent hij niet allemaal echt, hé. Vrienden en vreemden. Vreemden die vrienden werden. Dat versta ik niet goed; als je die nooit gezien hebt. Van overal. Zelfs uit heel de wereld. Toen hij eens een foto van zijn kindjes in bad gezet had, kreeg hij zelfs bezoekers uit Azië over de virtuele vloer. Straf, hé?!

Hoe dan ook, aan mijn superlatieven merkte hij dat ik danig onder de indruk was. Christophe zei dat ik het ook eens moest doen. Dat het prettig was. Hij maakte een account voor mij en ik was vertrokken. Zou ik dat ook kunnen? Gelijk die geleerde meneren en madammen?

4 opmerkingen:

Evelien zei

Een dik half uur heb ik hier net vertoefd en enorm genoten van de zalig geschreven logs. :)

Georgina zei

Dank je wel voor het mooie compliment!

De Gentse Zwijger zei

Georgina: hoe het begon. Het allereerste begin heb ik gemist. Ik ben aan het bijlezen.

www.realestatesky.net zei

Thanks
freefoodpage.com
realestatesky.net/vb