21.11.07

Ons ma

62 jaar geleden werd ons ma geboren. Veel te vroeg. Niet veel meer dan één kilootje bleitend rozig vlees. Mijn grootouders legden haar in een schoendoos en zetten haar zo bij de stoof. Niet te dicht, van eigens.
Dat verhaal moet ik al sinds ik het me kan herinneren aanhoren. Bij de koffie, wanneer we haar verjaardag vieren. Allez, neem nog een stukske taart. En dan zwiert ze een kloefer van jewelste op je bord terwijl je probeert te gebaren en zeggen dat je vol zit. Allez, gauw, voor die ene keer. Protesteren heeft geen zin. Gateau van petit-beurrekes met boter en choco, biscuittaart met crème fraîche en mandarijntjes uit blik, frangipanetaart met peren gemarineerd in cointreau, het moet op.

Kranig is ze, ons ma. En ongegeneerd. Nochtans was ik als kind beschaamd in haar. Met haar rosblonde poedel-permanent dat lelijk afstak bij haar zonnebankhuid. Weet je wat ze het liefste deed als ik een vriendinnetje mee naar huis bracht? En later als ik een lief binnenbracht? Ze rolde haar gebreide pullover omhoog en toonde haar kakbruine buik met de woorden Kijk eens hoe bruin dat ik ben! En lachen dat ze dan deed. Haar kromme tanden zichtbaar. Ik zakte dan door de grond. Dat deed haar nog meer lachen. Ze was zo fier over haar zonnebank. Dat mijn maten op den duur speculeerden over hoeveel minuten het zou duren vooraleer ze haar afschrikkingswapen in de strijd wierp, zou haar worst wezen.

Vandaag is ze al 62. Ik zal voor mijn shift begint langsgaan voor koffie en verjaardagsgebak. En ongelimiteerd laten vertellen. Over vroeger. En beamen dat het toch spijtig is dat ons pa het niet meer kan meemaken. Maar dat hij vanuit de hemel naar haar lacht.

2 opmerkingen:

Christo zei

Goed bezig, maar niet zo lang wachten met schrijven, Georgina. Ik zag je deze week niet meer op het werk.

Georgina zei

Ik ben grieperig.