29.11.07

De grote verdwijntruc

Britney legt dagelijks allerlei zaken verloren. Kleine spullen zoals een kous, een armbandje of een gelukssteentje. Ze speelt het zo kwijt. Soms gaat het gepaard met een huilbui als het haar Nintendo DS of een geleend boek van een vriendin betreft. En ze gaat er steevast vanuit dat ik alles zie liggen. Dat ik een soort ingebouwde X-ray bril draag. Ik ben toch geen crawler? Schatteke, zeg ik dan, ik ben een poetsrobot, geen zoekrobot. Ja, zeurt ze dan in mijn plaats, je hebt geen aandelen in Google. Dat liedje ken ik al.
Het straffe is dat ik inderdaad alles in een hup en een wup vind. Ik heb een oog voor verloren voorwerpen. En ook voor mensen die zich verloren voelen. Maar als ik me verloren voel, is er niemand die het ziet.
Eerst wou ik er niet aan toegeven, maar gisteren zat het me uiteindelijk toch dwars dat Christophe zo droog deed. Om zeker te zijn dat het niets met mij te maken had maar met een private situatie, arrangeerde ik dat ik hem later op de dag toevallig tegen het lijf liep. Waarschijnlijk had ik een onbewust voorgevoel want het had wel met mij te maken. Hij deed zelfs zijn best om niet tegen me te brullen. Dat ik een onnozel wijf was met mijn blog. Dat ik uit de biecht klapte. Toen hij zag dat ik mij van geen kwaad bewust was, verwees hij naar de onthullingen over zijn clandistien printwerk. Dat hij niets meer met mij te maken wou hebben. Dat ik maar een andere kwiet moest optrommelen om mij te helpen met mijn ICT-perikelen.
- Slik -
Mijn gevoelens voor Christophe zijn louter professioneel en opportunistisch, maar ik was weldegelijk van mijn melk. Eigenlijk had ik al niet veel nodig want ik balanceerde al enkele dagen op het randje van de melancholie. Maar dat vertel ik een andere keer.

Geen opmerkingen: