29.11.07

De grote verdwijntruc

Britney legt dagelijks allerlei zaken verloren. Kleine spullen zoals een kous, een armbandje of een gelukssteentje. Ze speelt het zo kwijt. Soms gaat het gepaard met een huilbui als het haar Nintendo DS of een geleend boek van een vriendin betreft. En ze gaat er steevast vanuit dat ik alles zie liggen. Dat ik een soort ingebouwde X-ray bril draag. Ik ben toch geen crawler? Schatteke, zeg ik dan, ik ben een poetsrobot, geen zoekrobot. Ja, zeurt ze dan in mijn plaats, je hebt geen aandelen in Google. Dat liedje ken ik al.
Het straffe is dat ik inderdaad alles in een hup en een wup vind. Ik heb een oog voor verloren voorwerpen. En ook voor mensen die zich verloren voelen. Maar als ik me verloren voel, is er niemand die het ziet.
Eerst wou ik er niet aan toegeven, maar gisteren zat het me uiteindelijk toch dwars dat Christophe zo droog deed. Om zeker te zijn dat het niets met mij te maken had maar met een private situatie, arrangeerde ik dat ik hem later op de dag toevallig tegen het lijf liep. Waarschijnlijk had ik een onbewust voorgevoel want het had wel met mij te maken. Hij deed zelfs zijn best om niet tegen me te brullen. Dat ik een onnozel wijf was met mijn blog. Dat ik uit de biecht klapte. Toen hij zag dat ik mij van geen kwaad bewust was, verwees hij naar de onthullingen over zijn clandistien printwerk. Dat hij niets meer met mij te maken wou hebben. Dat ik maar een andere kwiet moest optrommelen om mij te helpen met mijn ICT-perikelen.
- Slik -
Mijn gevoelens voor Christophe zijn louter professioneel en opportunistisch, maar ik was weldegelijk van mijn melk. Eigenlijk had ik al niet veel nodig want ik balanceerde al enkele dagen op het randje van de melancholie. Maar dat vertel ik een andere keer.

28.11.07

Kuisvrouwen op het werk

Kent u de naam van de kuisvrouwen op uw werk? Ja? Proficiat! Of geeft u hen een nummer, of nog erger, benoem je hen met 'die dikke', 'die lange' of 'die met haar raar kapsel'? Ach, het is menselijk. Wij doen dat ook met jullie. Jullie die het bedrijf draaiende houden. De collectieve intelligentie van de firma. Wij-groep en zij-groep. Basisbegrippen der sociologie.
Maar sommigen zijn Pierre, Fatna, Sofie of Ilse. Grijswaarden veranderen in kleur, ongeacht het kleurkanaal. Nochtans was Christophe kort van stof toen ik hem vanmorgen zag. Zeker met het verkeerde been uit bed gestapt? Hij mompelde iets onduidelijks toen ik hem mijn ochtendgroet schonk. Het klonk niet bepaald vriendelijk. Zou er thuis een haar in de boter zitten?
Een poetsvrouw kan tegen een stootje. Zeker op het werk. Ik kreeg niet eens de kans om te vragen of hij pannenkoeken wou bestellen.
Tegenwoordig wordt op respectabele blogs van trendsetters in stijgende mate aandacht aan ons besteed. Eindelijk worden allerlei dooddoeners over de producenten van properheid de kop ingedrukt. Waarvoor dank.

27.11.07

Muziek voor leven

Ze hebben water nodig in onder andere Namibië. Dringend. Poetst u nog uw tanden terwijl de kraan open blijft? Schaam op jou...

Sedert ik enkele weken geleden Stubru ontdekt heb, dankzij Provincieshow-ster Peter, is mijn radio vastgeroest op deze zender. Tot grote ergernis van Britney die Radio Contact prefereert. Zoals het hier vroeger altijd klonk. Doch, tijd voor verandering. Een mens moet toch mee zijn met de tijd, niet? Nu moet ik toegeven dat ik de eerste 10 dagen ook schrok van dat lawijt. Maar alles went. Ik sta nu zelfs open voor nozem-muziek als het Wijkfeest en Poolaapjes. Die Engelse namen van al die groepen... Waarom kondigen die gasten deze niet aan met de Nederlandse benaming? Nu moet ik steeds mijn woordenboek bovenhalen. Niet iedereen heeft een diploma. Discriminatie van het gewone volk! Koninginnen der Steentijd, Luchtverkeer, Valse Vechters, en andere. Niet dat het mooi bekt, maar toch.

Wat ik wou zeggen, is dat ik pannenkoeken verkoop voor de drinkwater-aktie van Music for Life. Ik heb invulformuliertjes gemaakt voor de bestellingen. Met de computer. In 1 000 exemplaren, afgedrukt op het werk. In Christophe zijn bureau want mijn infrastructuur heeft geen zulke faciliteiten. Zie je mij al printen met een kuismachine? Hij was er even niet, maar ik denk dat hij het niet erg zal vinden. Hij drukt regelmatig documenten af. Zijn kerstkaarten, het ledenboekje van zijn voetbalclub in 500 exemplaren. Tekeningen voor zijn kindjes om in te kleuren. Spijtig dat hij afwezig was. Ik had hem nochtans met plezier mijn eerste bestelling van de hand gedaan.
Invulbladen voor op het werk en in onze appartementenblok. Britney ging overal aanbellen met de vraag of ze pannenkoeken wilden bestellen voor de goede doel. In pakjes van 8 stuks. €3 voor 8 pannenkoeken. Op voorhand te betalen. Ik heb al 4 kilo gebakken en per 8 ingevroren. Abbaneen, ik ga dat niet allemaal op één dag doen.

26.11.07

Snip


Ik ben er nog niet volledig vanaf, maar ben toch terug aan het werk. Aanhoudende koppijn, tranerige ogen, liters snot en dergelijke verhinderden mij in mijn dagelijkse bezigheden. En te zeggen dat de beschuldigende vinger Freya V. aanwijst...

Het begon allemaal als volgt. Vorige week bracht ik voor het werk, geheel volgens afspraak ons Kevin binnen in het trimm-salon. Toen mijn werkdag er op zat, mocht ik hem weer oppikken. Dat doe ik al jaren zo. Voor het gemak.
Ik schrok mij een bult toen ik Kevin terugzag. Véél te kort geknipt. Er was precies een tondeuse langs zijn witte haren gepasseerd. Dit was niet volgens de afspraak. Allez, Freya, zei ik nog. Het weer is er niet voor om kleine honden zo te kortwieken. Enfin, ze kon het er moeilijk terug aanplakken. Hiervoor betaal ik niet, dacht ik. Maar om de goede vrede te bewaren, haalde ik toch mijn geld boven. Freya is de vrouw van de elektricien van ons ma. En ons ma bulkt van de elektriciteitsproblemen. Het is zo moeilijk om tegenwoordig een goede stielman te pakken te krijgen die effectief langskomt als je hem nodig hebt. Dus voor die ene keer...
Twee dagen later bleef Kevintje maar staan bibberen op zijn naakte pootjes. Zijn oogjes waren rood en nat. Nog een dag later, had ik het zitten. Zou Kevin ook zo'n koppijn als ik hebben, vroeg ik in mijn eigen. Tsss. Besmet door een schoothond. Het is me wat.

21.11.07

Ons ma

62 jaar geleden werd ons ma geboren. Veel te vroeg. Niet veel meer dan één kilootje bleitend rozig vlees. Mijn grootouders legden haar in een schoendoos en zetten haar zo bij de stoof. Niet te dicht, van eigens.
Dat verhaal moet ik al sinds ik het me kan herinneren aanhoren. Bij de koffie, wanneer we haar verjaardag vieren. Allez, neem nog een stukske taart. En dan zwiert ze een kloefer van jewelste op je bord terwijl je probeert te gebaren en zeggen dat je vol zit. Allez, gauw, voor die ene keer. Protesteren heeft geen zin. Gateau van petit-beurrekes met boter en choco, biscuittaart met crème fraîche en mandarijntjes uit blik, frangipanetaart met peren gemarineerd in cointreau, het moet op.

Kranig is ze, ons ma. En ongegeneerd. Nochtans was ik als kind beschaamd in haar. Met haar rosblonde poedel-permanent dat lelijk afstak bij haar zonnebankhuid. Weet je wat ze het liefste deed als ik een vriendinnetje mee naar huis bracht? En later als ik een lief binnenbracht? Ze rolde haar gebreide pullover omhoog en toonde haar kakbruine buik met de woorden Kijk eens hoe bruin dat ik ben! En lachen dat ze dan deed. Haar kromme tanden zichtbaar. Ik zakte dan door de grond. Dat deed haar nog meer lachen. Ze was zo fier over haar zonnebank. Dat mijn maten op den duur speculeerden over hoeveel minuten het zou duren vooraleer ze haar afschrikkingswapen in de strijd wierp, zou haar worst wezen.

Vandaag is ze al 62. Ik zal voor mijn shift begint langsgaan voor koffie en verjaardagsgebak. En ongelimiteerd laten vertellen. Over vroeger. En beamen dat het toch spijtig is dat ons pa het niet meer kan meemaken. Maar dat hij vanuit de hemel naar haar lacht.

19.11.07

Kleinste kamertje

Vandaag is het Wereld-WC-dag. Dat heb ik uit betrouwbare bron vernomen. Peter zei het op de radio. Hewel, mag ik bij deze een oproep doen aan alle WC-gangers in openbare gebouwen en op het werk? Dat vergat hij er namelijk aan toe te voegen.
Dat u onfrisse geurtjes achterlaat na het bezoek, daaraan kunt u niet veel doen. Maar toch even volgende aandachtspuntjes. Voor u een kleine moeite, voor ons een wereld van verschil.
Gelieve de borstel te gebruiken waarvoor hij dient: om uw remsporen te wissen. De volgende zal u dankbaar zijn en ik ook.
Ook de kleine zakjes for lady hebben hun nut, gebruik ze. Denk aan het personeel dat de vuilnisemmertjes niet alleen ledigt maar ook uitwast. Houd dit ook in gedachten wanneer u er liefdesbriefjes die je uiteindelijk toch niet durfde bezorgen in deponeert. Deze sieren namelijk de muren in ons dienstlokaaltje en zorgen voor de nodige ambiance.
Probeer niet zo te spatten met water aan de lavabo en voel u niet te goed om het papier waarmee u uw handen afdroogde in de vuilbak te gooien. Maak een einde aan de grijsbeige brijerige afvalberg rond de wastafels.
Waarvoor dank.



18.11.07

Paarden en ezels

Als kind zwijmelde ik helemaal weg bij mijn langspeelplaten met sprookjes. Verteld door zeemzoete stemmen en omkaderd met klassieke muziek. Veel strijkers en piano. Rapoensel, laat je vlechten zakken! De prins op het witte paard. Zucht.
Mijn portie miserie op liefdesvlak heb ik al gehad. En zo te zien ben ik niet de enige. Kijk eens goed om je heen. Doorheen het gordijn dat sommigen ophangen om de schijn op te houden. Men slaat een prins op wit paard aan de haak, maar na enkele jaren blijkt dat men de clochard op de grijze ezel binnen gelaten heeft.
Neem nu mijn collega Carine. Schoon van achter maar lelijk van voor. En lomp... Maar dat geeft haar vent nog niet het recht om haar carrosserie af en toe bij te werken.

Het moet niet altijd fysiek geweld zijn om af te zien met een vent. Sommigen zeuren de oren van je kop, verwijten je zelfs dat het gat van de oven zwart ziet en kleineren je tot er nog maar een schaduw overblijft van de vrouw die je ooit was. Dat je niets goed kan. Dat je hem ziek maakt. Dat je raar bent. Dat je koppig bent. En eigenwijs. Dat je moeilijk doet. Tot je op den duur begint te geloven dat je een slecht mens bent. Dankbaar mag zijn dat hij jou nog wil. Dat hij jou nog kan verdragen. Dat je godverdomme content mag zijn dat je het huishouden mag doen. Naar zijn normen.
First you sink into his arms, then you're with your arms in his sink... Het moeilijke is dat je dit niet op voorhand kan zien, bij die mannen. Ze pronken daar niet mee en weten het soms zelf nog niet dat ze zo zijn. Ze dragen geen brandmerk met Ik ben een etter, mijd mij!.


Toch ben ik geen zwartkijker en blijf geloven dat er ook mannelijke exemplaren bestaan die lief blijven. Ik houd altijd één droomprins met wit paard over. Onbereikbare goden. In mijn gedachten. In mijn Fantasia-land. Want ik wil mijn vingers niet meer verbranden. Een ezel stoot zich geen tweemaal tegen dezelfde steen.
Eventjes droomde ik helemaal weg bij de zanger van Stash. Günther of Jürgen of zoiets in het Duits. Die stem, die looks. Welke vrouw valt daarvoor niet in katzwijm? Frans Bauer kan ook schoon zingen, maar die is niet bijster knap en heeft geen stijl. Spijtig. Ik hecht veel belang aan de mensen hun voorkomen. Het plaatje moet kloppen. Anders word ik ongemakkelijk. Kom niet in mijn buurt als je een kniebroek-jeans draagt met witte laarzen eronder die niet eens al uw bloot beenvlees bedekken. (Om nog te zwijgen over dergelijke out-fitjes boven m38.)
Die televisie-presentator van de Provincieshow heeft Gürgen van zijn troon geduwd. Peter Van de Vieren zwaait nu de scepter. Helaas is het programma gedaan. Maar gelukkig voor mij hebben ze die knappe jonkman een radio-programma gegeven. Zo goed dat hij dat presenteren deed. Op Studio Brussel. 's Morgens in de vroegte. Alleen jammer dat de muziek die ze erbij draaien op niet veel trekt.

17.11.07

Respecteer de privacy!

Make, zei ons Brit, je weet toch dat iedereen kan lezen wat jij in die blog zet? Je zal toch geen dingen vertellen over mij? Ik wil niet dat ze in de klas horen dat we vanmiddag naar Plop en de Pinguïn geweest zijn.
Natuurlijk weet ik dat. Ik ben immers geen stom kieken. Daarom heb ik de oplossing gevonden. Als ik wil roddelen over een bekende, dan gebruik ik simpelweg andere namen. Het is de inhoud die telt, niet het subject. Niet dat ik denk dat hier veel volk zal komen lezen, maar je weet het nooit. Ik heb alvast mijn huiswerk gemaakt. De laatste twee dagen heb ik een hondertal blogs en communities bezocht en telkens een spoor nagelaten. Vislijntjes gegooid. Een goed bedoeld zinnetje en dan groetjes van Georgina.
Vriendelijk zijn kost geen geld.

16.11.07

Usability


Christophe kent er wat van, amai. En zo bereidwillig om een handje te helpen. Hij zei dat mijn content rechts moest staan want alle informatie die rechts van de content staat is slecht voor de usability. Niet dat ik er iets van snapte, maar ik knikte van ja. Hij ging dat eens gauw voor mij fixen. Toen begon hij aan mijn template te prutsen. No big deal. Het was klaar in een wipje. Veel keuze heb je hier niet om je entrypoint te bepalen. Dat is het plaatsje waar de bezoekers accessen.
Over bezoekers gesproken. Christophe zegt dat ik op andere blogs moet gaan lezen. En dan berichtjes zetten en zo mensen naar mijn blog lokken. Maar ik zou eerst liever een poosje lurken. De kat uit de boom kijken. Ik durf dat nog niet goed, iets schrijven op andermans blog. Wat gaan die over mij denken? Wat komt die hier doen? Wie is dat? Wat wil die?
Enfin, mijn pauze zit erop. Terug aan de slag. Christophe krijgt een extra poetsbeurt. Het ene plezier is het andere waard.

15.11.07

Wie wil, zoekt een mogelijkheid.


Wie niet wil, zoekt een reden. Dat werd mij al van kleins af aan ingepeperd. Met een draai rond mijn oren als mij pa het nodig vond. Achteraf gezien moet ik hem dankbaar zijn. Ik ben geen loser geworden.

Ik ben hier terecht gekomen via mijn werk. Daar lopen allemaal van die deftige heren en dames met schoudertas met laptop en handtassen van welluidende maar moeilijk uit te spreken namen als Arthuur en Aston, Noobodi of Delvo. Altijd op een drafje. Trippel, trippel. Druk. Een zucht voor de lift die zijn beste jaren precies heeft gehad en voor een slakkengang heeft gekozen. Mompelend achter een wegwerpbekertje kantine-koffie. Dat sedert ze thuis Nespresso tappen, de koffie op 't werk naar slijk smaakt.
't Is nochtans gratis en voor niets. Ik lust hem wel. Dat ze dan water drinken, denk ik, maar haal mijn schouders op en tover een glimlach op mijn gezicht. Want dat is aanstekelijk, je moet het eens uittesten. Veel kans dat je er een terugkrijgt, ook een krampachtige poging-tot telt.

Op een late dinsdagavond, een week of twee geleden, opende ik kamer 715. Ik reed mijn kar naar binnen en zag dat Christophe nog bezig was. Gefocust achter zijn pc. Met een onvervalste glimlach op zijn gezicht. Sympathieke gast, 3 kindjes en een lieve vrouw. Altijd netjes geschoren, verzorgd. Hij schrok een beetje dat ik er was. Hij dacht dat het gebouw leeggelopen was. De meeste collega's hier verschieten dat wij hier vooral na hun uren bezig zijn.

Hij vroeg of ik zijn blog eens wou zien. Pardon? Ik schrok en schudde snel van nee. Ik dacht aan zijn vrouw en drie bloedjes van kinderen. Geen sprake van. Ik ben dan wel single, maar sta niet open voor gratuite avontuurtjes.

Je moet niet bang zijn, probeerde hij mij gerust te stellen. Het is op mijn computer, kijk maar.
Oh, neen, geen blote foto's voor mij. Toen draaide hij zijn scherm naar me toe. Nikske, nougatbollen, geen foute foto's. Ik herpakte me en probeerde te verstoppen dat mijn kennis van websites zich beperkte tot de chat.
Oh, wat was dat mooi: allemaal ditjes en datjes over zijn kindjes, zijn beestjes, zijn hobby's en zijn bedenkingen over actuele topics. Hier en daar een foto. En reacties.Van Anderen. Niet te doen. Dat is daar een hele verborgen wereld, met die blogs. Een extra dimensie van het bestaan. En die mensen kent hij niet allemaal echt, hé. Vrienden en vreemden. Vreemden die vrienden werden. Dat versta ik niet goed; als je die nooit gezien hebt. Van overal. Zelfs uit heel de wereld. Toen hij eens een foto van zijn kindjes in bad gezet had, kreeg hij zelfs bezoekers uit Azië over de virtuele vloer. Straf, hé?!

Hoe dan ook, aan mijn superlatieven merkte hij dat ik danig onder de indruk was. Christophe zei dat ik het ook eens moest doen. Dat het prettig was. Hij maakte een account voor mij en ik was vertrokken. Zou ik dat ook kunnen? Gelijk die geleerde meneren en madammen?