31.12.07

Van Oud naar Nieuw

En vanaf morgen van Nieuw naar Oud. Jaar uit, jaar in. So what? Ik zal niet opblijven om de 12 klokslagen horen. Als het vuurwerk mij tenminste niet wekt. Er zijn altijd van die vroege vogels die om kwart voor twaalf hun marchandise al eens uitproberen. Ben jij een manspersoon die 's zomers met voorschoot en gewapend met een reusachtige vork en dito tang achter de barbecue staat? Dan is de kans groot dat jij straks de lont van het vuurwerk aansteekt. De geneugten van het vuur. Jij klein pyromaantje.

Het had er naar uitgezien dat ik in menselijk, volwassen gezelschap het nieuwe jaar zou induiken. Ik had Carine met haar wederhelft voor een dineetje uitgenodigd, maar helaas. Carine wil niet komen en ik kan haar geen ongelijk geven. Haar vent verkondigde op ons personeelfeest doodleuk aan gans de tafel dat hij het jammer vond mij -moi?!? - niet in een eerdere fase in zijn leven ontmoet te hebben. Zo'n perfecte vrouw. In andere omstandigheden, bijvoorbeeld onder vier ogen bij een galante vrijgezel, zou ik gebloosd hebben door de overdreven complimenten, maar op deze manier was het genant. Er over. Carine kroop bijkans onder de tafel. Ik ook. De blik in haar ogen. Haar bovenlip die fijner werd en trilde. Het medelijden van de zwijgende collega's. Bye, bye, fondue op ouderjaarsavond.
De benen op de sofa, een goed boek, een witte porto en Kevin op de schoot. Meer zal het niet zijn.

30.12.07



Drie lege flessen
bruiswater
houden de wacht.
Op m'n vensterbank
Netjes op een rij,
de borst vooruit.
Laat maar komen,
die zonnestralen!

29.12.07

Spic en Span


Lekker thuis, in mijn warme nestje. Zalig om tussen Kerst en Nieuw verlof te mogen nemen. Een mens zou zelfs beginnen twijfelen of haar bazin aarspijn teweegbrengt omdat ze incentriek slecht is of omdat bazen nu eenmaal bazen zijn en bijgevolg een slecht karma hebben.
Heerlijk zijn die vakantiedagen om je eigen woning eens grondig onder handen te nemen. Zeker als je ondertussen een extra duit verdient. Door te doen alsof je geen neen durft zeggen tegen de moeder van Spic en Span omdat ze toch zo schattig zijn.

Bij mij zitten ze op het juiste adres. Driejarigen willen alsmaar poetsen. Ik geef hen een lichtjes vochtige doek. Met microvezels. Nog een beetje daar wrijven, ja. Neen, niet op de ramen! Niet aan zuigen! Je gezichtje er niet mee afwegen! Mijn hondje niet in de emmer wassen! Soit, moeilijk lukt ook. Stofzuigen mag nog net, strijken onder geen beding.
En op het einde van de dag neem ik dankbaar de euro’s aan omdat ik zo welwillend was haar schatjes zinvol bezig te houden, te voeden en vooral te bewaken. Terwijl madame sleutelde aan haar belangrijke loopbaan. En tijdens de lunchpauze de nagelstyliste op aanraden van de stijlconsulente aan haar. Ik zal wel aan mezelf sleutelen. En ’s avonds alle vergeten plekjes overdoen.

28.12.07

Estafette zonder Elodie

U leest mijn eerste postje in opdracht van. Smetty vroeg het namelijk op haar blog. Chic, hé? Zeg nu zelf. Waarom zou een zinnig mens dit weigeren?

Dit was 2007, voor mij:

Bands en/of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen:
-Buscemi; ik kende dat liedje al van Ketnet. Die Arabier kan mooi zingen, toch?
-Bon Jovi; wowowow, vettiger dan het frietkot! For love...

Dingen die je hebt meegemaakt, gehoord,… en die je altijd zullen bijblijven:
-De dag dat ik mijn ex dumpte: niemand dacht dat het nog ging geschieden. De stortvloed van bedreigingen die uit zijn lichaam gulpte. De tirade van scheldwoorden die als een op hol geslagen tuinslang in het rond spoot. Het ultieme gevoel van bevrijding en opluchting toen de storm ging liggen en plaats maakte voor een zeegroene hemel zonder wolken.

Dingen die je héél stiekem ongelofelijk trots maakten:
-Mijn werk; wat je ook doet, doe het goed.

Ontgoochelingen van het jaar:
-Dat hoe langer hoe meer mensen, hoe langer hoe meer dure dingen of ingrepen nodig hebben om content te kunnen zijn. En dat wanneer ze dan over al dat gerief beschikken, ze geen tijd hebben om ervan te genieten, er extra stress bovenop krijgen of dat hun honger niet lang gestild wordt. Omdat hun collega een nog grotere tv heeft. Of een nog meer gesostificeerde gsm met een handleiding van 100 blz. die je pas onder de knie hebt als het model alweer voorbijgestoken werd door zijn opvolger.
-Namens ons ma: dat VTM de presentatrices afschaft. Dat is pas een domper op de eindjaarsfeestvreugde van de gewone mens! Een regelrechte schande!

Aanwinst van het jaar:
-Een iMac; in plaats van een nieuwe tv die stuk was.
-Photoshop; voor Dummies.
-dweilen en microvezeldoeken van Floratex; scheelt heel wat in poetscomfort.

3 mensen die je hiermee graag wil lastigvallen:
-Christophe van op het werk.
-Peter van de radio; maar ik vraag het niet echt want ik wil die mens niet storen.
-Els; omdat ik mij per abuis aan haar community van MyBlogLog heb toegevoegd en na herhaaldelijke pogingen om mij eruit te halen maar besloten heb om het zo te laten en haar dagboek te lezen. En omdat ik alzo las dat ze ook alleen met haar ma kerstmis vierde. Alleen haar dochter ontbrak om klak hetzelfde tafereel als bij ons te schetsen. Maar hoe kan ik Els van het stokje laten weten? Gewoon wachten, zeker.

27.12.07

Loze belofte



Ronny zou mij de wereld tonen. Schitterend, sprankelend, spetterend. Hij zou mijn ogen openen maar later tevens dichtslaan. Als de deur van zijn zilverkleurige BMW M3 Cabrio. Een rit op zijn magisch vliegend tapijt. Hij zou me meenemen langs zijwegen en snelwegen. En alle hoeken van de kamer tonen. In alle kleuren van de regenboog. Een volledig nieuwe wereld. Fantastische vooruitzichten. Vreugdekreetjes verstomden tot een innerlijke schreeuw. Niemand zou ons zeggen waar we moesten gaan of staan. Of waarschuwen dat het een foute droom was. Nochtans was het kristalhelder dat Ronny een eerste klas gladgeschoren eikel was. Een loverboy. Een commerçant in van alles en nog wat. Gestolen auto's, gsm's en sex.

En dan nu tijd voor iets anders!

26.12.07

Hot dog

Drie generaties vrouwen vierden samen kerst. Samen met hun hondje. Onder een gifgroene kunststoffen kerstboom met takken die door middel van een eenvoudige plooibeweging in de juiste positie worden gebracht. Met ballen in alle mogelijke kleuren wars van alle trends. En lampjes met een omhulsel van plastic fruit: druiven, bananen, krieken en ananas. Het was dan ook bij ons ma. Zij weet niet dat deze winter alles in het zwart moet. De ballen, de slingers, de engeltjes, de kaarsen en de halskettingen. Wat niet weet, niet deert.
Geen Frans Bauer voor ons ma. Dat is van na haar tijd. Adamo en Aznavour zorgden voor de muzikale omlijsting en onze buiken werden gevuld met zoute koekjes, garnalencoctail en gevulde kalkoen. Met als toetje een buche met veel crème fraiche. We dronken Martini's en rosé. Onze koffie werd verrijkt met amaretto.


Britney had de restjes drank in haar cola gemengd. Dat heeft ze achteraf onder dwang opgebiecht. Toen haar adem alles verklapt had. En die van Kevin ook.


Maar mijn kerstgeschenk was subliem. Niet zomaar lukraak gekocht zoals velen die zogezegd aan stress lijden door het uitzichtloze kerstshoppen. En dan uiteindelijk een boekenbon of een fles champagne kopen. Wat een luxe-probleem. Nee, ons ma had er heel goed over nagedacht. Het was dan ook een schot in de roos. Ik kreeg een pluchen Maltezerken zonder vulling maar wel met een warmwaterkruik vanbinnen. Alstublieft. Gevulde kalkoen en gevulde Maltezer. Vrolijk kerstfeest en een lekker warm bed!

24.12.07

Mevrouw de bazin

Je denkt dat ik een onwetend kalf ben. Jij bent al op zoveel plaatsen geweest. Dat zal dan wel zo zijn. Maar ik kan nog steeds niet inzien of ik wel de stommerik ben. Hoe kan het dat er toch zoveel is dat jij niet weet? Je weet het niet?
Je denkt dat de enige mensen, mensen zijn die denken en eruit zien zoals jij. Maar als je eens in het voetspoor van een ander liep, zou je dingen leren waarvan je niet wist dat je ze niet wist.
(Aanleiding tot dit bericht: zie reacties)

22.12.07

Vrouw, vrouw, vrouw!


Ik wist dat er daar iets niet pluis was! Een kindermond onthult soms rake waarheden. Zonder het zelf door te hebben. Woensdagnamiddag ging Britney spelen bij Stacy. Geen baanbrekend nieuws. Langs haar neus weg, om zomaar iets te zeggen, liet ze weten dat Kevin daar ook was. Niet Kevin ons Maltezerken, maar Kevin uit de klas van Stacy. Ja, en dan?
Er bevonden zich kleren in de keuken, in de living maar grotendeels in het gangske. Sokken lagen er uren in de wind te stinken. (Britneys woorden.) Een onderbroek lag binnenste-buiten voor de slaapkamerdeur van Linda. De deur was dicht en Britney en Stacy hoorden Linda aan de andere kant van de gang zingen onder de douche. De kust was dus veilig om stiekem te gaan rondsnuffelen op moeders kamer en misschien een geheim te ontdekken. Maar dat zou voor een andere keer zijn want wie lag daar te maffen in Linda's bed? Juist, ja. Kevin.
Kom, zei Stacy. Die zal nog moe zijn van de examens.

21.12.07

Twee sigaretten

Stoom op rood gloeiende huid in 't donker.
En plots stond hij daar. Kwam zomaar even langs.
Toen hij ging, restten roeste klanken.
De hitte had hij meegnomen.

20.12.07

Hier komt die zonne!

Voor bepaalde zaken ben ik nogal traag. Maar hey, ik ben het maar. Georgina. Peter is niet echt weg. Hij vertoeft simpelweg op de radio. In het glazen huis. Ik had het concept niet goed begrepen. Wie zou anders de betaalplaatjes draaien en aankondigen?
Vandaag onderging ik een nieuwe sensatie. Via de radio. Jawel. Ene jonkman met de edele naam Freek betaalde een romantisch plaatje voor zijn vrouw. Het bonsde en het spatte en de binnenkant van mijn buik bewoog. Een zware mannenstem zong in een soort oudnederlands over de zon. Ramstijn, heette hij. Niet slecht, maar hard...
Dat kende ik nog niet. Welk genre zou dat zijn? Helemaal iets anders dan de Tiësto en Bailando die ze ervoor gedraaid hadden. Ik zat bijgod met mijn gedachten in Ibiza. In een verloren gewaande herinnering aan Ronny. Toen alles nog koekenbak was. Toen hij op het strand een geluidsloos pianospel zachtjes op mijn rug tokkelde. Kabbelend als de kleine rimpelgolfjes van de Middellandse Zee.

19.12.07

Vrede voor iedereen

Christophe vroeg vanmiddag of hij pannenkoeken kon bestellen. Hij is niet meer kwaad op mij. Ik heb het hem op de man af gevraagd. Nadat hij eerst zelf toenadering zocht. Zijn vrouw had gezegd dat hij mij een tweede kans moest geven. Dat ik niet met opzet uit de biecht geklapt had. Dat ik in een andere positie sta en daar zelf niet veel kan aan doen. Enfin, ik heb gezegd dat ik niets meer zal publiceren dat zijn reputatie kan schaden.
Inderdaad, ik maak geen deel uit van een netwerk. Geen Feisboek voor mij. Ik sta ook niet in Linktin. Wie zou daar naar mij verwijzen? No connections. Zero. Waarvoor zou men mij aanraden? Mijn blog is ook al geen succes. Mijn metertje telde nooit meer dan 2 online bezoekers . Kan goed poetsen. Dat wel.
Ondertussen kan ik geen pannenkoeken meer ruiken of zien. Maar alle beetjes helpen, niet waar?

17.12.07

Every little thing she does

Beste mevrouw Van Acker

Deze morgen reed ik naar mijn werk en kwam tot de vreselijke vaststelling dat Peter niet in de Studio zat, maar jij. Wat een schok. Ik had dat niet verwacht. Het glazen huis wordt toch pas woensdag bevolkt? Werden de trouwe ochtendluisteraars zonder boe of bah misleid of was ik als enkeling niet op de hoogte.
Je maakte je intrede in mijn vrieskoud wagentje met een heuse onderdompeling in een taalbad. Met risico op verdrinken. Maar je was niet alleen. Een poppemieke lag er ook voorzichtig maar onzeker te dobberen. Ze haspelde op weliswaar schattige wijze maar liefst 3 talen door elkaar. Ik moest prompt denken aan een verjaardagsgeschenk dat mijn dochter Britney ooit kreeg. Een pratende pop met drie armbandjes. Draagt ze er geen, dan praat ze in het Frans. Draagt ze echter het armbandje met beertje, konijn of hond, dan praat ze respectievelijk feilloos Nederlands, Duits of Italiaans. Haar woordenschat is tamelijk beperkt, maar misschien toch een ideetje voor onder de kerstboom? Zo van die armbandjes. Voor de Miss en jezelf.
Pas op: ik kan zelf enkel Nederlands. Maar mijn professionele bezigheden vragen dan ook niet meer dan dat. Het had natuurlijk wel van pas gekomen als ik een woordje Spaans had verstaan. Dan had ik in de late jaren '90 de bedoelingen van de verwekker van mijn dochter wellicht beter verstaan.
Tegen de tijd dat ik op mijn werk aankwam, maakte ik de balans op. Je kan er precies wat van. Aangename ochtendradio maken. Het zou wel eens kunnen dat de mannelijke luisteraars den Peter niet zo verschrikkelijk hard missen.

9.12.07

Notenkrakertje

Ik zou nog eens vertellen over mijn melancholie. Het miserabel gevoel dat de laatste weken mijn vrolijk bestaan overschaduwt.
Toen ik een jaar of vijf was, ging dankzij de televisie een nieuwe wereld voor mij open. Een wereld die mijn vader bestempelde als 'bekakt, voor jeanetten en dat getjingel-tjangel'. Tchaikovsky. Schaak of ski. Een veel te moeilijk verteerbare naam voor een gewoon meisje van vijf. Maar mysterieus en betoverend. Mijn hart bonkte ervan en verlangde naar meer.
Het was op kerstavond en ze toonden een tekenfilm met de naam 'Het Notenkrakertje'. Ik was op slag verliefd op dit notenkrakertje. Hoewel ik nog nooit alcohol geproefd had, draaide mijn hoofd alsof ik dronken was. Mijn beenden voelden slap en mijn buik kriebelde gelukzalig warm.
Tot het negen uur werd en bedtijd. De film was nog bijlange niet klaar. Het notenkrakertje was nog volop in aktie. Om zich ervan af te maken, eindigde mijn vader met een klets en de woorden dat het volgend jaar opnieuw Kertmis was en dat de film dan opnieuw vertoond zou worden.
Op de tv. In de prille jaren '80. Geen computers met tv-kaarten, geen DVD-writers en zelfs nog geen videorecorder om mijn kindergeluk even uit te stellen naar de volgende dag. Althans niet bij ons thuis.

Een jaar lang smachtte ik stilletjes naar mij notenkrakertje. De week voor Kerst was het aftellen bijna voorbij. Maar mijn vader had een jaar geleden een grove leugen verteld. Om mij te sussen. En ik nam zijn woorden voor waarheid. Mijn vader. Er was op deze kerstavond helemaal geen Notenkrakertje op de televisie. Ik smeekte mijn moeder om de programmatie in het dagblad nog eens goed door te nemen en te zoeken op alle zenders. Naar mijn notenkrakertje. Mijn vader zag de ernst van de zaak niet in. Ik wel. Mijn wereld stortte in.
Jaren later ontmoette ik mijn notenkrakertje. En het was niet in de Dominicaanse. Ik was 25 jaar, hij 30, heette Ronny en ik viel voor hem in katzwijm. Er was geen weg terug.

En voor alle betweters die twijfelen aan mijn beroep: ik zat toen volop in mijn prinsessen-fase. Dacht dat ik Doornroosje of zo zou worden. Wist ik veel dat ik als Assepoester in haar beginperiode zou blijven steken ...

4.12.07

Stacy en haar moeder


Druk, druk, druk. Zeker voor een alleenstaande moeder met vroeg puberend kind. Ik was er al van in het begin tegen, maar Britney haar beste vriendin is vier jaar ouder. Veertien dus. Stacy van de derde verdieping. Met hechte vriendschap is niets fout, maar mijn dochter kijkt zo op naar dat foute meisje.
Stacy volgt dansschool, dus Brit ook. Je moet je kind steunen, maar het mijne heeft het niet. Uitstraling, dat wel. Maar ze danst alsof haar truitje nog aan de kapstok vasthangt. Aan haar gezicht te zien lijkt het of ze beweegt onder dwang. Lachen! Je moet stralend lachen als je danst. De vrolijkheid moet ervan afspatten. Weer een cliché over kleurlingen van tafel geveegd. Mijn lief, houterig mulatje.
Het laatste nieuws luidt dat Stacy cheerleader bij de basketbal mag zijn. Ze werd vorige week geselecteerd. Dus Britney wil dat ook. En nu komt mijn opluchting. Haar zullen ze nooit selecteren. Oef. Geen gedrogeerde hooligans die hun wazige blik op mijn dochter zullen richten. Geen oude venten die naar haar blote bruine buik zullen lonken. Laat ze maar grommend naar Stacy staren. Tot ze promotie maakt en zich aan het daglicht onttrekt om in verdachte dancings het paaldansen te beoefenen. Want in Stacy schuilt een even gore slet als haar moeder.
En nu terug kuisen. Een propere vrouw is er twee waard. En als iedereen voor eigen deur veegt,...

1.12.07

Dada!

Er zwerft zo een liedje door StuBru. Als een tijdelijk huisspookje. Zo zijn er natuurlijk wel meerdere. Maar ik wil het even hebben over Dada Life met hun Fun, fun, fun.
Die hebben dus een hitje dat van 's ochtends tot 's avonds op de zender gepromoot wordt. Wie bepaalt dit eigenlijk? Dat dit wel en dat niet in de playlists staat?
Ze zingen slechts 2 loze zinnetjes. Everyone goes fun, fun, fun en Everyone drunk in the sun goes fun, fun, fun. Met een handvol beats. Maar het zijn wel lekkere beats. Ligt dat aan mijn gehoor of oren die ervan gaan tuten, maar er zit toch storing op die song? Een repetitieve storing, me dunkt.
Hoedanook, het bulkt van de ingrediënten en marketing-concepten om het muzikale stukje heelder dagen in uw hoofd te laten hangen. Kleine weerhaakjes heeft het.
Tot nader orde vind ik het goed. Misschien wil ik onbewust ook even dronken in de zon worden...

29.11.07

De grote verdwijntruc

Britney legt dagelijks allerlei zaken verloren. Kleine spullen zoals een kous, een armbandje of een gelukssteentje. Ze speelt het zo kwijt. Soms gaat het gepaard met een huilbui als het haar Nintendo DS of een geleend boek van een vriendin betreft. En ze gaat er steevast vanuit dat ik alles zie liggen. Dat ik een soort ingebouwde X-ray bril draag. Ik ben toch geen crawler? Schatteke, zeg ik dan, ik ben een poetsrobot, geen zoekrobot. Ja, zeurt ze dan in mijn plaats, je hebt geen aandelen in Google. Dat liedje ken ik al.
Het straffe is dat ik inderdaad alles in een hup en een wup vind. Ik heb een oog voor verloren voorwerpen. En ook voor mensen die zich verloren voelen. Maar als ik me verloren voel, is er niemand die het ziet.
Eerst wou ik er niet aan toegeven, maar gisteren zat het me uiteindelijk toch dwars dat Christophe zo droog deed. Om zeker te zijn dat het niets met mij te maken had maar met een private situatie, arrangeerde ik dat ik hem later op de dag toevallig tegen het lijf liep. Waarschijnlijk had ik een onbewust voorgevoel want het had wel met mij te maken. Hij deed zelfs zijn best om niet tegen me te brullen. Dat ik een onnozel wijf was met mijn blog. Dat ik uit de biecht klapte. Toen hij zag dat ik mij van geen kwaad bewust was, verwees hij naar de onthullingen over zijn clandistien printwerk. Dat hij niets meer met mij te maken wou hebben. Dat ik maar een andere kwiet moest optrommelen om mij te helpen met mijn ICT-perikelen.
- Slik -
Mijn gevoelens voor Christophe zijn louter professioneel en opportunistisch, maar ik was weldegelijk van mijn melk. Eigenlijk had ik al niet veel nodig want ik balanceerde al enkele dagen op het randje van de melancholie. Maar dat vertel ik een andere keer.

28.11.07

Kuisvrouwen op het werk

Kent u de naam van de kuisvrouwen op uw werk? Ja? Proficiat! Of geeft u hen een nummer, of nog erger, benoem je hen met 'die dikke', 'die lange' of 'die met haar raar kapsel'? Ach, het is menselijk. Wij doen dat ook met jullie. Jullie die het bedrijf draaiende houden. De collectieve intelligentie van de firma. Wij-groep en zij-groep. Basisbegrippen der sociologie.
Maar sommigen zijn Pierre, Fatna, Sofie of Ilse. Grijswaarden veranderen in kleur, ongeacht het kleurkanaal. Nochtans was Christophe kort van stof toen ik hem vanmorgen zag. Zeker met het verkeerde been uit bed gestapt? Hij mompelde iets onduidelijks toen ik hem mijn ochtendgroet schonk. Het klonk niet bepaald vriendelijk. Zou er thuis een haar in de boter zitten?
Een poetsvrouw kan tegen een stootje. Zeker op het werk. Ik kreeg niet eens de kans om te vragen of hij pannenkoeken wou bestellen.
Tegenwoordig wordt op respectabele blogs van trendsetters in stijgende mate aandacht aan ons besteed. Eindelijk worden allerlei dooddoeners over de producenten van properheid de kop ingedrukt. Waarvoor dank.

27.11.07

Muziek voor leven

Ze hebben water nodig in onder andere Namibië. Dringend. Poetst u nog uw tanden terwijl de kraan open blijft? Schaam op jou...

Sedert ik enkele weken geleden Stubru ontdekt heb, dankzij Provincieshow-ster Peter, is mijn radio vastgeroest op deze zender. Tot grote ergernis van Britney die Radio Contact prefereert. Zoals het hier vroeger altijd klonk. Doch, tijd voor verandering. Een mens moet toch mee zijn met de tijd, niet? Nu moet ik toegeven dat ik de eerste 10 dagen ook schrok van dat lawijt. Maar alles went. Ik sta nu zelfs open voor nozem-muziek als het Wijkfeest en Poolaapjes. Die Engelse namen van al die groepen... Waarom kondigen die gasten deze niet aan met de Nederlandse benaming? Nu moet ik steeds mijn woordenboek bovenhalen. Niet iedereen heeft een diploma. Discriminatie van het gewone volk! Koninginnen der Steentijd, Luchtverkeer, Valse Vechters, en andere. Niet dat het mooi bekt, maar toch.

Wat ik wou zeggen, is dat ik pannenkoeken verkoop voor de drinkwater-aktie van Music for Life. Ik heb invulformuliertjes gemaakt voor de bestellingen. Met de computer. In 1 000 exemplaren, afgedrukt op het werk. In Christophe zijn bureau want mijn infrastructuur heeft geen zulke faciliteiten. Zie je mij al printen met een kuismachine? Hij was er even niet, maar ik denk dat hij het niet erg zal vinden. Hij drukt regelmatig documenten af. Zijn kerstkaarten, het ledenboekje van zijn voetbalclub in 500 exemplaren. Tekeningen voor zijn kindjes om in te kleuren. Spijtig dat hij afwezig was. Ik had hem nochtans met plezier mijn eerste bestelling van de hand gedaan.
Invulbladen voor op het werk en in onze appartementenblok. Britney ging overal aanbellen met de vraag of ze pannenkoeken wilden bestellen voor de goede doel. In pakjes van 8 stuks. €3 voor 8 pannenkoeken. Op voorhand te betalen. Ik heb al 4 kilo gebakken en per 8 ingevroren. Abbaneen, ik ga dat niet allemaal op één dag doen.

26.11.07

Snip


Ik ben er nog niet volledig vanaf, maar ben toch terug aan het werk. Aanhoudende koppijn, tranerige ogen, liters snot en dergelijke verhinderden mij in mijn dagelijkse bezigheden. En te zeggen dat de beschuldigende vinger Freya V. aanwijst...

Het begon allemaal als volgt. Vorige week bracht ik voor het werk, geheel volgens afspraak ons Kevin binnen in het trimm-salon. Toen mijn werkdag er op zat, mocht ik hem weer oppikken. Dat doe ik al jaren zo. Voor het gemak.
Ik schrok mij een bult toen ik Kevin terugzag. Véél te kort geknipt. Er was precies een tondeuse langs zijn witte haren gepasseerd. Dit was niet volgens de afspraak. Allez, Freya, zei ik nog. Het weer is er niet voor om kleine honden zo te kortwieken. Enfin, ze kon het er moeilijk terug aanplakken. Hiervoor betaal ik niet, dacht ik. Maar om de goede vrede te bewaren, haalde ik toch mijn geld boven. Freya is de vrouw van de elektricien van ons ma. En ons ma bulkt van de elektriciteitsproblemen. Het is zo moeilijk om tegenwoordig een goede stielman te pakken te krijgen die effectief langskomt als je hem nodig hebt. Dus voor die ene keer...
Twee dagen later bleef Kevintje maar staan bibberen op zijn naakte pootjes. Zijn oogjes waren rood en nat. Nog een dag later, had ik het zitten. Zou Kevin ook zo'n koppijn als ik hebben, vroeg ik in mijn eigen. Tsss. Besmet door een schoothond. Het is me wat.

21.11.07

Ons ma

62 jaar geleden werd ons ma geboren. Veel te vroeg. Niet veel meer dan één kilootje bleitend rozig vlees. Mijn grootouders legden haar in een schoendoos en zetten haar zo bij de stoof. Niet te dicht, van eigens.
Dat verhaal moet ik al sinds ik het me kan herinneren aanhoren. Bij de koffie, wanneer we haar verjaardag vieren. Allez, neem nog een stukske taart. En dan zwiert ze een kloefer van jewelste op je bord terwijl je probeert te gebaren en zeggen dat je vol zit. Allez, gauw, voor die ene keer. Protesteren heeft geen zin. Gateau van petit-beurrekes met boter en choco, biscuittaart met crème fraîche en mandarijntjes uit blik, frangipanetaart met peren gemarineerd in cointreau, het moet op.

Kranig is ze, ons ma. En ongegeneerd. Nochtans was ik als kind beschaamd in haar. Met haar rosblonde poedel-permanent dat lelijk afstak bij haar zonnebankhuid. Weet je wat ze het liefste deed als ik een vriendinnetje mee naar huis bracht? En later als ik een lief binnenbracht? Ze rolde haar gebreide pullover omhoog en toonde haar kakbruine buik met de woorden Kijk eens hoe bruin dat ik ben! En lachen dat ze dan deed. Haar kromme tanden zichtbaar. Ik zakte dan door de grond. Dat deed haar nog meer lachen. Ze was zo fier over haar zonnebank. Dat mijn maten op den duur speculeerden over hoeveel minuten het zou duren vooraleer ze haar afschrikkingswapen in de strijd wierp, zou haar worst wezen.

Vandaag is ze al 62. Ik zal voor mijn shift begint langsgaan voor koffie en verjaardagsgebak. En ongelimiteerd laten vertellen. Over vroeger. En beamen dat het toch spijtig is dat ons pa het niet meer kan meemaken. Maar dat hij vanuit de hemel naar haar lacht.

19.11.07

Kleinste kamertje

Vandaag is het Wereld-WC-dag. Dat heb ik uit betrouwbare bron vernomen. Peter zei het op de radio. Hewel, mag ik bij deze een oproep doen aan alle WC-gangers in openbare gebouwen en op het werk? Dat vergat hij er namelijk aan toe te voegen.
Dat u onfrisse geurtjes achterlaat na het bezoek, daaraan kunt u niet veel doen. Maar toch even volgende aandachtspuntjes. Voor u een kleine moeite, voor ons een wereld van verschil.
Gelieve de borstel te gebruiken waarvoor hij dient: om uw remsporen te wissen. De volgende zal u dankbaar zijn en ik ook.
Ook de kleine zakjes for lady hebben hun nut, gebruik ze. Denk aan het personeel dat de vuilnisemmertjes niet alleen ledigt maar ook uitwast. Houd dit ook in gedachten wanneer u er liefdesbriefjes die je uiteindelijk toch niet durfde bezorgen in deponeert. Deze sieren namelijk de muren in ons dienstlokaaltje en zorgen voor de nodige ambiance.
Probeer niet zo te spatten met water aan de lavabo en voel u niet te goed om het papier waarmee u uw handen afdroogde in de vuilbak te gooien. Maak een einde aan de grijsbeige brijerige afvalberg rond de wastafels.
Waarvoor dank.



18.11.07

Paarden en ezels

Als kind zwijmelde ik helemaal weg bij mijn langspeelplaten met sprookjes. Verteld door zeemzoete stemmen en omkaderd met klassieke muziek. Veel strijkers en piano. Rapoensel, laat je vlechten zakken! De prins op het witte paard. Zucht.
Mijn portie miserie op liefdesvlak heb ik al gehad. En zo te zien ben ik niet de enige. Kijk eens goed om je heen. Doorheen het gordijn dat sommigen ophangen om de schijn op te houden. Men slaat een prins op wit paard aan de haak, maar na enkele jaren blijkt dat men de clochard op de grijze ezel binnen gelaten heeft.
Neem nu mijn collega Carine. Schoon van achter maar lelijk van voor. En lomp... Maar dat geeft haar vent nog niet het recht om haar carrosserie af en toe bij te werken.

Het moet niet altijd fysiek geweld zijn om af te zien met een vent. Sommigen zeuren de oren van je kop, verwijten je zelfs dat het gat van de oven zwart ziet en kleineren je tot er nog maar een schaduw overblijft van de vrouw die je ooit was. Dat je niets goed kan. Dat je hem ziek maakt. Dat je raar bent. Dat je koppig bent. En eigenwijs. Dat je moeilijk doet. Tot je op den duur begint te geloven dat je een slecht mens bent. Dankbaar mag zijn dat hij jou nog wil. Dat hij jou nog kan verdragen. Dat je godverdomme content mag zijn dat je het huishouden mag doen. Naar zijn normen.
First you sink into his arms, then you're with your arms in his sink... Het moeilijke is dat je dit niet op voorhand kan zien, bij die mannen. Ze pronken daar niet mee en weten het soms zelf nog niet dat ze zo zijn. Ze dragen geen brandmerk met Ik ben een etter, mijd mij!.


Toch ben ik geen zwartkijker en blijf geloven dat er ook mannelijke exemplaren bestaan die lief blijven. Ik houd altijd één droomprins met wit paard over. Onbereikbare goden. In mijn gedachten. In mijn Fantasia-land. Want ik wil mijn vingers niet meer verbranden. Een ezel stoot zich geen tweemaal tegen dezelfde steen.
Eventjes droomde ik helemaal weg bij de zanger van Stash. Günther of Jürgen of zoiets in het Duits. Die stem, die looks. Welke vrouw valt daarvoor niet in katzwijm? Frans Bauer kan ook schoon zingen, maar die is niet bijster knap en heeft geen stijl. Spijtig. Ik hecht veel belang aan de mensen hun voorkomen. Het plaatje moet kloppen. Anders word ik ongemakkelijk. Kom niet in mijn buurt als je een kniebroek-jeans draagt met witte laarzen eronder die niet eens al uw bloot beenvlees bedekken. (Om nog te zwijgen over dergelijke out-fitjes boven m38.)
Die televisie-presentator van de Provincieshow heeft Gürgen van zijn troon geduwd. Peter Van de Vieren zwaait nu de scepter. Helaas is het programma gedaan. Maar gelukkig voor mij hebben ze die knappe jonkman een radio-programma gegeven. Zo goed dat hij dat presenteren deed. Op Studio Brussel. 's Morgens in de vroegte. Alleen jammer dat de muziek die ze erbij draaien op niet veel trekt.

17.11.07

Respecteer de privacy!

Make, zei ons Brit, je weet toch dat iedereen kan lezen wat jij in die blog zet? Je zal toch geen dingen vertellen over mij? Ik wil niet dat ze in de klas horen dat we vanmiddag naar Plop en de Pinguïn geweest zijn.
Natuurlijk weet ik dat. Ik ben immers geen stom kieken. Daarom heb ik de oplossing gevonden. Als ik wil roddelen over een bekende, dan gebruik ik simpelweg andere namen. Het is de inhoud die telt, niet het subject. Niet dat ik denk dat hier veel volk zal komen lezen, maar je weet het nooit. Ik heb alvast mijn huiswerk gemaakt. De laatste twee dagen heb ik een hondertal blogs en communities bezocht en telkens een spoor nagelaten. Vislijntjes gegooid. Een goed bedoeld zinnetje en dan groetjes van Georgina.
Vriendelijk zijn kost geen geld.

16.11.07

Usability


Christophe kent er wat van, amai. En zo bereidwillig om een handje te helpen. Hij zei dat mijn content rechts moest staan want alle informatie die rechts van de content staat is slecht voor de usability. Niet dat ik er iets van snapte, maar ik knikte van ja. Hij ging dat eens gauw voor mij fixen. Toen begon hij aan mijn template te prutsen. No big deal. Het was klaar in een wipje. Veel keuze heb je hier niet om je entrypoint te bepalen. Dat is het plaatsje waar de bezoekers accessen.
Over bezoekers gesproken. Christophe zegt dat ik op andere blogs moet gaan lezen. En dan berichtjes zetten en zo mensen naar mijn blog lokken. Maar ik zou eerst liever een poosje lurken. De kat uit de boom kijken. Ik durf dat nog niet goed, iets schrijven op andermans blog. Wat gaan die over mij denken? Wat komt die hier doen? Wie is dat? Wat wil die?
Enfin, mijn pauze zit erop. Terug aan de slag. Christophe krijgt een extra poetsbeurt. Het ene plezier is het andere waard.

15.11.07

Wie wil, zoekt een mogelijkheid.


Wie niet wil, zoekt een reden. Dat werd mij al van kleins af aan ingepeperd. Met een draai rond mijn oren als mij pa het nodig vond. Achteraf gezien moet ik hem dankbaar zijn. Ik ben geen loser geworden.

Ik ben hier terecht gekomen via mijn werk. Daar lopen allemaal van die deftige heren en dames met schoudertas met laptop en handtassen van welluidende maar moeilijk uit te spreken namen als Arthuur en Aston, Noobodi of Delvo. Altijd op een drafje. Trippel, trippel. Druk. Een zucht voor de lift die zijn beste jaren precies heeft gehad en voor een slakkengang heeft gekozen. Mompelend achter een wegwerpbekertje kantine-koffie. Dat sedert ze thuis Nespresso tappen, de koffie op 't werk naar slijk smaakt.
't Is nochtans gratis en voor niets. Ik lust hem wel. Dat ze dan water drinken, denk ik, maar haal mijn schouders op en tover een glimlach op mijn gezicht. Want dat is aanstekelijk, je moet het eens uittesten. Veel kans dat je er een terugkrijgt, ook een krampachtige poging-tot telt.

Op een late dinsdagavond, een week of twee geleden, opende ik kamer 715. Ik reed mijn kar naar binnen en zag dat Christophe nog bezig was. Gefocust achter zijn pc. Met een onvervalste glimlach op zijn gezicht. Sympathieke gast, 3 kindjes en een lieve vrouw. Altijd netjes geschoren, verzorgd. Hij schrok een beetje dat ik er was. Hij dacht dat het gebouw leeggelopen was. De meeste collega's hier verschieten dat wij hier vooral na hun uren bezig zijn.

Hij vroeg of ik zijn blog eens wou zien. Pardon? Ik schrok en schudde snel van nee. Ik dacht aan zijn vrouw en drie bloedjes van kinderen. Geen sprake van. Ik ben dan wel single, maar sta niet open voor gratuite avontuurtjes.

Je moet niet bang zijn, probeerde hij mij gerust te stellen. Het is op mijn computer, kijk maar.
Oh, neen, geen blote foto's voor mij. Toen draaide hij zijn scherm naar me toe. Nikske, nougatbollen, geen foute foto's. Ik herpakte me en probeerde te verstoppen dat mijn kennis van websites zich beperkte tot de chat.
Oh, wat was dat mooi: allemaal ditjes en datjes over zijn kindjes, zijn beestjes, zijn hobby's en zijn bedenkingen over actuele topics. Hier en daar een foto. En reacties.Van Anderen. Niet te doen. Dat is daar een hele verborgen wereld, met die blogs. Een extra dimensie van het bestaan. En die mensen kent hij niet allemaal echt, hé. Vrienden en vreemden. Vreemden die vrienden werden. Dat versta ik niet goed; als je die nooit gezien hebt. Van overal. Zelfs uit heel de wereld. Toen hij eens een foto van zijn kindjes in bad gezet had, kreeg hij zelfs bezoekers uit Azië over de virtuele vloer. Straf, hé?!

Hoe dan ook, aan mijn superlatieven merkte hij dat ik danig onder de indruk was. Christophe zei dat ik het ook eens moest doen. Dat het prettig was. Hij maakte een account voor mij en ik was vertrokken. Zou ik dat ook kunnen? Gelijk die geleerde meneren en madammen?