Digital love

Haar wijsvinger streelde zijn rug. Ze volgde de omtrek van zijn tattoo. Het was een mantarog met een lange staart. Met bamboe aangebracht in Azië. Het levenswiel en een hagedis waren erin verwerkt. Omkaderd door sierlijke kronkels. Minutieus volgde ze elke lijn. Hij zei dat ze de eerste was die ze aanraakte. Terwijl ze beide handen op zijn rug legde, kuste ze de hagedis. Ze voelde het zachte reliëf van de tattoo en dacht aan hoe zijn adem de hele nacht de huid van haar gezicht had geprikt. Dat was haar tattoo die voor iedereen onzichtbaar was en niet meer zou verdwijnen.

De spiegel

Ik ben de hele dag binnen geweest en heb geen woord gezegd. Niemand gezien. Niemand gehoord. Wanneer de nacht al lang gevallen is, ga ik naar buiten. De straat op. De duisternis heeft een gele schijn door de straatverlichting. Ik loop tussen de slapende wagens en de huizenrij. De voordeuren, huisnummers en deurbellen ken ik van buiten. Ik wandel tot aan het kruispunt op de ring.  Verder wil ik niet want daar stopt de wereld. Ik wil er niet afvallen.

Ik kan onmogelijk verbaal uitdrukken hoe ik me voel. Daarvoor zijn de emoties te intens. Te vers. Te aanwezig. Ik kan ze niet aan elkaar vastknopen. Niet ordenen. Niet wegdenken maar ze ook niet doordringen. Ik kan ze niet benoemen maar ik voel ze. Ik ruik ze. Ze kleuren mijn wezen en mijn perceptie.

Een zachte wind waait de stad binnen. Ik voel hem op mijn gezicht. Als een kat die valt, zal ik op mijn pootjes terecht komen. Dat moet. Dat geloof ik. Dat wil ik. Om te beginnen moet ik morgen mensen zien. Eender wie. Tegen hen praten. Vermijden dat ik ’s nachts weer ga slapen zonder één woord gesproken te hebben.

Ik keer terug naar huis, voeder mijn vissen en fluister slaapwel tegen mijn eigen.

Hoog boven de wolken

Ze zat in de trein en beluisterde haar favoriete muziek op de iPod. Ze voelde de kleuren die ze met zich meedroeg. De kleuren deden het plaatje helemaal kloppen. Ze leek onaantastbaar. Onoverwinnelijk. Dat was de buitenkant.

Toch voelde ze zich wegzinken en zocht in het venster punten om haar blik op te focussen. Ze probeerde dwars doorheen het vage spiegelbeeld te kijken en met haar voeten stevig de vloer te voelen. Ze liet de liefde los maar dreigde hierbij zichzelf los te laten. Een kind dat het koordje van zijn ballon door zijn handen voelde glippen.

Ze vocht tegen haar tranen en probeerde aandacht te hebben voor wat er was in plaats van wat er niet was. Er was niets en tegelijk alles. Ze zou zo veel voor hem doen. Naar de andere kant van de wereld verhuizen en nog veel meer. Want telkens als ze hem zag, scheen het licht over haar planeet. Het leven is een vlucht. Ze maakte zich geen illusie.

Easy

Even iets uittesten van op Imeem.

Easy - Faith No More

OK, fijn. Het werkt. Ik duik terug in het diepe web. Toedeloe.

Avondster

"I would rather share one lifetime with you than face all the ages of this world alone. I choose a mortal life."

"You cannot give me that."

"It's mine to give to whom I will. Like my heart."